بر روی یک درخت که در قاره آمریکا جنوبی رشد می‌کند، تابلوی هشدار دهنده نصب می‌کنند؛ چرا که اگر

میوه این درخت به هر انسان برخورد کند، ممکن است به مرگ وی منجر شود.

یک درخت عجیب و خطرناک و در عین حال مفید "درخت توپی" نام دارد و در قاره آمریکای جنوبی در

منطقه دریای کارئیب رشد می‌کند.

وجه تسمیه درخت توپی آن است که صدای این میوه کروی شکل هنگام افتادن و برخورد با زمین همانند

صدای مواد منفجره و یا گلوله‌ای است که از سلاح توپ خارج می‌شود و به همین دلیل روی این درخت

تابلوی هشدار دهنده نصب می‌کنند چراکه اگر این میوه به هر انسان برخورد کند، ممکن است به مرگ

وی منجر شود.

نکته جالت‌تر آنکه این میوه دارای خواص دارویی است و از آن به عنوان آنتی‌بیوتیک برای التیام زخم،

کاهش درد دندان، سرماخوردگی و درد معده استفاده می‌شود.

این درخت همچنین در معابد بودایی در سریلانکا نیز رشد می‌کند به همین دلیل شکوفه‌های آن برای

بودایی‌ها مقدس است؛ قطر این میوه کروی شکل بین 15 تا 24 سانتی‌متر است.

نوشته شده در سه شنبه 1391/10/19ساعت 16:4 نویسنده یاس سفید

گل یاسمن (یاسمین)

این گیاه با نام علمی Jasminum polyanthum به خانواده Oleaceae و راسته Lamiales تعلق دارد و بومی

کشور چین است. یاسمن گیاهی بالارونده و همیشه سبز یا نیمه برگ-ریز (بنابر شرایط محیطی)است

و گلهای معطر و فراوان آن در اواخر زمستان و اوایل بهار شکوفا می‌شوند و منظره‌ای بسیار دلنشین ایجاد

می‌کند. گلدهی در طی تابستان نیز می‌تواند ادامه داشته باشد. غنچه‌های گل صورتی- قرمز کم رنگ

و گلها سفید رنگ، با 5 عدد گلبرگ و به قطر 2 سانتیمتر می‌باشند. عطر گلها در طی شب بیشتر است.

یاسمن قدرت رویشی فراوانی دارد و شاخه‌های آن در صورت شرایط مساعد و وجود قیم تا 6 متر رشد

می‌کنند و در محیط باز برای پوشاندن دیوارهایی که منظره‌ای جالب ندارند استفاده می‌شود. البته برای

رسیدن به حد نهایی ارتفاع خود به 5-10 سال زمان نیاز دارد. به همین دلیل در صورت نگهداری آن در

گلدان می‌بایست شاخسار را به شدت هرس نمود تا مناسب نگهداری در گلدان گردد. میوه‌ها در صورت

تشکیل شدن سیاره رنگ هستند. از دیگر نامهای آن می‌توان به Many-flowered Jasmine, White

Jasmine,Chinese Jasmine Plant , و Pink Jasmine اشاره کرد.

یاسمن یکی از زیباترین گل‌های معطر در جهان است که شامل گونه گاردنیا جاسمینویدز است. این گونه بعضی

مواقع به جای گاردنیا فلوریدا به کار می‌رود.

دیگر نامها :

گل یاس، درخت یاس، گل لیلی، یاسمون، یاسمن، ظیان، گل هاشم، سجلاط، سمن، یاس گلدانی،

شرخات.

آبیاری:

به حجم آبی متوسط و میانه احتیاج دارد که آن را باید به صورت منظم و مرتب در اختیار گیاه قرار داد و نیاز

آبی آن در طی دوران گلدهی بیشتر است. در فصلهای گرم خاک را مرطوب نگهدارید اما در فصلهای سرد

اجازه دهید تا خاک سطح گلدان تا حدودی خشک شود و سپس گیاه را آب دهید. اگر به این گیاه بیش

از اندازه آب داده شود (بخصوص در طی زمستان) برگها کمرنگ می‌شوند و می‌ریزند. این گیاه در فصول

گرم نیاز به رطوبت هوا دارد تا گرمای هوا را بتواند تحمل کند در غیر اینصورت گلها و برگها در اثر خشکی

هوا پژمرده می‌شوند و در صورت ادامه یافتن چنین شرایطی گلها قبل از بازشدن قهوه‌ای می‌شوند

و می‌ریزند. از طرفی بهتر است که گلها خیس نشوند. بنابراین زیر گلدانی بزرگی را تا لبه از سنگریزه‌های

درشت پر کنید و تا نیمه دیواره آب بریزید. گلدان را بر روی سنگریزه‌ها قرار دهید. تبخیر شدن تدریجی آب

به دلیل گرمای هوا، رطوبت مورد نیاز برگسار گیاه را تامین خواهد کرد.

دما:

گیاه یاسمن برای گلدهی نیاز به دیدن سرما fبه مدت 6 هفته در اواخر پاییز و اوایل زمستان دارد تا بتواند

در اواخر زمستان- اوایل بهار گل دهد. یکی از دلایل گلدهی کم این گیاه بر طرف نشدن نیاز سرمایی

آن است. بنابراین در فصل پاییز گلدان را به فضای باز و مکانی نیمه سایه و یا اتاقی سرد و روشن با دمای

16-4 درجه سانتیگراد منتقل کنید تا نیاز سرمایی آن برطرف شود و غنچه‌های گل شکل گیرند. اگر

هوا سردتر از این شود برگها سیاه خواهند شد و می‌ریزند. در طی فصل رشد نیز دمای 24-16 درجه

سانتیگراد برای رشد یاسمن مناسب است. گلدان گیاه را در معرض هوای گرم وسایل حرارتی داخل

منزل قرار ندهید.

نور:

مکانی روشن را دوست دارد و برای گلدهی به نور نیاز دارد و حداقل روزی 4 ساعت نور مستقیم آفتاب

برای آن ضروری است. نور کم موجب کاهش شکل‌گیری گلها و عدم شکوفایی آنان می‌شود. در ظهرهای

بسیار گرم تابستان مراقب خشک شدن خاک گیاه باشید و گیاه را از اشعه شدید آفتاب محافظت

کنید. اگر خاک خشک باشد و نور شدید ظهر تابستان نیز به گیاه بتابد برگها چروکیده و قهوه‌ای خواهند

شد.

خاک:

به خاکی با زهکش مناسب، غنی، سبک و مرطوب احتیاج دارد. اگر برگهای جوان ریز و رنگپریده هستند

و گلها نیز اندک، گیاه از کمبود مواد غذایی رنج می‌برد. هر دو هفته یکبار می‌توان از کودهای مخصوص

گیاهان خانگی البته با نصف غلظت اقدام کنید. این گیاه را در فصل بهار و بعد از اتمام گلدهی کود ندهید

زیرا در این قطع زمانی گیاه به استراحت رفته است و عمل هرس را باید برای آن انجام داد. زمانی

که ریشه‌های گیاه از منافذ زیرین گلدان بیرون آمد می‌توانید گلدان را عوض کنید و در فصل بهار این کار

را انجام دهید.

تکثیر:

با استفاده از قلمه ساقه می‌توان این گیاه را تکثیر کرد که در این روش در اوایل تابستان قلمه‌هایی به طول

10 سانتیمتر گرفته می‌شود و بستری مرطوب کاشته می‌شوند. خوابانیدن شاخسار نیز بسیار ساده

است تنها کافی است که ساقه گیاه را خم کرد و قسمتی از آنرا زیر خاک کنید و روی آن خاک بریزید تا

در طی یک ماده ریشه بدهد. بعد از آن می‌توان این شاخه را از گیاه مادری جدا کرد و به عنوان گیاهی

مستقل کاشت. بعد از کاشت در گلدان، نوک ساقه اصلی را بزنید تا ساقه‌های جانبی رشد کند و گیاه

حالتی بوته‌ای بیابد. گلدهی گیاهان جدید ممکن است از سال دوم شروع شود. از دیگر روشهای تکثیر

یاسمین می‌توان به کاشت بذر و یا جدا کردن پاجوشها از گیاه مادری در فصل بهار اشاره کرد.

آفات و بیماری:

آفات و بیماری خاصی این گیاه را تهدید نمی‌کند. از آفات احتمالی آن می‌توان به شته، شپشکهای

گیاهی و شپشک آرد آلود اشاره کرد. وجود این آفات موجب کاهش قدرت رشد گیاه، زرد شدن برگه

بخصوص برگهای جوان و کاهش گلدهی و ریزش غنچه‌های گل می‌شود.همچنین به دلیل تولید ماده

چسبناک عسلک برگها چسبنده خواهند شد.

هرس:

انجام عمل هرس بلافاصله بعد از مقطع گلدهی باید صورت گیرد. اگر هرس را انجام ندهید گیاهی خواهید

داشت که در قسمت پایین بدون برگ خواهد بود و گلدهی خوبی نیز نخواهد داشت. بعد از گلدهی

در بهار، از اواسط بهار تا اوایل تابستان 70٪ طول شاخه‌هایی که گل داده بودند را کوتاه کنید. از اواسط

تابستان به بعد عمل هرس را انجام ندهید زیرا در این زمان است که غنچه‌های گل تشکیل می‌شوند.

نوع قیم برای گدانهای یاسمن:

ساقه‌های یاسمن می‌توانند بسیار بلند شوند و می‌توان برای زیباتر کردن گلدان و مهار رشد آنان از قیم

استفاده کرد. یکی از قیمها که برای گلدانهای یاسمین متداول است، قیمی به شکل یک نیم حلقه است

که دو طرف انتهایی ان در خاک گلدان فرو می روند و شاخسار گیاه بر روی آن قرار گرفته و توسط سیم ی

ا نوار پلاستیکی ثابت می‌شوند.

خواص :

۱- از گل‌های گونه‌های معطر آن در عطرسازی استفاده می‌کنند. شاخه‌های جوان یاس دارای مغز چوبی

نرمی است و ممکن است آنها را توخالی کرد و از آنها فلوت ساخت، یا جهت ساختن پیپ از آنها استفاده

نمود، ولی شاخه‌های مسن آن دارای مغز سختی است و در منبت کاری بکار رود.

۲- تحقیق‌ها نشان می‌دهد، بوی شیرین گل یاسمن به اندازهٔ والیوم آرامش بخش است و بدون هیچ

عارضهٔ جانبی اعصاب را تسکین می‌دهد.

۳- آزمایش‌ها نشان داده که وجود این رایحه در قفس شلوغ موش‌های آزمایشگاهی باعث می‌شود که

موش‌ها فعالیت‌ خود را کاهش داده و در کنج قفس آرام بنشینند.

بخش‌های مورد استفاده ی یاسمن : میوه

ویژگی‌های یاسمن :

دگرگون‌ساز، ضد باکتری، ضد قارچ، ضد ورم، منقبض کننده، مسهل صفرا، تب‌بر، کاهش دهنده فشارخون،

خنک کننده، تقویت ‌کننده معده

کاربرد داخلی یاسمن :

آبسه، خون آلود بودن ادرار، آماس مثانه، هذیان، انسداد هیجانی، تب، سردرد، هپاتیت، افزایش دهنده فشارخون،

بی‌خوابی، تحریک‌پذیری، یرقان، تنبلی کبد، خون دماغ، خون‌ریزی مقعد، ناآرامی، زخم‌های درونی، عفونت

ادراری

نحوه کاربرد داخلی یاسمن :

چای، تنتور، کپسول.

یاسمن گرما را از بدن زدوده و باعث آرام شدن هیجانات تحریک پذیر می‌شود. این گیاه باعث از بین رفتن

رطوبت بدن و خنک شدن خون می‌شود و لذا خون‌ریزی را بند می‌آورد.

کاربرد موضعی یاسمن :

آبسه، کبودی، زخم، تحریک‌پذیری، رگ به رگ شدن اندام‌ها، تورم

نحوه کاربرد موضعی یاسمن :

مرهم کبودی، رگ به رگ شدن اندام‌ها، آبسه و زخم است. وقتی گیاه یاسمن به صورت موضعی به کار رود،

باعث کاهش تورم و خون مردگی ناشی از ضربه می‌گردد. روغن اساسی گیاه یاسمن در تهیه عطر به کار

می‌رود. بوی این گل باعث آرامش قلب می‌گردد.

کاربرد یاسمن در آشپزی:

میوه گیاه یاسمن در کشور تایلند برای رنگ کردن غذا به کار می‌رود. از روغن اساسی آن نیز برای طعم دادن

به چای استفاده می‌شود.

طبع یاسمن : تلخ، سرد، خشک

ترکیبات شیمیایی یاسمن :

فلاونوئیدها (کروسین، کلوروژنیک، گاردنین)، ایریدوئیدها، سیتروسترول، اسید اورسولیک، مانیتول، تانین‌ها.

نکات لازم هنگام مصرف یاسمن :

روغن اساسی این گیاه را به صورت داخلی استفاده نکنید.

آزمایشات نشان داد که وجود این رایحه در قفس شلوغ موش‌های آزمایشگاهی باعث می‌شود

که موش‌ها فعالیت‌ خود را کاهش داده و در کنج قفس آرام بنشینند.

وقتی هوایی که مولکول‌های این رایحه را در خود دارد استشمام شود از ریه‌ها وارد جریان خون شده و

از آنجا به مغز منتقل می‌شود.

اسکن‌های مغزی نشان داد که این مولکول‌ها روی ماده شیمیایی موجود در سلول‌های عصبی موسوم

به «گابا» تاثیر می‌گذارد و با آرام کردن این سلول‌ها، اضطراب را کاهش داده و آرامش را تقویت می‌کند.

به گزارش روزنامه تلگراف، پروفسور هانس هات از دانشگاه روهر در بوخوم آلمان در این باره گفت: نتایج

این تحقیق می‌تواند به عنوان مدرکی با اساس علمی برای اثبات رایحه‌درمانی مورد توجه قرار بگیرد.

بررسی‌ها نشان می‌دهد که استشمام مولکول‌های روغن یاسمن، پیام‌هایی را به منطقه‌ای از مغز

می‌فرستد که در کنترل احساسات نقش دارند.

محققان معتقدند که روغن این گیاه تاثیرات شفابخش گوناگونی دارد. این رایحه در 83 درصد از عطرهای

زنانه و 33 درصد از عطرهای مردانه استفاده می‌شود.

تحقیقات نشان می ‌دهد بوی شیرین گل یاسمن به اندازه والیوم آرامش بخش است و بدون هیچ عارضه

جانبی اعصاب را تسکین می ‌دهد. جوشانده آن تب بر و خنک کننده بدن می باشد. یاسمین برای

درمان استرس، اضطراب، تنش و خستگی بسیار سودمند می باشد. تحقیقات نشان می دهد

که یاسمین ضد سرطان است و برای درمان انواع سرطان (بویژه سرطان استخوان، غدد لنفاوی و سینه )

سودمند می باشد. محققان پس از ده سال بررسی بر روی این گیاه موفق به تولید دارویی از مشتقات

آن شده اند که می تواند در درمان سرطان تاثیر مشهود و چشمگیری داشته باشد. آزمایشات نشان

می دهند که تاثیرات این دارو بر روی سرطان خون و تومورهای بدخیم بیشتر از سایر انواع سرطان بوده

و تا به حال اثر سویی از این دارو در مصرف کنندگان دیده نشده است.

صابون گیاهی یاسمن برای پوستهای خشک، چرب وحساس:

این صابون تمیز کننده گرفته شده ازیاسمن برای انواع پوستها:خشک،چرب و حساس بکار برده

میشود.ترکیبات این صابون گل یاسمن ،گلیسیرین و روغنهای گیاهی است.

خواص گل یاسمن به طور خلاصه:

۱. طبع آن گرم و خشک است.

۲. جهت رفع لکه‌های سیاه پوست و چروک صورت یاسمن را به صورت ضماد بگذارند.

۳. دمکرده گل آن شادی‌آور است.

۴. جهت تسکین سردرد و تقویت دماغ گل آن را ببویند.

۵. جهت رفع بلغم، سودا و زرداب از دمکرده گل آن استفاده شود.

۶. دمکرده گل آن برای افزایش نیروی جنسی مفید می‌باشد.

۷. جهت کرم معده و روده از دمکرده گل آن بنوشند.

۸. جهت دندان درد با جوشانده گل آن مزمزه کنند.

۹. مزمزه با جوشانده گل آن باعث استحکام لثه و از بین رفتن زخم‌های دهان می‌گردد.

۱۰. دمکرده گل آن برای فلج، لقوه، خواب رفتن اعضاء و درد مفاصل مفید است.

۱۱. این گیاه مدر و قاعده‌آور است.

۱۲. ضماد آن بر آلت تناسلی مرد باعث نعوظ می‌شود.

۱۳. این گیاه برای گرم مزاجان مضر است باید با بنفشه بخورند.

۱۴. جهت درمان قارچ‌های پوستی که بصورت حلقه‌ای روی پوست دیده می‌شود از جوشانده ریشه

یاسمن بصورت شستشو استفاده شود.

۱۵. جهت ناراحتی‌های کلیه از دمکرده گل این گیاه میل شود.

۱۶. جهت درمان کمردرد یک گرم گل یاسمن را با نیم گرم حنظل سبز در ۲۰ گرم آب جوشانده پس

از سردشدن با ۲۸ گرم عسل مخلوط نموده میل کنند.

۱۷. جهت درمان رماتیسم و مفاصل از خیسانده یاسمن به محل بمالند.

۱۸. جهت بزرگ شدن آلت با روغن یاسمن ماساژ داده و یا از ضماد گیاه یاسمن استفاده کنند.

۱۹. برطرف کننده بیماری استسقاء می‌‌باشد.

۲۰. مصرف زیاد یاسمن باعث فلج و تشنج می‌شود.

نوشته شده در سه شنبه 1391/10/12ساعت 16:2 نویسنده یاس سفید

زغال‌اخته

زغال‌اخته ( با نام علمی Cornus mas ) به صورت درخت یا درختچه در کنار جریان آب و یا در بیشه ها می

روید و از گروه گیاهان گل دار گلبرگ جدا محسوب می شود و در زبان انگلیسی به آن CORNELIAN CHERRY

گویند.

گل های زغال اخته، زرد رنگ و خوشه ای می باشد و شهد فراوانی برای زنبورهای عسل دارد . برگ های

سبز پررنگ و براق و نوک تیزی دارد. میوه ی آن به شکل بیضی و حدوداً به اندازه ی آلبالوی درشت است و

طعم ترش و شیرینی دارد. رنگ میوه ی آن قرمز بسیار خوش رنگ می باشد .

درختچه ی زغال اخته حدود 300 سال عمر می کند و در حدود 25 سالگی تا 8 متر می رسد. این درخت به

طور کلی ارتفاعی حدود 8-4 متر دارد. چوب آن بسیار محکم است و در صنعت نیز کاربرد دارد.

زغال اخته در منطقه ی وسیعی از اروپا، آسیا به خصوص ایران، ارمنستان و قفقاز می روید. محل رویش این

گیاه در ایران، در جنگل های ارسباران، کوه های البرز، منطقه ی الموت، کوهین قزوین و در جنگل های بین

مازندران و گیلان می باشد.

زغال آخته آمریكایی، گونه ای است كه در ایالات شمالی و كانادای جنوبی كشت می‌شود كه دانه‌هایی

بزرگتر از گونه وحشی یا گونه اروپایی دارد.

زغال آخته تازه كه مواد غذایی مفید بیشتری دارد در ماه اكتبرتا دسامبربرداشت می‌شود. پس از اتمام فصل

آن معمولاً از آب زغال آخته، زغال آخته خشك یا فریز شده آن استفاده می‌شود.

منطقه ی قزوین و رودبار به ویِژه در حاشیه البرز، بیش ترین تولید کننده و صادر کنندگان زغال اخته ی کشور

محسوب می شوند. میوه ی زغال اخته در اواخر تابستان آماده ی چیدن است.

پوست تنه این درخت قهوه‌ای است و برگ‌هایش تخم‌مرغی شکل با انتهایی نوک‌دار و پشت‌برگ کمرنگ

است. هر برگ سه تا پنج رگبرگ دارد. گل‌های زغال‌اخته کوچک، زردرنگ و زودرس هستند و در پایان زمستان

بر درخت پدیدار می‌شوند. میوه آن شفت آویزان و به‌شکل بیضی کشیده و به‌رنگ سرخ تیره و به درازی تقریبا

۱۲ میلیمتر می‌باشد. نام محلی آن در ارسباران زغال است.

چوب این درخت بسیار سنگین است چنانکه در آب فرو می‌رود. از آن برای ساختن برخی چیزها از جمله

دسته ابزار و برخی قطعات چوبی ماشین‌ها استفاده می‌شود.

تاریخچه:

از آغاز قرن 18 زغال اخته توسط مستعمره نشین‌ها به انگلستان صادر شد. همچنین سرخپوستان آمریکایی

از زغال اخته به عنوان یک منبع رنگ قرمز برای مصارف آرایشی نیز استفاده می‌كردند و بطور طبی به دلیل

قابلیت جلوگیری از خونریزی به عنوان مرهم برای زخمها مورد استفاده قرار میگرفته است و همچنین ترکیبات

درون زغال اخته خاصیت آنتی بیوتیکی نیز داراست.

کاشت این محصول نه فقط از طرف ایالات متحده امریکا در میان واشنگتن و اوروگوئه بلکه از طرف دریا به

اسکاندیناوی و بریتانیای بزرگ گسترش یافت.

ترکیبات و ارزش غذایی:

میوه ی نرسیده ی آن به علت داشتن اسید زیاد، بسیار ترش است ، ولی میوه ی رسیده ی آن به رنگ قرمز

روشن و خوش مزه و شیرین است. این میوه در تابستان، عرضه و معمولاً به صورت تازه مصرف می شود ،

ولی به صورت خشک، مربا، کنسرو، ترشی، آب میوه، سس، نکتار، ژله، مارمالاد، سرکه، لواشک و قرص

های آنتی اکسیدان نیز مورد استفاده قرار می گیرد.

این میوه حاوی مقادیر زیادی آهن ، کلسیم ، اسید فولیک ، ویتامین های E , B1 , B2 , C و فلاوونوئیدهاست.

آنتوسیانین موجود در زغال اخته رنگدانه ای از گروه فلاونوئیدها می باشد که عامل رنگ قرمز در گوجه فرنگی

و دیگر میوه هاست.

فواید درمانی:

قسمت هایی از این گیاه که در تغذیه درمانی استفاده می شود عبارتند از : میوه ، برگ ، پوست و ریشه

درخت.

1. زغال اخته دارای تانن و اسیدهای آلی، آنتوسیانین ها (گروهی از فلاونوئیدها) به ویژه از خانواده ی فلاون

و ایزوفلاون، کاروتنوئیدها، آنتی اکسیدان ملاتونین ( که به صورت قرص آنتی اکسیدان حاصل از فرآورده های

طبیعی به بازار عرضه می شود) می باشد. آنتی اکسیدان ها مقاومت بدن در برابر بیماری های غیرواگیر که

از رادیکال آزاد تولید می شود را بالا می برند و به پیش گیری از صدمه به سلول ها و بافت های بدن در

مقابل این رادیکال های آزاد کمک می کنند. رادیکال های آزاد، داخل بدن تولید می شوند و یا از طریق عوامل

محیطی وارد بدن می گردند.رادیکال آزاد اتمی با یک کمبود الکترون در آخرین مدار خود است و می تواند به

بافت های بدن آسیب برساند و بیماری هایی چون بیماری قلبی ، سرطان ، دیابت ، تصلب شرایین، آب

مروارید ، آرتروز و آرتریت را به وجود آورد. آنتی اکسیدان هایی چون فلاونوئیدها، ویتامین E , C ، ملاتونین،

آنتوسیانین ها با دادن یک الکترون، باعث خنثی شدن رادیکال های آزاد بدن می شوند ، در نتیجه از این

بیماری ها جلوگیری می کند.

2. مقدار فروکتوز و گلوگز زغال اخته کم است و مصرف آن برای افراد چاق و بیماران دیابتی مشکلی به وجود

نمی آورد. حتی جوشانده ی برگ آن با گل توت فرنگی برای درمان دیابت (مرض قند) مؤثر است.

3. هورمون ملاتونین موجود در آن خواب انسان را راحت و عمیق می کند. این عمل به طور طبیعی و روزمره

انجام می شود. این هورمون مسئولیت تنظیم ریتم 24 ساعته ی، روز و شب بدن را به عهده دارد. زغال اخته

حاوی مقادیر زیادی ملاتونین است.

4. پوست زغال اخته تب بر است و در رفع اسهال مؤثر می باشد. حتی میوه ی آن نیز اثر قابض دارد ، از این

رو خوردن آن در رفع اسهال و ورم معده مؤثر است. برای درمان اسهال بهتر است یک قاشق سوپخوری زغال

اخته را با یک فنجان آب سرد مخلوط نموده و آن را به مدت 5 دقیقه بجوشانید و پس از 15 دقیقه دم کشیدن

آن را صاف کرده و هر روز 2 تا 6 فنجان بنوشید.

5. محققی به نام دکتر LECLERC,H. نشان داده است که جوشانده ی پوست زغال اخته در درمان بیماری

مالاریا مؤثر است. جوشانده ی 60 گرم پوست درخت زغال اخته در یک لیتر آب اثر تب بر و ضد مالاریا دارد.

جوشانده ی فوق را باید به تدریج صبح و ظهر و شب به میزان 1 یا 2 استکان با کمی قند میل نمود.

6. زغال اخته به عنوان ضد اتصال چند نوع باکتری در ادرار و مدفوع شناخته شده است؛ به عبارت دیگر زغال

اخته به خروج باکتری ها از بدن کمک می کند. باکتری اشرشیاکلی عامل 85 درصد عفونت های مجاری

ادراری است. یکی از متداول ترین عفونت ها، التهاب مثانه است که به ویژه در خانم ها شایع است. که به

نظر می رسد اسید بنزوئیک موجود در زغال اخته در ایجاد خواص درمانی و پیشگیری نقش داشته باشد؛ هر

چند تحقیقات اخیر نشان می دهند که این اثر احتمالاً به دلیل وجود پلیمری در زغال اخته است که ماهیت

آن هنوز شناخته نشده است. این ملکول ناشناخته از اتصال اشرشیا کلی، به دیواره ی مثانه و مجاری

ادراری جلوگیری می کند و به این ترتیب، از رشد و تکثیر باکتری و ایجاد عفونت، جلوگیری می کند. لازم به

ذکر است که زغال اخته نمی تواند جایگزین آنتی بیوتیک شود، اما استفاده از این میوه و آب آن می تواند

اثر داروهای مورد استفاده در این شرایط را تقویت کند.

7. همچنین دریافت منظم آب زغال اخته برای اسیدی کردن ادرار در افراد مبتلا به ادرار بدبو و سنگ های

ادراری مؤثر است. اگر سنگ کلیه از جنس کلسیمی باشد ، آب زغال اخته در رفع آن اثر چشمگیری دارد .

8. زغال اخته در بند آمدن خون مؤثر است. لذا خوردن میوه ی خام و سایر فرآورده های آن برای بیماران توصیه

می شود. در این رابطه ابوعلی سینا دانشمند و پزشک مشهور اسلام، آب زغال اخته را برای شستشوی

زخم های جلدی و گرد ریشه ی آن را برای التیام زخم ها بکار می برد.

9. شربت زغال اخته ضد عطش است. خصوصاً در تابستان برای جلوگیری از گرمازدگی نوشیدن شربت آن

بسیار مؤثر است.

10. نظریه ای وجود دارد که زغال اخته برای درمان شب ادراری بچه ها هم مفید است. بدین منظور 30 گرم

برگ آن را در یک لیتر آب بریزید و آن را بقدری بجوشانید تا یک سوم آن بخار شود و پس از صاف نمودن آن را

با شکر شیرین کنید و قبل از خواب 1 فنجان به کودک بدهید.

آب زغال اخته چگونه می‌تواند از عفونت مجاری ادراری جلوگیری كند؟

زغال اخته ادرار را اسیدی می‌كند كه حاوی یك عامل ضد باكتری به نام هیپوریك اسید و همچنین تركیبات

دیگری است كه باعث می‌شود تا یك باكتری به نام E. coli نتواند به دیواره های مجاری ادراری بچسبد. قبل

از اینكه عفونتی بروز دهد، میكروبهای بیماری زا باید بهم بچسبند و بعد به سطح دیواره های مجاری ادراری

نفوذ كنند اما زغال آخته از چنین چسبندگی جلوگیری می‌كند. بنابراین باكتری E. coli در ادرار دفع می‌شود.

از آنجایی كه 80 تا 90 درصد عفونتهای ادراری به دلیل وجود باكتری E. coli است بنابراین مصرف زغال اخته

حائز اهمیت است.

برای جلوگیری از عفونتهای مثانه مصرف13 گرم زغال آخته بهتراست از 6 گرم

اثرات دفاعی زغال آخته در برابر عفونتهای مثانه بسته به مقدار مصرف زغال آخته دارد. تعداد باكتریهایی كه

قادرند به سلولهای مثانه بچسبند در ادرار خانمهایی كه زغال آخته مصرف می‌كردند به صورت قابل توجهی

كاهش می‌یابد و اثر آن در خانمهایی كه13 گرم مصرف می‌كنند دو برابر است. پزشكان بر این باورند كه اثرات

دفاعی زغال آخته به دلیل وجود اسید تانیك است كه فقط در زغال آخته و سنبل كوهی یافت می‌شود كه

باعث جلوگیری از چسبندگی به دیواره های مثانه و بروز عفونت می‌شود.

باكتری E. coli شامل یك گروه از میكرو اورگانیسم است كه مسئول بیماریهای گسترده ای در انسان از مجاری

ادراری گرفته تا عفونت كلیه، ورم معده و روده و پوسیدگی دندان است كه می‌تواند توسط گروهی از tanin

(به نام proanthocyanidins ) رفع شود كه در زغال آخته یافت می‌شود و این تانینها هستند كه می‌توانند از

چسبیدن باكتری در سلولهای بدن جلوگیری كنند.

جلوگیری از تشكیل سنگ كلیه:

زغال اخته حاوی كوئینیك اسید است، تركیبی از اسید غیر معمول در بدن كه تجزیه نمی‌شود بلكه از طریق

ادرار دفع می‌شود. وجود كوئینیك اسید باعث می‌شود تا مقدار اسید در ادرار كاهش یابد و همچنین از

تشكیل سنگ توسط كلسیم و یون فسفات جلوگیری كند. دربیمارانی كه سنگهای كلیه در آنها مجددا عود

می‌كند مصرف آب زغال اخته كلسیم یونیزه شده را در ادرارشان به مقدار 50 درصد كاهش می‌دهد.

اثر زغال اخته در تنظیم میزان كلسیم:

محققان هنوز نیافته‌اند كه چگونه زغال اخته باعث تغییر و تحول در كلسترول می‌شود و بر این باورند كه دلیل

آن نوعی آنتی اكسیدانت قوی به نام polyphenol موجود در میوه هاست.

كلسترول HDL عاملی برای افزایش ابتلا به بیماریهای قلبی است اما مصرف 8 اونس( 0.2 لیتر) آب زغال اخته

كه كالری كمی‌ دارد می‌تواند از قلب محافظت كند و اثر دفاعی در برابركلسترول HDL از خود نشان می‌دهد.

عصاره زغال اخته کاهش دهنده اکسیداسیون کلسترول لیپو پروتئین در مردها

در آزمایشی که بر روی مردانی حدود 50 سال سن انجام شد مصرف عصاره زغال اخته بیش از سه دوره 4

هفته‌ای اکسیداسیون سطح خون آنها را به طور قابل ملاحظه ای کاهش داد.

محافظی علیه اکسیداسیون:

بر طبق اخرین مطالعات، زغال اخته در میان میوه های مصرفی متداول دارای بالاترین سطح فنول میباشد و

قابلیت پاک‌کنندگی کلیه جوانب یک بیماری را داراست. همچنین زغال اخته به ترتیب از سیب، انگور قرمز،

توت فرنگی، اناناس، موز، آلو، لیمو، پرتقال، گلابی و گریپ‌فروت مطابعت میکند.

جلوگیری از سرطان:

بر طبق تحقیقات، زغال اخته سمی است برای انواع تومورهای سرطانی. سرطانهایی از قبیل ریه، گردن،

پروستات، سینه و سرطان خون. همچنین زغال اخته بالاترین سطح ضد اکسیده شدن را در میان میوه‌های

رایج دارا است ضمن اینکه زغال اخته قابلیت بالایی در جلوگیری از تکثیر سلول سرطانی کبد در انسان را دارد.
ترکیبات یافته شده در زغال اخته به جلوگیری از آلودگی ناحیه ادراری کمک کرده که میتواند به جلو گیری از

سرطان نیز کمک کند.

مواد مغذی موجود در زغال اخته از رشد سرطانهای ریه، کولون(قسمتی از روده بزرگ) و تکثیر سلولهای

سرطان خون بدون تاثیر برسلولهای سالم جلوگیری میکند. خصوصیات منحصر به فرد زغال اخته قابلیت بالایی

در جلوگیری ازانتقال سرطان در بدن دارد برای جلوگیری از سرطان باید از زغال اخته بطور کامل بهره‌مند شد

نه فقط از عصاره آن. همچنین ترکیبات موجود در آن برای جلوگیری از سرطان پروستات، پوست، شش و مغز

نیز موثر میباشد.

یک مشت زغال اخته خشک در سالاد اسفناج یا یک لیوان از آب آن با غذا که میتواند بسیار خوشمزه باشد

راهی است برای محافظت خودتان در برابر سرطان سینه.

زغال اخته به از بین بردن توانایی سلول‌ها به تكثیر توسط فرایند سلولی قبل از تکمیل آنها نیز پاسخ میدهد.

محافظت در برابر مشکل بینایی در سالهای میانی:

خوردن روزانه سه باریا بیشتر میوه در هر روز خطر ابتلا به مشکل بینایی در سالهای میانی را کاهش میدهد.

مصرف میوه بطور قطع باعث جلو گیری از چندین نوع از بیماریهای از بین برنده بینایی میشود.

سه بار مصرف میوه در روز همچون خوردن روزانه به مقدار زیاد مانند خوردن یک پیمانه ماست یا سالاد با

نصف پیمانه از زغال اخته و یا با موز تکه شده و ریختن آن بر روی غلات و یک غذای سریع از سیب، آلو، شلیل

و گلابی به سادگی شما را به رسیدن به هدفتان کمک میکند.

بیماری‌های قلبی:

مصرف زغال‌اخته به کاهش بیماری‌های قلبی کمک می‌کند. علت این امر سطح بالای آنتی‌اکسیدان طبیعی

به نام آنتوسیانین می‌‌باشد که در سبزیجات و میوه‌های با رنگ تیره ‌‌یافت می‌شود. در‌‌ یک مطالعه بلند‌مدت

روی تعدادی از زنان مشخص شد، خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی در زنانی که رژیم غذایی مناسب با مقدار

زیاد آنتوسیانین را اجرا می‌کردند به‌طور عمده‌ای کاهش ‌‌یافت.

کاهش سطح کلسترول:

زغال‌اخته به کاهش سطح کلسترول نیز کمک می‌کند. پلی‌فنول‌های موجود در زغال‌اخته باعث کاهش

کلسترول خون می‌شوند و برای سلامتی قلب مفید هستند. زغال‌اخته در میان میوه‌های مصرفی متداول

دارای بالاترین سطح پلی فنول می‌باشد. زغال‌اخته باعث کاهش کلسترول بد خون‌‌یاکلسترولLDL و حفظ

کلسترول خوب خون ‌‌یا کلسترول HDL می‌‌گردد و از این طریق باعث کاهش خطر بیماری‌های قلبی عروقی

می‌‌شود.

کاهش وزن:

زغال‌اخته از دو طریق در کاهش وزن موثر است: نخست این که زغال‌اخته مانند تنظیم کننده‌‌ انسولین عمل

می‌‌کند. این ماده‌‌ غذایی تأثیر انسولین و انباشتگی چربی‌ها را کاهش می‌‌دهد و در روند از بین بردن چربی‌ها

شرکت می‌‌کند. دوم این‌که زغال‌اخته به دفع سموم و چربی‌هایی که در بافت‌های بدن تجمع می‌‌کنند ‌‌یاری

می‌‌رساند. تجمع سموم و چربی‌ها در بافت‌های بدن عامل التهاب و احتباس آب محسوب می‌‌شود.

سایر فواید:

ابوعلی‌سینا، دانشمند و پزشک مشهور، آب زغال‌اخته را برای شست‌وشوی زخم‌های جلدی و گرد ریشه

آن را برای التیام زخم‌ها به‌کار می‌برد. با تمام این خواص مفید، مصرف بیش از اندازه زغال‌اخته باعث تهوع،

اسهال، دل به‌ هم‌خوردگی و سردرد می‌شود.

نوشته شده در دوشنبه 1391/08/29ساعت 18:7 نویسنده یاس سفید

گل ماهور (خرگوشک)

شناسنامه:

گل ماهور Scrophulariacea

:تیره

Verbascum Thapsus L.-V.schraderi G.F.Meyer

:نام لاتین

Shepherds club -Mullein

:نام انگلیسی

خرگوشک – بویون بلان

:نام فارسی

بزیر

:نام عربی

تاریخچه:

گل ماهور یا خرگوشک گیاهی است که به خاطر شباهت زیاد برگهایش به گوش خرگوش به آن داده شده

است در دوران بقراط حکیم گل ماهور را به خاطر خواص درمانی اش میشناختند و برای دردهای دستگاه

تنفسی از آن بهره میبردند در ادیسه اثر هومر ، "اولیس " برای آنکه فریب افسون " سیروس " را نخورد با

استفاده از این گیاه خود را محفوظ میداشته است و گفته میشود در قرون وسطی گدایان به خاطر جلب ترحم

مردم نیکوکار تن خود را نوعی آلاله می مالیدند تا زخمهای چرکینی پدید آید سپس با مالیدن ضماد برگ گل

ماهور روی زخم ، آن را مداوا میکردند زیرا تاثیرش روی دملها و زخمها غیر قابل تردید است.

شرح گیاه:

گیاهی است علفی، چند ساله ، پوشیده از کرکهای پنبه ای و دارای ساقه ضخیم به ارتفاع 3/0 تا 2 متر،

برگهای قاعده ساقه گیاه عموماً بزرگ بیضوی نوک تیز بادمبرگ دراز ولی برگهای طول ساقه مخصوصاً در

قسمت های فوقانی ، عاری از دمبرگ و در محل اتصال به ساقه، دارای بال مشخص در طول میان کره است.

ساقه زایای گیاه در قسمتهای انتهایی نیز منتهی به گل آذین درازی می شود که در طول آن گلهای فراوانی به

رنگ زرد روشن ، به پهنای متوسط 2 سانتی متر مجتمع می گردد. درون جام گل ، 5 پرچم به نحوی جای

گرفته است که 2 تای قدامی آنها دارای میله دراز به وضع مایل ولی 3 تای دیگر بطور محسوس دارای میله

کوتاه و پوشیده از کرکهای فشرده می باشد.

نیاز اکولوژیکی:

اکثر گونه های جنس ور باسکوم در طول رویش به مناطق آفتابی و خاکهای سبک شنی نیاز دارند. خاکهای

رسی و متراکم برای رویش این گیاهان مناسب نیست. این گیاهان در برابر سرما مقاوم هستند بطوریکه

برگهای طوقه ای قادر به تحمل درجه حرارتهای زیر صفر هستند. بذرها در دمای 8 تا 10 درجه سانتی گراد

بخوبی جوانه می زنند و برای رویش به مقادیر مناسبی رطوبت نیاز دارند.

آماده سازی خاک:

در اواخر زمستان زمین را تسطح و بستر خاک را برای کشت گیاه آماده می کنند.

تناوب کشت و فواصل کاشت:

خرکوشک را می توان به هر گیاهی به تناوب کشت کرد. تکرار کشت گیاه در یک زمین پس از سه تا چهار

سال امکان پذیر است. زمان مناسب برای کاشت گیاه اواخر پائیز (آبان) یا اوایل بهار (فروردین) است فاصله

ردیفهای کاشت بین 50 تا 60 سانتی متر مناسب است عمق بذر در موقع کاشت باید 5/0 تا 1 سانتی متر

باشد.

روش کاشت:

کاشت گیاه توسط بذر به روش مستقیم صورت می گیرد خرگوشک در سطوح وسیع به طور ردیفی کشت
می شود چنانچه بذرها در بهار کشت شود تیمار چینه سرمایی جهت تسریع در جوانه زنی ضرورت دارد.
پس از کاشت برای تراکم بخشیدن به لایه سطحی خاک انجام غلتک مناسبی سبب تسریع در جوانه
زنی بذرها می شود. بذرهای کشت شده در فصل پائیز پس از طی دوره سرما در اوایل بهار سبز می
شوند پس از سبز شدن بوته ها را در طول ردیفها به تعداد مناسب باید تنک کرد.
آماده سازی زمین:
در فصل پائیز هنگام آماده سازی خاک 40 تا 50 کیلوگرم در هکتار اکسید فسفر 70 تا 80 کیلوگرم در هکتار
اکسید پتاس به عنوان مقادیر پایه باید به خاک اضافه شود. در اضافه کردن کودهای ازت به خاک باید دقت
نمود. زیرا افزایش ازت سبب کاهش عملکرد گل می شود (توصیه شده در فصل بهار 30 تا 50 کیلوگرم در
هکتار ازت به صورت سرک در اختیار گیاهان قرار گیرد) پس از اضافه کردن کود شخم عمیقی زده شود. در
اواخر زمستان زمین را تسطیح و بستر خاک را برای کشت گیاه آماده می کننند.
داشت:
رشدگیاه بسیار کند است و در سال اول رویش تنها برگهای طوقه ای تشکیل می شود. مبارزه با علفهای
هرز ضروری است و در مرحله چهار تا هشت برگی انجام کولتیواتور مناسبی بین ردیفها سبب تسریع در
رویش گیاهان می شود بوته های در طول ردیفها را باید تنک کرد که در هر متر طول ردیف چهار تا شش
گیاه باقی بماند.از آفات گیاه شته و لارو نوعی پروانه است که باید از آفت کش های مناسب استفاده کرد.

برداشت:

گلها معمولاً هنگام شب باز می شوند و به طرف ظهر بتدریج بسته شده ( به صورت پژمرده در می آیند)
زمان مناسب برای جمع آوری گلها در یک روز آفتابی بین ساعت 9 تا 11 قبل از ظهر است. گلها را از
خرداد تا اوایل مرداد بتدریج می توان برداشت نمود. بهتر است گل (بدون کاسبرگ) برداشت شوند گلها را
در سایه و یا با استفاده از خشک کنهای الکتریکی در دمای 45 تا 50 درجه سانتی گراد می توان خشک
کرد. عملکرد گل تازه 5 تا 6 تن در هکتار است که از آن 5/0 تا 6/0 تن گل خشک بدست می آید. چنانچه
هدف از کشت خرگوشک استفاده از برگهای آن باشد از سال اول رویش می توان برگها را بتدریج برداشت
کرد. برگها را باید طوری برداشت نمود که باعث خشک شدن گیاه نشود لذا برگهایی که در محورهای
خارجی دایره ای شکل قرار دارند باید برداشت شوند. در سال دوم رویش تا قبل از به ساقه رفتن گیاه می
توان برگها را برداشت کرد. عملکرد برگ خشک 1 تا 5/1 تن در هکتار است. چنانچه هدف بذرگیری باشد
باید از برداشت گلها خودداری نمود. بذرها را در دو مرحله می توان برداشت نمود. در مرحله اول هنگامی
که یک سوم بذرها رسیده اند باید ساقه های گل دهنده را قطع کرد و سپس خشک نمود. در مرحله دوم
پس از خشک شدن آنها را بوجاری و بذرها را پس از تمیز کردن بسته بندی نمود.
دامنه انتشار:
گلستان در 500 متری،مازندران : بین بابل و ساری در نزدیکی سواحل دریا، نوشهر، نزدیک نور در 700
متری گیلان : ایسپیلی ییلاق نواحی غربی اسالم بسمت خلخال (هروآباد) در 1250 تا 1900 متری بین
آستارا و اردبیل در گردنه حیران، نواحی مرکزی ایران ، شاهرود ، بسطام ، کوه ایز در 500 متری.
خواص داروئی:
گلهای گل ماهور یا خرگوشک دارای موسیلاژ فراوان بوده و داراتی اثر نرم کننده مجاری تنفسی است. از
سرشاخه های مخلصه بعنوان مقوی معده استفاده می شود.از دانه های کنجد روغن کنجد می گیرند و
به مصارف داروسازی و تغذیه می رسد.

گل ماهور یکی از قدیمی ترین گیاهان داروئی دنیا میباشد که از جوشانده و دم کرده آن برای
تسکین برونشیت ، دردهای سینه ، خلط سینه ، درمان بیماری آسم و بخصوص نوع سل و
ریوی که از علائم آنها سرفه های دردناک ناشی از گرفتگی ماهیچه هاست استفاده میشده
است .
امروزه نیزبه خاطر تاثیر بالائی که روی بیماریهای مختلف دستگاه تنفسی دارد برای این گیاه در صنایع
داروئی اهمیت زیادی قادرند. گلهای آن نیز مسکن و آرام بخش هستند و مصرف چای آن به درمان
بیخوابی کمک می کند.
شیوه مصرف :
1-استفاده خوراکی:
گرم گل را در یک لیتر آب جوش یا شیر جوشان بریزید دم کرده را پیش از مصرف از پارچه ریز
بافتی بگذرانید . برای درمان عفونتهای ریوی ، تنگی نفس ، نفخ ریه روزی سه بار و هر بار یک
فنجان از این دم کرده را بین غذاها بنوشید.
چای پررنگ گل ماهور علاوه بر تسکین درد، خواب و آرامش نیز ایجاد می کند.
2-شربت:
25 گرم گل و 50 گرم شکر را در یک لیتر شیر بجوشانید ، صاف کنید و در موارد سرفه مزمن و هر
نوع ناراحتی ریوی یا سینه ای روزانه 6 قاشق از این شربت را بنوشید.
3-استعمال غیر خوراکی:
اگر چند برگ گل ماهور را در شیر بجوشانید له شده آن به صورت ضماد بر روی کورک و انواع
زخمهای جلدی قرار دهید ، تاثیر مفیدی میگذارد و نیز حمام آنها برای مداوای اولسرها و بواسیر
استفاده میشود.
موارد مصرف در زیبائی:
چند برگ تازه گل ماهور را در شیر بپزید و به صورت مرهم روی پوست قرار دهید .
بسیاری از ناراحتیهای خاص پوستهای خشک و شکننده با این مرهم برطرف میشوند. از
گلهای گل ماهور رنگ زردی بدست میاید که بانوان روم باستان از آن برای رنگ کردن موهای
خود از آن استفاده میکردند.
طریقه جمع آوری :
گل های این گیاه را باید در هوای آفتابی به صورت تدریجی که گیاه گل می دهد چید و فقط
کاسه و سیخک آن را بدون حقه گل جمع آوری کرد و گلبرگ ها نباید پلاسیده شوند و باید به
سرعت آنها را در خشک کن با حد اکثر دمای 60 درجه سانتیگراد خشک کرد که در این حال به رنگ زرد
روشن می مانند و بوی آنها عسلی است.
خواص دم کرده گل ماهور:
-خاصيت خلط آور دارد.-در برطرف کردن آسم و ناراحتي هاي تنفسي موثر است.
-التهاب ناي را درمان مي کند.-با استرس و بي خوابي مقابله مي کند.
-مصرف آن به افرادي که از ناراحتي گوارشي مانند بواسير، يبوست، اسهال و عفونت مثانه رنج مي برند،
توصيه شده است.-خاصيت تسکين دهنده دارد و دردهاي شديد را معالجه مي کند.-در از بين بردن
کرم هاي روده اي موثر است.-گزش حشرات و تاول را درمان مي کند.
-روغن آن عفونت هاي ميکروبي و بيماري ها را از بين مي برد.
-بي خوابي را برطرف مي کند.
-سرفه هاي مزمن، سرماخوردگي، آنفلوآنزا، برونشيت و سياه سرفه را درمان مي کند.-زگيل ها را از بين مي برد.
-عفونت ادراري را برطرف مي کند.-در معالجه تب يونجه موثر است.-براي تسکين گلودرد از اين گياه
استفاده کنيد.
درمان ناراحتی ریه با گل ماهور:
این گیاه به طور مرسوم برای درمان سرفه مورد استفاده قرار می گیرد.
* در کشور مکزیک از این گیاه به عنوان تسکین دهنده و درمان آسم، برونشیت، التهاب گلو و سرفه
استفاده می شود.
* استفاده دیگر از این گیاه شامل درمان عفونت های پوستی، التهاب، زخم، سوختگی، عفونت گوش،
نقرس و بواسیر نیز می باشد.
* یک قاشق غذا خوری برگ گل ماهور را در ۵۰۰ میلی لیتر آب دم کنید و پس از هر بار تخلیه روده ای و
برای درمان اسهال و یا خون ریزی روده ای، نصف پیمانه مصرف شود.
* اين گل براي درمان آسم، هر نوع ناراحتي تنفسي و ريوي مفيد است. کافي است دود ريشه سوزانده
شده آن را استنشاق کنيد.
* غر غره کردن با چاي گل ماهور گلودرد را برطرف مي کند.
* مصرف نصف ليوان براي اسهال و خون ريزي روده موثر است.
* براي درمان زخم هاي باز، ورم، التهاب و ورم تومور، پارچه آغشته به چاي گل ماهور روي آن قرار دهيد.
* چاي پررنگ گل ماهور علاوه بر تسکين درد، خواب و آرامش نيز ايجاد مي کند.
* روغن طبيعي آن مسکن موثر دردهايي چون دندان درد، سردرد، سرماخوردگي و سينوزيت است.
* روغن طبيعي آن با عفونت هاي مجاري ادراري، روده، سيستم دفع و کليه، عفونت هاي پوستي، گوش
و بيني مقابله مي کند.
* روغن اين گل که خاصيت ادرارآور دارد به دفع سموم، آب اضافه و چربي بدن کمک مي کند.
* روغن گل ماهور که خاصيت فراواني در ايجاد خلط دارد، با تخليه خلط جمع شده در ريه مجاري تنفسي،
ناراحتي تنفسي، آسم و برونشيت را تسکين مي دهد.
* روغن اين گياه با مقابله با عفونت هاي تب زا، قادر به کاهش تب بدن است.
* روغن آن گرفتگي عضلات، استرس، اضطراب، خشم، افسردگي و ناراحتي عصبي را تسکين مي دهد.
علاوه بر آن، روغن گل ماهور در کاهش فشار خون کمک مي کند.
* این گیاه برخی انواع باکتری از جمله «استافیلوکوکوس» و «ای کولا» را از بین می برد.
* دارای خاصیت تسکین دهنده است، بنابراین دردهای شدید را آرام می کند.
* برای دفع کرم روده مفید است.
* خارش و سوزش ناشی از گزیدگی حشرات و تاول را تسکین می بخشد.
*ترکیبی از روغن زیتون و دم کرده آن، گوش درد را درمان می کند.

نوشته شده در یکشنبه 1391/06/26ساعت 9:31 نویسنده یاس سفید

شناسایی گیاه ضدپیری در هیمالیا

پزشکان و متخصصان گیاهان دارویی در هند موفق به شناسایی یک گیاه مفید با خاصیت ضد پیری در هیمالیا

شده‌اند.

متخصصان هندی می‌گویند این گیاه سبز رنگ که در ارتفاعات هیمالیا پیدا شده، می‌تواند آنزیمی ترشح کند

که به عنوان یک فاکتور ضد پیری عمل می‌کند.

کارشناسان مرکز مطالعاتی بیورسیورس در انستیتو CSIR هند می‌گویند، این گیاه تازه کشف شده پوتنتیلا

آتروسانگوئینا (potentilla atrosanguinea) نام دارد و در ارتفاعات هیمالیا در نزدیکی منطقه‌ای به نام «کانزوم»

دیده شده است. این گیاه آنزیم «سوپراکسید دیسموتاز» ترشح می‌کند. این آنزیم برای خنثی کردن

مولکول‌های رادیکال و مضر سوپراکسید در سلول‌های گیاهی و جانوری مورد نیاز است.

پزشکان هندی می‌گویند در آینده می‌توان از این آنزیم در تولید لوازم پزشکی، آرایشی، غذایی و یا حتی در

محصولات گیاهی استفاده کرد.

دکتر سانجای کومار مدت یک و نیم دهه است که روی این پروژه کار می‌کند و در نهایت موفق شده است ژنی

را در این آنزیم قرنطینه کرده و آن را تخمیر کند. متخصصان هندی این گیاه را تنها در ارتفاعات 4500 متری

کوه‌های هیمالیا پیدا کرده‌اند و آزمایشات مختلفی روی آن انجام داده‌اند تا دریابند که چطور گیاه مزبور

می‌تواند در برابر سرمای شدید، حرارت زیاد و شدت نور زیاد، مقاومت کند.

این گیاه آنزیم «سوپراکسید دیسموتاز» ترشح می‌کند. این آنزیم برای خنثی کردن مولکول‌های رادیکال و مضر

سوپراکسید در سلول‌های گیاهی و جانوری مورد نیاز است

دکتر سانجای کومار تشریح کرد: آنزیم SOD در بدن تمام موجودات زنده از جمله گیاهان، جانوران و حتی

انسان‌ها وجود دارد اما نوعی از آن که در گیاه مزبور موجود است یک آنزیم حیاتی بوده که با کنترل فرآیند

سمی شدن اکسیژن ناشی از استرس اکسیدیته در هر ارگانیزم زنده، مرتبط است.

دکتر سانجای می‌گوید: ما در ابتدا استفاده از این آنزیم برای تقویت عمر مفید میوه‌ها را آزمایش کرده و به

نتایج مثبتی دست یافته‌ایم.

وی معتقد است از این گیاه می‌توان در تولید کرم‌ها، لوسیون‌ها، شامپوها و همچنین در پروسه‌های

ذخیره‌سازی مواد غذایی فرآوری نشده و حفاظت از گیاهان در برابر شرایط استرس‌زا نظیر خشکی و گرمای

شدید بهره جست.

نوشته شده در یکشنبه 1391/05/22ساعت 10:22 نویسنده یاس سفید

گل پامچال دارویی

نا م علمی: primula veris L

نام انگلیسی: cowslip

تیره: پامچال یا Primulaceae

این گیاه به صورت علفی می باشد و

خودرو است، ولی انواع گوناگونی از آن کشت می شوند. دارای ریزوم فیبری کوچک با ریشه های

فرعی فراوان است. ریشه آن محکم است و زمانی که تازه باشد بوی تندی از آن به مشام می

رسد. ریشه آن محتوی ۵ تا ۱۰% ساپونین با ساختمان تری ترپن است که شامل فنیل

گلیکوزیدهایی نظیر پریماورین و پریمولاورین و هم چنین حاوی مقادیر فراوانی اسید پری مولیک

می باشد. برگ ها همگی قاعده ای و به صورت طوقه ای، دارای بافت خشن، به شکل تخم مرغی

کشیده و دارای حاشیه ای با دندانه های هلالی و در سطح زیرین کرک دار هستند. این برگ ها

محتوی ۲% ساپونین و ۱% ویتامین ث هستند. گل ها زرد رنگ بوده، درون یک گل آذین چتر مانند

انتهایی، گره دار، یک طرفه و روی ساقه ای به ارتفاع 10 سانتی متر قرار گرفته اند. کاسه گل

استکانی و جام گل دارای 5 لوب می باشد.

گل پامچال از انواع گیاهان زیبا در رنگ های مختلف است که زمستان شکوفه می دهد.

قبل از کاشت، گلدان ها را از خاک غنی از شن، خاک برگ و کودهای گیاهی پر کرده و دانه ها را در عمق ۱۵

سانتیمتری خاک بکارید. بوته این گیاه را در اوایل پائیز در گلدان بکارید. گل پامچال برای رشد نیازمند رطوبت و

درجه حرارت خنک است. گلدان را در معرض نور مستقیم خورشید قرار ندهید. PH مناسب خاک برای رشد

گیاه شش و نیم است.

خاک گلدان باید همیشه مرطوب باشد. برای زهکشی بهتر در کف گلدان دو یا سه سوراخ، ایجاد کنید. آبیاری

گیاه باید حداقل سه بار در هفته انجام گیرد و خاک گلدان قبل از آبیاری مجدد مرطوب باشد. گل پامچال در

زمستان شکوفه می دهد و دو هفته آخر زمستان گل می دهد.

تکثیر این گیاه با روش قلمه زدن امکان پذیر است.

در بسیاری از بخش های اروپا گل پامچال علامت از راه رسیدن بهار است این گیاه اغلب در زیر درختان بالای

آن برگ در آورده و راه نور را مسدود نمایند نمو کرده و گل می دهد دو نوع گل پامچال وجود دارد که اندکی با

هم از لحاظ ساختمانی تفاوت دارند هر بوته تنها یک نوع گل دارد گرده تنها می تواند از یک نوع گل به نوع

دیگر منتقل شود و بدین طریق گیاه در مقابل خود بارور سازی محافظت می شود.

پامچال گیاه زیبایی است که بصورت علفی می باشد و خودرو است برگهای آن کرکدار پرچین و بیضی شکل

است و گلهای آن افتاده و زرد رنگ است و در فصل بهار سبز می شود ریشه آن محکم است و زمانی که تازه

می باشد بوی تندی از آن به مشام می رسد گلهای پامچال در ماههای اردیبهشت تا تیر ظاهر می شود

پامچال در کنار جاده ها و چمن ها و جاهایی که علف می روید سبز می شود.

نیازهای اکولوژیکی:

پامچال خاکهای قلیایی را ترجیح می دهد و در خاکهای حاوی مقادیر فراوان ترکیبات کلسیم، به خوبی رشد

می کند. این گیاه می تواند خشکی را به مدت محدودی تحمل کند.

تکثیر گیاه:

کاشت و تکثیر این گیاه به وسیله بذر و به طریق رویشی انجام می شود.

تکثیر به وسیله بذر:

اگر چه تکثیر پامچال از طریق بذر امکان پذیر است ، ولی روش مناسبی نیست زیرا رشد و نمو گیاهان به

کندی صورت می گیرد، به طوری که پس از سه سال می توان ریشه ها را برداشت نمود.

تکثیر رویشی:

تکثیر رویشی از طریق تقسیم بوته انجام می شود . اوایل بهار زمان مناسبی برای تکثیر پامچال است. پس از

خارج کردن گیاهان 2 تا 3 ساله از خاک ، هریک را به چند بوته تقسیم و آنها را در ردیفهایی به فاصله 40

سانتی متر کشت می کنند. فاصله دو بوته روی ردیف 20 سانتی متر مناسب است.

گیاهانی که به طریق رویشی تکثیر می شوند رشد و نمو مناسبی دارند و پائیز سال بعد می توان محصول

آنها را ( اعم از ریشه، ساقه یا گل) برداشت کرد.

برداشت محصول:

اوایل بهار ، قبل از رویش گیاهان و همچنین در فصل پائیز، ریشهها محتوی حد اکثر مقدار مواد موثره می

باشند، لذا در هر دو زمان یاد شده می توان آنه را برداشت کرد.

اگرچه در بعضی کشورها از آغاز گلدهی ریشه را برداشت می کنند، ولی بهترین زمان برداشت ریشه پائیز

است. پس از برداشت، ریشه را کاملا شسته و تمییز می کنند و سپس در دمای 40 تا 45 سانتی گراد

خشک می کنند.. گلها پس از برداشت بلافاصله باید خشک شوند. تاخیر در خشک کردن گلها ، باعث تغییر

رنگ و کاهش مواد موثره آنها می شود.

از آنجا که برگها خاصیت دارویی دارند می توان آنها را به لحاظ داشتن ویتامینها و ساپونینها مورد استفاده قرار

داد.

دمای مناسب برای خشک کردن برگها 70 تا 80 درجه سانتی گراد است. در این دما بدون هیچگونه آسیبی به

برگها می توان آنها را خشک نمود.

زمان مناسب برای جمع آوری گلها هنگامی است که کاملاباز شده باشند. گلها را باید بدون کاسبرگها

برداشت نمود.

معمولا از هر 3 تا 5/3 کیلوگرم ریشه تازه و 6 تا 7 کیلو گرم گل و کیلو گرم برگ پس از خشک شدن، یک کیلو

گرم از هر یک حاصل می شود.

خواص درمانی:

پامچال در طب به عنوان کرم کش و ضد تشنج استفاده می شود و در بیماریهای عصبی هیستری و تشنجات

اطفال مصرف می شود گلهای پامچال داروی موثری برای برونشیت زکام های مغزی و سرفه های مزمن است

و اگر کسی به گریپ مبتلا شود می تواند از دم کرده گل پامچال استفاده کند زیرا با اثر بخشی سریع ان

خیلی زود از این ناراحتی خلاص می شود همچنین این دم کرده برای کسانی که مبتلا به سر دردهای شدید

و میگرن و دل بهم خورده هستند مفیت است.

گل پامچال مقوی و تب بر است .ریشه پامچال را به مقدار 20 تا 30 گرم در یک لیتر آب بجوشانید و برای درمان

سیاه سرفه سینه پهلو برونشیت و امراض مربوط به مجاری ادراری مصثرف کنید برای درمان و معالجه ورم

کوفتگی که در اثر ضربه وارد می شود و ایجاد خون مردگی در آن ناحیه می کند ریشه پامچال را در یک لیتر آب

بجوشانید و بعد پارچه ای را در آن خیس کنید و روی ورم بگذارید و محل ضرب دیدگی را کمپرس کنید.

روغن گل پامچال :

روغن گل پامچال و روغن گیاه گاوزبان از غنى ترین منابع اسید چرب غیر اشباع گامالینولنیک اسید (GLA) که

عامل عمده خواص آنها است، به شمار مى روند.

در روغن گل پامچال حدود ۸ تا ۱۰ درصد و در روغن گیاه گاوزبان (Starflower oil) تقریبا ۲۰ تا ۲۵ درصد

گامالینولنیک اسید وجود دارد.

سنتز GLA در بدن با افزایش سن، ابتلا به بیمارى هایى نظیرآرتریت، دیابت و شیوه زندگى نامناسب (مانند

استرس، سیگار، الکل و…) کاهش مى یابد، لذا دریافت آن از رژیم غذایى و یا از طریق مکمل هاى غذایى

ضرورى مى باشد.

اثرات گامالینولنیک اسید (GLA):

بهبود علایم سندرم پیش از قاعدگى و علایم قاعدگى، کمک به برقراری تعادل هورمونى و کاهش علایم

یائسگى

کمک به بهبود بیمارى هاى التهابى به ویژه التهابات مفصلى

کمک به سلامت پوست و بهبود علایم اگزما

حفظ سلامتى قلب و عروق، پیشگیرى از پوکى استخوان و کمک به کاهش وزن، کمک به بهبود عوارض

عصبى دیابت و بهبود خشکى چشم و…

روغن گل پامچال برای درمان اگزما به کار می رود:

گل پامچال یکی ازمنابع روغن طبیعی است. ویژگی متمایز این گیاه این است که در تمامی فصل تابستان

شکوفه می دهد اگرچه گل های آن تنها یک روز دوام می آورد. گل های پامچال با بالاآمدن خورشید باز

می شود و غروب آفتاب پژمرده می شود.

*روغن گل پامچال گران است اما تاثیر چشمگیری در درمان اختلالات پوستی مانند اگزما دارد.

*این روغن حاوی مقدار کافی اسید چرب اشباع شده امگا۳ است که در تنظیم عملکرد هورمون های بدن

ازجمله انسولین نقش دارد و به فعالیت بهتر قلب کمک می کند.

*مقدار مناسب اسیدهای «linoleic» و«Gamma- linolenic» موجود در این روغن، بدن را در مقابله با

سرطان و بیماری قلبی ایمن می کند.

*روغن گل پامچال برای درمان آرتریت روماتوئید و آسم نیز موثر است.

*این روغن خستگی مفرط را برطرف می کند.

*خاصیت ضدالتهابی آن برای از بین بردن درد و گرفتگی عضلات به هنگام دوران قاعدگی مفید است.

*در کاهش کلسترول و فشار خون موثر است.

*اسید لینولئیک موجود در آن خطر کلسترول بالای خون را کاهش می دهد.

*التهاب بر اثر بیماری MS و یا اختلالات دیگر را با مصرف مکمل های روغن این گل، کاهش دهید.

*مشکلات حافظه مربوط به بیماری آلزایمر با این گل درمان می شود.

*سیستم دفاعی بدن را تقویت می کند.

*در صورت مصرف گل پامچال به همراه آویشن، برونشیت مزمن درمان می شود.

*اسیدGamma- linolenic که نوعی اسید چرب ضروری است از بسته شدن سرخرگ ها جلوگیری

می کند و دیابت را برطرف می کند.

*روغن پامچال در کرم های متفاوتی و برای رفع لکه ها، سیاهی دور چشم، چین و چروک، قرمزی و

پوسته پوسته شدن به کار می رود.

*به درمان بیماری های خودایمنی مانند «lupus» وبیماری التهابی قسمت انتهایی روده باریک یا «Crohn

» کمک می کند.

*با سرعت بخشیدن به سوخت و ساز بدن به هنگام ورزش و در حالت استراحت به کاهش وزن بدن کمک

می کند.

این گیاه داروئی ، خاصیت درمانی به شرح زیر دارد :

اختلالات تنفسی

جوشانده ریشه پامچال ، درمان کننده اختلالات تنفسی است .

جوشانده مذکور ،تنگی نفس ، سیاه سرفه ، برونشیت ، ذات الریه و سرفه های خشک را درمان می

نماید . دم کرده گل پامچال نیز ، برونشیت ، سرفه های مزمن ، سرما خوردگی ، گریپ و زکام را

التیام می بخشد .

اختلالات عصبی

جوشانده گل پامچال ، انواع بیماری های تشنجی ، هیستری ، سردرد های عصبی ، میگرن و لرزش

اندامها و سایر اختلالات عصبی را درمان می نماید.

این گیاه ، یک داروی ضد تشنج می باشد.

اختلالات کلیوی

جوشانده ریشه یا گل پامچال ، اختلالات کلیه ، مثانه و مجاری ادرار را برطرف می سازد .

اختلالات خونی

کمپرس با جوشانده ریشه پامچال ،سبب درمان خون مردگی ،دردهای موضعی ، کوفتگی و ورم

ناشی از ضربه ها می گردد.

خلاصه آنکه پامچال ،یک گیاه داروئی موثر در درمان بیماریهای عصبی ، تنفسی ، کلیوی و خونی

است

پامچال علاوه بر خواص مذکور ، داروئی تب بر ، ضد انگل می باشد و حالت تهوع را درمان می

نماید.

نوشته شده در یکشنبه 1391/04/04ساعت 17:5 نویسنده یاس سفید

انگور خرس

نام لاتین: Arctostaphylos UVA-ursi

نام های مشترک:

فولادوند، Arbutus، Bearberry، بری، خرس را انگور خرس را Carillo، سیب موش خرمای زمینی است،

Coralillo، سنگروی سیاه، Foxberry، Hogberry، Kinnikinnick، Manzanita، Mealberry، جعبه کوه، کران بری

کوه، توتون و تنباکو کوه، Pinemat Manzanita، قرمز Bearberry، Rockberry Sandberry، Sagackhomi،

Sagakomi، کران بری بلند، UVA-Ursi، Whortleberry

تیره: اریکاسه

نام های جایگزین :

Arctostaphylos، اوا ارسی؛ Bearberry ؛ Beargrape

انگور خرس قریب به دو قرن به عنوان داروی گیاهی مورد استفاده قرار میگیرد. بومیان(سرخپوستان) آمریکا در

گذشته از آن برای درمان عفونت های دستگاه ادراری استفاده میکردند .در واقع ، تا زمانی که داروهای

شیمیایی و آنتی بیوتیک ها ، کشف نشده بود،از انگور خرس در درمان معمول ناراحتی های مثانه و عفونت

های ادراری استفاده میشد.،اما با پزشکی مدرن و پژوهش های علمی و نیز ازمایشات متعدد که روی

حیوانات، صورت گرفت: محققان کشف کرده اند که خواص ضد باکتری انگور خرس ، به علت داشتن arbutin و

هیدروکینون است که می تواند با عفونت های دستگاه تناسلی مبارزه کند.

این گیاه همچنین حاوی تانن است که با اثرانقباضی خود، کمک به کوچک شدن و انقباض غشاء مخاطی در

مثانه میکند که به نوبه خود ، باعث کاهش التهاب و عفونت در مثانه میشود.

امروزه، انگور خرس در اغلب مواقع در درمان عفونت های دستگاه ادراری و cystitis (التهاب مثانه) مورد

استفاده قرار میگیرد.

محققان بر این باورند که شاخ و برگ این گیاه،موثر ترین ماده ای است که ادرار قلیایی یک فرد بیمار را به

محیط اسیدی تبدیل میکند و اثرضد باکتری خود را از این طریق اعمال میکند. انگور خرس به عنوان کارامد ترین

ماده در جلوگیری از عفونت اولیه مثانه شناخته شده است.

علاوه بر این ، انگور خرس میتواند سمی باشد و به کبد صدمات شدید وارد کند.

ویزگی های مرفولوژیکی:

انگور خرس گیاهی درختچه ای،همیشه سبز است و برگ های براق،کوچک،ضخیم دارد که بصورت متناوب بر

روی ساقه قرار گرفته اند. اوا ارسی بومی گواتمالا است اما انرا میتوان در جنگل های مرتفع در بسیاری از

مناطق ، از جمله امریکای شمالی،اروپا،روسیه تا هیمالایا یافت. گل های این گیاه در بهار میروید و به رنگ

های سفید یا صورتی نمایان میشود.میوه اوا ارسی، در تابستان به بار می نشیند و به حالت خوشه ای به

رنگ قرمز روشن یا صورتی شبیه میوه توت در میاید که خوراک ان،ترش مزه است.این گیاه بیشتر در نواحی پر

از سرخس رویش دارد.

زیستگاه طبیعی :

این گیاه در شرایط آب و هوای سرد مثل مناطق اروپای شمالی، قسمت‌های شمالی آمریكای شمالی و نیز

شمال كشور خودمان ایران یافت می‌شود. در جنگل‌های كاج، زمین‌های صخره‌ای و شنی-‌خاكی به خوبی

می‌روید. انگور خرس همچنین به شكل یك گیاه تزیینی نیز كشت می‌شود .

*این گیاه در جنگل های اسالم گیلان با نام محلی سیاه گیله نیز می روید.

*انگور خرس در اصطلاح محلی و در عطاری ها با نام قره قات، یافت می شود.

استفاده دارویی:

فقط برگ گیاه انگور خرس در دارو سازی و اشکال دارویی استفاده می شود.

اشکال موجود :

انگور خرس بصورت تجاری به شکل برگ خرد شده که بصورت پودر در امده است در دسترس عموم است.

نحوه مصرف :

از آنجا که انگور خرس می تواند سمی باشد ، گفتگو با پزشک قبل از استعمال ان توصیه میشود.

مقدار مصرف:

• شاخ و برگ گیاه خشک شده انگور خرس را پودرو بصورت یک کپسول( 2 -- 4 گرم )در روز( استاندارد شده

برای 400 - 800 میلی گرم )arbutin استفاده کنید.

• چای انگور خرس: 3 گرم برگ خشک شده انگور خرس را خیس کنید و در150سی سی آب به مدت یک

ساعت،جوشانده و سه تا چهار بار در روز میل کنید.

انگور خرس را نباید برای بیش از 5 روز استفاده کرد.

هشدارها :

یکی از مواد شیمیایی موجود در انگور خرس ، هیدروکینون است که می تواند برای کبد بسیار سمی باشد

لذا استعمال این گیاه،تنها باید برای دوره های کوتاه مدت در نظر گرفته شود (نباید بیش از 5 روز مصرف کرد)و

تحت نظارت دکتر.ضمنا نباید بیش از 5 بار در 1 سال مصرف دارو تکرار شود.

عوارض جانبی گزارش شده از استعمال این گیاه،معمولا خفیف بوده و شامل تهوع و استفراغ ، تحریک پذیری

و بی خوابی است.

زنان باردار،شیرده و یا مبتلا به فشار خون بالا ، نباید از انگور خرس استفاده کنند،همچنین در بیماران مبتلا به

مشکلات گوارشی ، بیماری کرون و همچنین مبتلایان به بیماری های کلیه یا بیماری کبدی اصلا توصیه

نمیشود.

برگ های این گیاه را با دقت و صرفه جویی ( از چند شاخه برای این که گیاه از بین نرود ) در بهار جمع آوری

می کنند. برگ ها باید در آفتاب یا در خشک کن با حداکثر 55 درجه سانتیگراد حرارت به سرعت خشک

شوند. آنها محتوی گلوکوزید تا 12 درصد آربوتین(Arbutine) و متیل آربوتین، تانن 10 درصد، اسیدهای آلی و

مواد دیگر هستند. از آن ها به نحو موثری علیه بیماری های ورم مجاری ادرار ( به عنوان ضد عفونی کننده )،

سنگ های ادراری و ناراحتی های کلیوی در صورتی که ادرار شخص دارای PH بازی باشد، استفاده می کنند.

در صورت استفاده طولانی این گیاه می تواند در عین حال قابض نیز باشد.

دوران گلدهی : فروردین، اردیبهشت

زمان برداشت : فروردین تا اواخر خرداد

خواص درمانی:

۱. طبع آن سرد و خشك است.

۲. ميوه آن براي قطع خونروي از سينه مفيد مي‌باشد.

۳. دمكرده برگ و ميوه آن براي قند خون مفيد مي‌باشد.

۴. برگ اين گياه ادرارآور مي‌باشد.

۵. براي رفع ناراحتي‌هاي مثانه و ضدعفوني‌كردن مجاري ادرار از دمكرده برگ يا ميوه اين گياه مي‌توان استفاده

كرد.

۶. جهت‌ التيام زخم‌ها از جوشانده اين گياه به صورت شستشو استفاده كنند.

۷. جهت درمان بي‌اختياري ادرار از دمكرده انگورخرس مي‌توان استفاده كرد.

* نكته: اين گياه را در رديف قره‌قاط قرار داده‌اند و خواص آن تقريباً مانند قره‌قاط مي‌باشد.

خواص این گیاه را در مطلبی از سایت «Ask.com» :

▪ بومیان اروپایی از این گیاه برای درمان بیماری های مثانه استفاده می کردند.

▪ چای انگور خرس قرن هاست که در شمال اروپا استفاده دارویی دارد.

▪ برگ های این گیاه حاوی ترکیب شیمیایی قوی ضدباکتریایی به نام هیدروکوینونز (hydroquinones) است.

▪ چای تهیه شده از برگ های خشک آن در سراسر جهان برای درمان ناراحتی های مثانه به کار برده می

شود. این نوع درمان در افراد گیاه خوار نتیجه بهتری نشان می دهد.

▪ مصرف این گیاه باعث دفع سنگ های مجاری ادراری می شود.

▪ جوشانده انگور خرس برای درمان زخم دهان، لثه، سوختگی و خراش های جزئی موثر است.

▪ در بعضی از کشورها از این گیاه برای درمان کمردرد، روماتیسم و آرتروز استفاده می شود.

▪ استفاده منظم از این گیاه که خاصیت سفیدکننده دارد، لکه های پاک نشدنی صورت را به مرور زمان از بین

می برد.

▪ انگور خرس که آنتی اکسیدان عالی به حساب می آید، با مقابله با رادیکال آزاد مانع آسیب های پوستی

می شود.

▪ مصرف این گیاه به زنان باردار، کودکان و بیماران کلیوی توصیه نمی شود.

مزایای انگور خرس:

برگهای این درخت کوچک به عنوان طب عامیانه گیاهی برای قرن ها به عنوان مدر و قابض ملایم استفاده می

شود، و در درمان عفونت های دستگاه ادراری مانند التهاب مثانه، اورتریت و نفریت، pyelitis و در پیلونفریت.

انگور خرس می تواند کمک به به کاهش تجمع اسید اوریک و تسکین درد ناشی از سنگ مثانه است. انگور

خرس نیز برای اسهال مزمن مفید است. به عنوان یک مکمل غذایی و شل کننده عضلانی، تقویت، و تدابیر

تحریک شدن بافت ها و ملتهب است.

این گیاه کمک به جلوگیری از عفونت پس از زایمان می کند. این گیاه به علت خنثی کردن اسیدیته ادرار، ادرار

را افزایش میدهد و باعث کاهش وزن میشود. همچنین برای شبادراری مفید است.

انگور خرس همچنین شامل allantoin است که به خوبی برای خواص تسکین دهنده و بافت ترمیم آن شناخته

شده است. در خارج، آن را به عنوان شستشو قابض برای بریدگی ها و خراش ها استفاده می کنند و برای

استعمال خارجی برای رگ به رگ شدن پشت اعمال می شود.

فشار خون بالا:

دیورتیک ها اغلب برای درمان فشار خون بالا تجویز می شوند. با این حال بهتر است آن را با سبزیجات تازه و

موز مصرف کنید. دیورتیک نیز برای نارسایی احتقانی قلب تجویز می شوند. با این حال، مشاوره با پزشک قبل

از استفاده از انگور خرس به این دلایل بهتر است.

زخم ها / عفونت:

Allantoin موجود در انگور خرس عنصر فعال در بیش از بسیاری از کرم های ضد زخم های سرد، تب خال، و

عفونت های واژن است.

اسهال:

تانن قابض در این گیاه یافت می شوند و به درمان اسهال کمک میکنند.

عوارض جانبی:

کودکان و زنان باردار و شیرده نباید از انگور خرس استفاده کنند . میزان استفاده در دوز بالا باعث تحریک جدار

رحم می شود.

انگور خرس تنها باید برای دوره های کوتاه مدت (بیش از یک هفته) استفاده شود، و تکرار بیش از پنج بار در

یک سال.

نوشته شده در شنبه 1391/03/27ساعت 14:26 نویسنده یاس سفید

میوه اژدها

میوه اژدها Pitaya (سایر اسامی: پیتایا، پیتاهایا، هو لونگ گو، گلابی توت فرنگی، نانتیکافروت یا تان لانگ) به میوه

چندین نوع کاکتوس اطلاق می‌شود. این میوه بومی مکزیک و آمریکای مرکزی و جنوبی است و در ضمن در

کشورهای آسیای جنوب شرقی همچون ویتنام، تایوان، جنوب چین، جزیره اکیناوا (ژاپن)، فیلیپین و مالزی

هم کشت می‌شود، و در اسرائیل نیز موجود است. میوه اژدها تنها در شب شکوفه می‌کند؛ شکوفه‌های آن

بزرگ و سفید هستند و معمولاً «گل شب» یا «ملکه شب» نامیده می‌شوند.

خصوصیات :

این میوه در پنج رنگ وجود دارد که بسیار آبدار هستند و هر رنگ طعم و مزه مخصوص به خود را دارد. دانه‌های

درون این میوه مانند سیاه دانه هستند و از کاشت و پرورش آنها می‌توان درخت جدیدی بوجود آورد.

درختی که این میوه از آن بوجود می‌آید پیتایا نام دارد که ۳۰ تا ۵۰ روز بعد از شکوفه دادن میوه می‌دهد و در

بعضی حالات ۵ تا ۶ بار در سال میوه می‌دهد.

رشد میوه اژدها

کاکتوس که میوه اژدها می‏دهد می‏تو.اند بین چند اینچ رشد کند در مدت ۲۰ دقیقه. بهترین آب و هوا برای

رشد ‏، آب و هوای گرمسیری است. گرمسیری یا خشکی که ۲۰-۲۵ میلی لیتر در سال بارندگی داشته باشد

تا بتواند با افزایش درجه حرارت مقابله کند. اگرچه آنها دوست ندارند بیش از حد مرطوب باشند. دوره های

طولانی آب و هوای سرد می‏تواند گیاه را از بین ببرد‏.

با اضافه کردن مواد آلی و مواد غذایی به خاک خوب رشد می‏کنند حتی می‏توانند با ریشه های هوایی هم

رشد کنند.

انتشار کاکتوسها برای میوه اژدها

از دانه های موجود در میوه برای انتشار دادن آن استفاده می‏شود‏. در گلادان حاوی کمپوست ریگ‏دار‏، دانه را

در گلدان محصور به کیسه‏های پلی اتیلن می کاریم و آب می دهیم.

بعد از دو هفته با مراقبت‏، نهال شروع به رشد می‏کند‏. در ابتدا دو برگ ظاهر می‏شود‏. از این نقطه به بعد

ساقه خاردار شروع خواهد شد بین مرکز این برگها. برگها پس از چند ماه از بین می‏روند.

خواص درمانی :

میوه اژدها دارای انواع ویتامینها است و در جلوگیری از سرطان روده بزرگ و دیابت موثر است. همچنین

سرشار از املاح معدنی است که باعث کاهش کلسترول و تنظیم فشار خون می‌شود. مصرف دائم آن

می‌تواند آسم و سرفه‌های شدید را بهبود دهد و از خاصیت آنتی اکسیدان بالایی بر خوردار است.

▪ این میوه که منبع خوب آنتی اکسیدان است از فعالیت رادیکال های آزاد که باعث بروز سرطان و بیماری های

دیگری می شود، جلوگیری می کند.

▪ میوه اژدها مواد سمی مانند فلزهای سنگین را خنثی می کند.

▪ در کاهش میزان کلسترول و فشار خون بالا موثر است.

▪ مصرف منظم آن آسم و سرفه را تسکین می بخشد.

▪ این میوه که سرشار از ویتامین c است زخم ها را درمان می کند و سیستم دفاعی بدن را بهبود می

بخشد.

▪ ویتامین B۲ موجود در آن عملکردی مشابه مولتی ویتامین دارد.

▪ ویتامین B۱ موجود در آن در تولید انرژی و سوزاندن کربوهیدرات موثر است.

▪ با مرطوب و نرم کردن پوست، به ظاهر آن بهبود می بخشد.

▪ میوه اژدها در تقویت بینایی نقش مهمی دارد.

▪ میوه اژدها که منبع غنی کلسیم وفسفر است دندان و استخوان را تقویت می کند.

▪ مصرف منظم این میوه به کاهش وزن کمک می کند.

▪ میوه اژدها قند خون در دیابت نوع۲ را کاهش می دهد.

▪ این گیاه به تقویت حافظه کمک می کند.

رنگ‌های میوه :

این میوه در ۵ رنگ وجود دارد:

رنگ میوه سفید با پوسته قرمز

رنگ میوه قرمز با پوسته قرمز

رنگ میوه سفید با پوسته زرد (کمیاب)

رنگ میوه صورتی با پوست قرمز

رنگ میوه سفید با پوست صورتی

از میوه این درخت مربا و شربت هم درست می‌کنند و شربت درست شده از این میوه دراگونیتی نام دارد.

این میوه در صورت خراب شدن همانند موز و سایر میوه‌های گرمسیری ابتدا لکه‌های قهوه‌ای پیدا کرده و

سپس سیاه می‌شود.

Pitaya معمولا به عنوان میوه اژدها نامیده می شود. این میوه بسیار زیبایی است که گل های خیره کننده و

یک شکل و رنگ شدید است. میوه اژدها است که معمولا به رنگ قرمز تیره، هر چند برخی از انواع این میوه

به رنگ صورتی یا زرد هستند. پوست میوه اژدها، پوست نازک می باشد. پوست معمولا پوشیده از فلس، و

مرکز این میوه از پالپ قرمز یا سفید، مزه شیرین ساخته شده است.

دقیقا جایی که میوه اژدها از آن شات گرفته است،شناخته شده نیست اما تصور می شود که از آمریکای

جنوبی آمده اند. فرانسوی ها به میوه اژدها به ویتنام بیش از صد سال پیش آورده شده است. میوه اژدها

بیشتر در خانواده‏های ثروتمندان خورده می شده است. در حال حاضر، میوه شکوفا را در ایالت های آمریکا

مانند تگزاس و در مکزیک و دیگر کشورهای آمریکای جنوبی از جمله آرژانتین و پرو نیز افزایش یافته است.

میوه اژدها در مناطق گرمسیری در سراسر جهان کشت می شود. میوه اژدها می تواند از حدود چند اینچ یا

سانتی متر تا بیست فوت (حدود شش متر) رشد می کنند. در مناطق گرم با بارش سنگین شکوفا می

شود. دوره سرما بوته، کشتن را دوست دارد و درجه حرارت بالا که در کشورهای گرمسیری یافت.

گل های این گیاه میوه اژدها تنها در شب شکوفه و معمولا فقط برای یک شب زندگی می کنند. گرده افشانی

در این زمان اتفاق می افتد اجازه می دهد تا به ظهور میوه. گل میوه اژدها دارای عطر و بوی بسیار زیبا، و

می تواند هوا شب هر جا که گیاه رشد می کند را پر کنید.

میوه اژدها بهتر است با برش میوه در نصف و اهدای گوشت را خورده است. عطر و طعم بسیار تازه و شیرین

است. میوه اژدها سرد خوشمزه است و می تواند در آب میوه و سالاد میوه خدمت کند. آنها همچنین می

توانند به الکل اضافه شده و یک نوشیدنی بسیار خوشمزه شود.

چگونه باید میوه اژدها را خورد‏؟

می‏توان مثل گاز گرفتن یک سیب و یا خوردن آب انار از مرکز آن را خورد‏.

میوه اژدها بهتر است خام یا پخته خورده شود‏؟

معمولاً آن را سرد می‏خورند . با یک قاشق داخل آن را درمی‏آورید طعم شیرین و خوشمزه ای دارد.

راه های دیگر توصیه می شود میوه اژدها را در داخل بستنی میل کنید و یا تبدیل آن به یک نوشیدنی با قرار

دادن گوشت آن از طریق آبمیوه گیری و یا می توان آن را به شراب تخمیر شده اضافه کرد.

مزایای خوردن میوه اژدها

غنی از فیبر، ویتامین C و مواد معدنی میوه اژدها نیز کم کالری است.

و در نهایت یک افسانه

هزاران سال پیش از آتش تنفس اژدها‏، میوه اژدها به وجود آمد‏. آتش آخرین چیزی بود که میوه از آن به وجود

می‏آمد‏. اگر اژدها کشته می‏شد میوه می‏شد و با جمع‏آوری میوه آن را به امپراطور هدیه می‏کردند و به عنوان

یک گنج محسوب می‏شد‏.

سربازانی که پیروز می‏شدند از گوشت اژدها بخورند قدرتمند می‏شدند.

نوشته شده در چهارشنبه 1391/03/17ساعت 14:47 نویسنده یاس سفید

مامیران (مامیران کبیر)

نامهای گیاه :

لاتین :

Chelidonium majus

فارسی : مامیران

عربی : عروق الصباغین ، مامیران کبیر

انگلیسی :

Greaterr celandine ، Celandine ، Swallow-wort

آلمانی :

Schollkraut

فرانسه :

Eclaire ، Chelidoine

مامیران یا "مامیزان کبیر" گیاهی داروئی از تیره "خشخاش Papaveraceae" است که نام علمی آن"

Chelidonium Majus"می باشد .مامیران ،" گیاه پرستو " میز نامیده میشود.

نام‌های دیگر آن: حشیشه‌الخطاطیف، خلیدونیون، عروق‌الزعفران، عروق‌الصباغین، کالیدونیون، زرده‌چاو،

خالدونیون، زردچوب، کلیدونیون، مامیران، علف‌چلچله، حشیشه‌الخطاطف، مرمیران، بقله‌الخطایف، ممران،

گیاه پرستو، مامیرون و عرق‌الصفر می‌باشد.

گیاهی است علفی، چندساله با شیره نارنجی رنگ، منشعب به رنگ سبز تیره، واجد كرك های پراكنده و

دارای بن ساقه ای پوشیده از قاعده های پایای برگ ها و ساقه ای منشعب به ارتفاع ۹۰- ۳۰ سانتیمتر. برگ

ها شانه ای دارای ۷-۵ برگچه تخم مرغی تا مستطیلی شكل. گل آذین چتر مانند آن دارای ۶-۲ گل، گل با دو

كاسبرگ آزاد و ریزان و چهار گلبرگ كامل زرد رنگ، واژ تخم مرغی است. پرچم ها زرد رنگ، میوه به شكل

كپسول كشیده، كمابیش مستقیم و فاقد كرك است.

دانه های آن سیاه رنگ هستند. اندام دارویی مامیران قسمت هوایی گیاه است كه در هنگام گل دادن جمع

آوری می شوند. از مامیران به صورت خوراكی به عنوان صفراآور، ضداسپاسم، مسكن (ضعیف) و مدر و به

صورت موضعی در درمان زگیل استفاده می شود. در طب گذشته از تمام قسمت های گیاه مامیران به ویژه

شیرابه و ریشه آن در درمان ناراحتی های پوستی به ویژه برص، درد دندان و نیز به عنوان صفراآور استفاده

می كردند.

سرشاخه هوایی مامیران دارای ۱-۱/۰ درصد آلكالوئید با بیش از ۲۰ آلكالوئید است. این گیاه در زمین های بایر

به صورت خودرو رشد می كند و به صورت وسیعی در اروپا و آسیای شمالی و مركزی می روید.

اندام دارويى ماميران قسمت هوايى گياه است كه در هنگام گل دادن جمع آورى مى شوند. از ماميران به

صورت خوراكى به عنوان صفراآور، ضداسپاسم، مسكن (ضعيف) و مدر و به صورت موضعى در درمان زگيل

استفاده مى شود. در طب گذشته از تمام قسمت هاى گياه ماميران به ويژه شيرابه و ريشه آن در درمان

ناراحتى هاى پوستى به ويژه برص، درد دندان و نيز به عنوان صفرا آور استفاده مى كردند. سرشاخه هوايى

ماميران داراى ۱-۱/۰ درصد آلكالوئيد با بيش از ۲۰ آلكالوئيد است.

ميوه ماميران باريك و دراز بوده كه دانه ها در داخل آن قرار گرفته اند و شيره اي زرد رنگ درآن وجود دارد كه

پوست را مي سوزاند و براي از بين بردن ميخچه پا بكار مي رود.

دامنه انتشار:

نواحی شمال ایران مانند گیلان: اطراف رشت, رودبار, عمارلو ( کبوتر چاک و زرد چین ) , گرگان: بندر گز,

مازندران.

تركيبات شيميايي:

اين گياه سمي است و استفاده زياد از آن باعث تشنج مي شود .

ماميران كبير داراي آلكالوئيد هاي مختلفي مانند چليدونين ، هيموچليدونين ، كلريتين ، پروتوپين ، آليكري

توپين ، هربرين و اسپارتئين مي باشد . در ماميران كبير همچنين نمك هاي كلسيم ، منيزيوم و آلمينويم ،

مواد رزيني و موسيلاژ موجود است .

خواص داروئي:

تمام قسمت هاي اين گياه و شيره آن مصرف دارويي دارند البته ريشه آن قوي تر از بقيه قسمت هاي آن است

1)جوشانده و يا دم كرده ماميران براي درمان سرطان معده بكار مي رود

2 )در معالجه آسم اثر مفيد درد

3) تشنج را برطرف مي كند

4)فشار خون را پائين مي آورد

5)ادرار آور و ملين است

6)درمان كننده تصلب شرائين است

7)دردهاي سرطاني را ساكت مي كند

8)براي معالجه آنژين دپواترين از آن استفاده مي كنند

9)براي درمان آب آوردن بدن مفيد است

10)سنگ كليه را خرد كرده و دفع مي كند

11)براي معالجه نقرس مفيد است

12)داروي خوبي براي برطرف كردن بيماريهاي كبدي است

13) براي درمان زخم ها ي چركين ، ريشه له شده ماميران را مانند ضماد روي اينگونه زخم ها بگذاريد

14)شيره ماميران داروي موثري براي از بين بردن زگيل و يا ميخچه است . اين شيره را با گليسرين به سنبت

مساوي مخلوط كرده و روي زگيل يا ميخچه بگذاريد تا آنرا از بين ببرد.

طرز استفاده:

جوشانده : مقدر 20 گرم برگ خشك و يا ريشه ماميران را در يك ليتر آب حل كنيد . مقدر مصرف آن يك فنجان

سه بار در روز است .

دم كرده ماميران : 30 گرم برگ خشك ماميران را در يك ليتر آب جوش ريخته و بگذاريد براي مدت ده دقيقه دم

بكشد . سپس صاف كرده و مصرف كنيد .

تنطور ماميران : اين تنطور را مي توانيد از فروشگاههاي گياهان دارويي و يا برخي از داروخانه ها خريدري كنيد

و يا اينكه مقدر 100 گرم برگ خشك يا ريشه ماميران را در 500 گرم الكل سفيد خيس كرده بگذاريد براي مدت

دو هفته بماند . البته هر روز آنرا تكان دهيد پس از اين مدت آنرا صاف كرده و در شيشه دربست نگاهداري

كنيد . مقدر مصرف آن 10-15 قطره سه بار در روز است .

شيره ماميران : براي استفاده از شيره ماميران آنرا با عسل مخلوط كرده و استفاده كنيد .

مضرات :

همانطور كه گفته شد مصرف زياد ماميران كبير توليد مسموميت مي كند و حتي استفاده زياد آن بصورت له

شده روي رخم ها نيز همين خطر را درد زيرا از راه پوست جذب بدن مي شود . بنابراين بايد مصرف آن در حد

گفته شده باشد و تحت نظر متخصص مصرف شود.

دیگر خواص این گیاه :

اختلالات قلبی وعروقی:

جوشانده ریشه مامیران ،تصلب شرائین وفشار خون را درمان نموده و از بروز سکته قلبی جلوگیری می نماید.

اختلالات عصبی:

جوشانده ریشه مامیران،تسکین دهنده دردهای عصبی ،خواب آور وآرام بخش است.

اختلالات پوستی:

عصاره مامیران ،زخمها ،زوائد گوشتی و زگیل و دیگر اختلالات پوستی را برطرف می سازد.

اختلالات کلیوی:

جوشانده مامیران،محرک کلیه،فزونی دهنده حجم ادرار،دفع کننده سموم بدن و درمان کننده عفونتهای کلیه و

مثانه ومجاری ادرار است.

اختلالات چشمی:

شست و شوی چشم با عرق مامیران ،درد و ورم و عفونتهای چشم را التیام می بخشد.

خلاصه آنکه مامیران،گیاهی مدر و مخدر و درمان کننده اختلالات قلبی و عروقی،عصبیريالپ.ستی کلیوی و

چشمی است.مامیران تصفیه کننده خون درمان کننده عفونتهای سفیلیسی ،تنگی نفس ،آسم و بواسیر

است

موارد احتیاط:

این گیاه سمی است و مقدار زیاد آن در مصارف داخلی ممکن است حتی موجب مرگ شود. مصرف این گیاه

در دوران بارداری ممنوع است.

مامیران درمان خانگی زگیل

گیاه مامیران در آمریکای شمالی برای درمان زگیل و به عنوان گیاه دارویی استفاده می شد. به گزارش«

Ask.com»، این گیاه که بومی قاره اروپاست به آسانی در سراسر کشورهای جهان کشت می شود.

● خواص مامیران:

▪ به لحاظ تاریخی، مامیران برای ایجاد اشتها و برطرف کردن ناراحتی های کبدی و کیسه صفرا مورد استفاده

قرار می گیرد.

▪ مامیران برای درمان بیماری های متفاوتی از جمله ناراحتی معده، پولیپ های روده ای، درد ناحیه قفسه

سینه، گرفتگی عضلات، آسم، سفت شدن رگ ها، فشار خون بالا و نقرس به کار برده می شود.

▪ برای تسکین درد دندان، ریشه این گیاه را بجوید.

▪ در کشور چین، از این گیاه برای تنظیم دوران قاعدگی نامنظم استفاده می شود.

▪ مامیران خاصیت تصفیه خون را دارد و برای سوخت و ساز بدن مفید است.

● خاصیت چای مامیران:

▪ به افزایش تولید صفرا و دفع سنگ صفرا کمک می کند.

▪ گیاه مامیران با یرقان، نقرس و اسکوربوت ( نوعی بیماری خونی ناشی از کمبود ویتامین C) مقابله می

کند.

▪ برای درمان سرفه و برونشیت موثر است.

▪ دم کرده مامیران را با جوشاندن یک قاشق مرباخوری گیاه خشک شده در یک لیوان آب جوش آماده کنید.

برای بر طرف کردن بواسیر، روزی ۳ فنجان از آن را مصرف کنید.

▪ آب تازه ساقه، برگ و گل این گیاه به طور موضعی برای برطرف کردن زگیل به کار برده می شود.

▪ مصرف این گیاه توسط زنان باردار، شیرده و کودکان توصیه نمی شود.

▪ مصرف آن هربار از ۲ هفته طولانی تر نشود.

▪ در صورت ابتلا به ناراحتی کبدی و یا معده درد حاد از مصرف این نوع گیاه دارویی پرهیز شود.

نوشته شده در شنبه 1391/03/06ساعت 15:3 نویسنده یاس سفید

زالزالک

زالزالک و یا کویج با نام علمی Crataegus aronia یکی از گیاهانی است که در ایران از جمله در بلندی‌ های

بالای 2500 متر در استان کهکیلویه و بویراحمد، استان اصفهان به خصوص شهرستان نجف آباد می ‌روید. این

گیاه دارای دو نوع سفید و قرمز می باشد.

بد نیست بدانید در شمال ایران گونه‌ های وحشی زالزالک به شکل خودرو در جنگل ‌ها می‌ روید که به آن "

ولیک" می گویند.

این میوه اگر چه جثه ‌ای کوچک دارد ولی بسیار پُرفایده و مغذی است و به رنگ ‌‌های زرد و نارنجی در اکثر

نواحی معتدل می‌ روید.

رسیده ی این میوه، شیرین، گوشتی و دارای هسته ‌های زرد رنگ فراوان است که اگر با احتیاط مصرف نشود

هسته‌ های آن می ‌تواند قاتل دندان‌‌ های شما باشد.

خواص درماني هسته اي زالزالک

-اگر آن را نرم بکوبيد و بخوريد، اسهال را برطرف مي کند؛ هم چنين از احتلام شبانه جلوگيري مي کند.

خواص درماني گل زالزالک

-هر روز 40 گرم از آن را در يک ليتر آب جوش دم کرده و بنوشيد، آثار مفيدي در تنظيم فشار خون دارد؛ ضعف

قلب را برطرف مي سازد؛ آنژين را درمان مي کند؛ براي درمان ورم آئورت مفيد است؛ اختلالات عصبي از

جمله

نگراني، بي خوابي، سرگيجه، احساس صدا در گوش و نظاير آن را درمان مي کند.

-روزي سه بار هر مرتبه يک قاشق سوپ خوري از آن را در يک فنجان آب جوش دم کنيد و آب صاف کرده آن را

بنوشيد، ضد اسپاسم است. همچنين داروي مفيدي براي دوران يائسگي به شمار مي رود.

3-آب جوشانده آن را در دهان و گلو نگه داريد و غرغره کنيد. تورم و جراحات مخاط دهان وگلو را برطرف مي

سازد.

خواص درماني برگ زالزالک

-50گرم از آن را در يک ليتر آب بجوشانيد و پس از خنک شدن روزي سه بار آب آن را در دهان بگيريد. برفک

دهان را برطرف مي سازد و آبسه لثه را نيز باز مي کند. اگر در گلو غرغره کنيد. درد گلو و آنژين را درمان مي

کند.اگر به پوست بماليد پوست ظريف شده را درمان کرده و سالک را رفع مي کند.

زالزالک و دیابت

نتایج یک پژوهش نشان داد: مصرف خوراکی زالزالک در دیابت قندی باعث کاهش گلوکز و LDL کلسترول سرم

می ‌شود.

این مطالعه با اثر مصرف خوراکی سرشاخه‌ ی زالزالک بر غلظت گلوکز و لیپید‌های سرم و تراکم سلول ‌های بتا

در موش ‌های صحرایی دیابتی بررسی شد.

یافته‌ های این مطالعه حاکی است در گروه دیابتی درمان شده با گیاه، غلظت گلوکز سرم به طور معنی ‌دار در

هفته‌ های سوم و ششم کمتر از گروه دیابتی بود.

کاهش سطح گلوکز و لیپید‌های سرم در بیماران دیابتی با استفاده از گیاهان دارویی از اهمیت زیادی برخوردار

است. خلاصه ی این پژوهش در مجله ی غدد درون ریز و متابولیسم ایران انجام شد.

دیگر خواص زالزالک

این میوه به علت غنی بودن از اسید تارتاریک و اسید مالیک نیز در مواقع کم‌ خونی و سل اثر نیکویی دارد.

زالزالک به دلیل آن که دارای مقدار زیادی تانن است بسیار قابض بوده و می ‌توان آن را جهت درمان اسهال‌

های خونی به کار برد.

البته نوع کوهی آن قابض ‌تر از سنجد است و از خونریزی معده نیز جلوگیری می‌ کند.

رنگ زرد و صورتی این میوه در بدن تبدیل به ویتامین A می ‌شود و اشتها را زیاد می ‌کند.

البته این میوه را وقتی که کاملا رسیده و رنگ انداخته مصرف کنید تا دچار ناراحتی ‌های گوارشی ناشی از

خام بودن میوه نشوید.

زالزالک اگر به خوبی خشک شود تنها مقداری از ویتامین C ی خود را از دست می ‌‌دهد ولی دیگر ترکیبات

شیمیایی خود را حفظ می ‌کند. لذا برای نگهداری زالزالک خشک باید آن را در محلی که هوایش دائما عوض

می ‌شود نگه داشت.

البته در مقایسه، میوه ی تازه ی زالزالک اثرات نیکوتری دارد و می‌‌ تواند به ازدیاد شیر مادران شیرده و افزایش

کیفیت آن بیفزاید.

زالزالك و قلب شما

اين ميوه علاوه بر ويتامين‌ هاي A ، B، C و تانن داراي كلسيم و مختصري پكتين است كه براي تقويت قلب و

معده بسيار توصيه مي ‌شود. مهم‌ ترين اثر زالزالك روي قلب، تنظيم كردن حركات نامنظم آن است و از تپش

قلب و ضربان شديد آن جلوگيري مي ‌كند.

در اغلب كشورهاي اروپايي خصوصا آلمان براي درمان بي ‌نظمي ضربان قلب از گياه زالزالك استفاده مي

‌شود. همچنين زالزالك در درمان آنژين و تصلب شرايين(سفت شدن ديواره رگ‌ ها)‌ بسيار كاربرد دارد.

خاصيت آنتي اكسيداني عصاره ي زالزالك

تحقيقات جديد نشان مي ‌دهد كه زالزالك آنتي ‌اكسيدان بسيار قوي محسوب شده و مي‌ تواند به عنوان يك

مكمل غذايي مقوي عمل كرده و در تنظيم وزن، گلوكز خون و التهاب نقش داشته باشد.

محققان آمريكايي طي بررسي‌ هايي كه روي زالزالك انجام دادند، دريافتند اين ميوه به خاطر داشتن مقادير

بالايي از مواد آنتوسيانين، بسيار مفيد است و در رنگ هاي مختلف اين ميوه آنتوسيانين هاي زياد و متفاوتي

يافت مي ‌شود كه دانه‌ هاي زالزالك را از فشار اكسايشي نور خورشيد حفظ مي ‌كنند.

خوردن زالزالك بدن ما را از موقعيت ‌هاي زيان ‌آور مانند قرار گرفتن در معرض آلودگي و راديكال ‌هاي آزاد حفظ

مي كند.

به عبارتي تحقيقات نشان مي ‌دهد مصرف زالزالك در درمان برخي بيماري ‌ها، از سرطان گرفته تا چاقي، اثر

مثبت مي گذارد و اين تاثير به دليل خواص ضد‌ التهابي ماده ي آنتوسيانين موجود در آن است، به طوري كه

ثابت شده بسياري از بيماري ‌ها به دليل التهاب‌ هاي كنترل نشده ‌اي است كه دامنگير ما مي ‌شود.

مواد موجود در زالزالك قند خون و عملكرد انسولين خون را بهبود مي ‌بخشد.

به نقل از Sience Daily، محققان در زمينه ي تاثير زالزالك و خواص آن، تحقيقات خود را روي موش ‌هايي انجام

دادند كه از پيش مبتلا به ديابت بودند.

آن‌ ها ابتدا به 18 موش نر، حدود 6 ماه غذاي سرشار از قند ميوه دادند سپس آن‌ ها را دو گروه كردند؛ به يك

گروه آب خالص و به گروه دوم مخلوط آب و عصاره ي زالزالك دادند و اين كار را تا 6 ماه ادامه دادند و وزن و چربي

بدن، قند خون و شاخص‌ هاي مولكولي التهابي آن ‌ها را مورد بررسي قرار دادند.

در انتها محققان به اين نتيجه رسيدند موش‌ هايي كه مخلوط آب و عصاره زالزالك مصرف كرده بودند، نسبت به

گروه ديگر، از كاهش وزن بيشتر، چربي كم‌ تر ، قند خون و تر ي‌گليسيريد پلاسماي پايين ‌تر و چربي LDL كم‌

تري برخوردار بودند.

اين تغييرات در انسان ‌ها باعث كاهش احتمال ابتلا به ديابت و بيماري هاي قلبي عروقي مي شود و

مشكلات التهابي را كاهش مي دهد.

يكي از مواد مفيد موجود در زالزالك فلاونوييدهايي مي ‌‌باشند كه نسبت به رنگ ميوه شدت اثرات آنتي

‌اكسيداني آن ها تغيير مي ‌كند. ميوه‌ هاي قرمزرنگ داراي اثر قوي، صورتي اثري ضعيف و زرد اثر ضعيف ‌تري

دارند.

علاوه بر ميوه ي زالزالك از گل آن نيز براي درمان استفاده مي‌ شود. گل زالزالك براي درمان تشنج مفيد بوده و

حركات نامنظم قلب را تنظيم مي ‌كند. لذا دم ‌كرده ي آن براي درمان بيماري‌ هاي مزمن قلب استفاده مي

‌شود.

خواص درماني و موارد مصرف

-ميوه آن محرک، قابض، ملايم، مقوي معده، مفتح و باز کننده گرفتگي ها است. هم چنين براي درمان قولون

و ورم قولون و التهاب امعاء و تنظيم عمل روده مفيد است.

-ضد خونريزي، تب بر و ضد تشنج است.

-اعصاب فرسوده را آرام مي سازد.

-کمبود ويتامين«ث» بدن را تأمين مي کند.

-اگر 200 تا 300 گرم آن را بدون پوست به جاي وعده صبحانه بخوريد و يا يک کيلوگرم از آن را با شکر شربت

کنيد و هر روز يک چهارم آن را بخوريد، اسهال خوني را بند مي آورد.

-جهت رفع سوءهاضمه و اسهال، توصيه شده است آن را سوزانده و مصرف نماييد.

-چنان چه عصاره آن را بخوريد، قلب را تقويت مي کند؛ تنگي نفس را که ناشي از ضايعات قلبي است درمان

مي کند؛ براي درمان بزرگ شدن قلب مفيد است؛ ضربان قلب را متعادل و مرتب مي کند؛ ضعف قلب را برطرف

مي نمايد.

-40گرم از آن را در يک ليتر آب جوش دم کنيد و آب صاف کرده آن را بنوشيد. در اين صورت اختلالات جريان خون

را برطرف و فشار خون را درمان مي کند.

-200گرم از آن را در يک ليتر آب بسيار بجوشانيد تا آب آن کم بشود. پس از ته نشين شدن، آن را هر روز بر

پوست بماليد؛ لک هاي سرخ را برطرف مي سازد.

نوشته شده در شنبه 1391/02/16ساعت 17:21 نویسنده یاس سفید

ثعلب‌

نام علمی: Orchis mascula

▪ خانواده: ارکیده‌ها ـ Orchidaceae

▪ راسته: گیاهان گلدار ـ Asparagales

▪ رده: تک لپه‌ای‌ها ـ Monocotyledones

نام‌های دیگر آن:

خصیة الثعلب، سعلب، شاطریون، سحلب، ثعلب مصری، اركیده، اركید، سه‌برگ، سالپ، ونیله، تولكی،

كوكره، لومیری، اوركیس ماسكولا، سورقطون، كوكهری و گل دختر ملكه آفتاب می‌باشد.

ثعلب‌ گياهي‌ است‌ پايا و چندساله‌ و داراي‌ گلهاي‌ خوشه‌اي‌ و برگهاي‌ پهن‌،برگهاي‌ تحتانيش‌ به‌ نوك‌ باريك‌ و

تيزي‌ منتهي‌ مي‌شوند و برگهاي‌ فوقانيش‌ معمولاًداراي‌ لكه‌هايي‌ به‌ رنگ‌ قهوه‌اي‌ است‌. گلهايش‌ صورتي‌ يا

سفيد با خطوط‌ و نقاط‌بنفش‌ يا ارغواني‌ است‌. رنگ‌ پوسته‌ غدد زيرزميني‌ صورتي‌ و داخل‌ آن‌ سفيد

است‌.طعم‌ آن‌ كمي‌ شيرين‌، لزج‌ و كمي‌ تند است‌.

معمولاً محل رویش این گیاه داخل باغها و بیشه هاست و زمان گل دهی آن از اواخر فروردین تا اواخر خرداد

است.

این گیاه پیازی دارد كه پیاز آن مورد استفاده است.

گیاهی با گلهای آبی واژگون است. از پیازاین گیاه بعد از خشك و پودر كردن برای بستنی سازی استفاده می

شود زیرا این گیاه دارای مواد نشاسته ای می باشد.

معمولاً غده‌ ثعلب‌ در اوايل‌ تابستان‌ مي‌رسد.ثعلب‌ داراي‌ ئيدرات‌ كربن‌، قند، مقداري‌ موسيلاژ شبيه‌ باسورين‌،

آميدون‌ تغييرشكل‌ يافته‌، مواد پروتئيدي‌، و در آردي‌ كه‌ از فكول‌ غده‌ به‌نام‌ ثعلب‌ بدست‌ مي‌آيدمقدار زيادي‌ مواد

لعابي‌ (موسيلاژ) و ماده‌اي‌ شبيه‌ صمغ‌ غربي‌ و نشاسته‌ و مواد رنگي‌ و مقدار كمي‌ املاح‌ معدني‌ و مقدار

جزئي‌ اسانس‌ است‌ كه‌ پس‌ از خشك‌شدن‌ گياه‌ به‌صورت‌ كومارين‌ درمي‌آيد.

قسمت‌ مورد استفاده‌ ثعلب‌ غده‌هاي‌ زيرزميني‌ آن‌ است‌ كه‌ در تابستان‌ از زمين‌خارج‌ كرده‌ پس‌ از تميز كردن

‌ و در حالت‌ خام‌ به‌ نخ‌ كشيده‌ و مي‌خشكانند.

خواص‌ و اثرات‌ دارويي‌:

طبع‌ ثعلب‌ گرم‌ و مرطوب‌ است‌.

ثعلب‌ داراي‌ خواص مقوي‌ و مغذي‌، نرم‌ كننده‌ سينه‌، قابض‌، مفرح‌، خونساز، خلط‌آور،ضد سوداء، زيادكننده‌

اسپرم‌ و مقوي‌ قوه‌ باه‌، مقوي‌ نعوظ‌، مقوي‌ اعصاب‌ است‌.

ثعلب‌ در موارد سرماخوردگي‌، رفع‌ حالات‌ تحريكي‌ و التهابي‌ سينه‌ يادستگاه‌ گوارشي‌، رفع‌ اخلاط‌ خوني‌،

كزاز، رفع‌ نفريت‌، ورم‌ مثانه‌ و اسهالهاي‌ ساده‌،تشنج‌ يابس‌، تقويت‌ اعصاب‌، گرفتگي‌ صدا، رفع‌ خستگي‌ و

تجديد قواي‌ جسمي‌،تقويت‌ نيروي‌ جنسي‌، فلج‌، لقوه‌، لاغري‌، ورم‌ روده‌، انزال‌ زودرس‌، كم‌ خوني‌،كوفتگي‌

گوش‌، كودكان‌ ضعيف‌، تحريكات‌ خشن‌ سينه‌، درد عضلات‌ و حصبه‌ به‌كارمي‌رود.

ثعلب‌ محرك‌ شهوت‌، مقوي‌ نعوظ‌ و مولد مني‌ است‌. هم‌چنين‌ مقوي‌ اعصاب‌و رفع‌كننده‌ تشنجات‌ كزازي‌ شكل

‌ (رعشه‌) است‌.

اگر ثعلب‌ را با روغن‌ گل‌ سرخ‌ يا روغن‌ زيتون‌ مخلوط‌ كرده‌ و به‌صورت‌ خميردرآورده‌ و آهسته‌ به‌ موي‌ سر بمالند

مانع‌ ريزش‌ مو و براي‌ تقويت‌ و رشد مو مفيداست‌.

از جوشانده‌ 18 تا 20 گرم‌ ثعلب‌ در يك‌ ليتر آب‌ جهت‌ درمان‌ ورم‌ كليه‌(نفريت‌)، ورم‌ مثانه‌، رفع‌ ورم‌ حاد روده‌ د

ر بيماري‌ حصبه‌ صبح‌ و ظهر و شب‌ يك‌استكان‌ تناول‌ نمايند.

شياف‌ برگ‌ آن‌ با زعفران‌ و كمي‌ مشك‌ قبل‌ از آميزش‌ جنسي‌ جهت‌ نازائي‌ به‌كارمي‌رود.

تاكنون بيست و پنج نوع از گياه ثعلب شناخته شده كه ده گونه آن در ايران مى رويد. گونه هاى مختلف آن در

آذربايجان - كردستان - لرستان - خراسان - و ساحل درياى مازندران و نواحى البرز فراوان بوده و بطور خودرو

به عمل مى آيد. به عنوان يك گل زينتى نيز مى توان انواع آن را در باغچه ها پرورش داد.

براى تهيه آرد ثعلب:

كافى است كه غده هاى زيرزمينى مرا شسته و بعد در آب جوش بخيسانند تا ورم نمايد، بعد خشك كرده و

آسيا نمايند. آرد من علاوه بر اينكه در مداوا و تغذيه به كار مى رود، همه ساله مقدار زيادى از آن صادر مى

شود و كارخانجات غذاسازى و داروسازى خريدار آن مى باشند.

آرد ثعلب براى رفع خستگى ، تجديد قوا و تقويت شهوت منافع زياد دارد، آرد من نرم كننده سينه و خلط آور

بوده و براى اين كار جوشانده يك درصد آن مصرف مى شود.

آرد آن خونساز بوده و مقوى اعصاب است . براى درمان كزاز، تشنج ، لقوه و فلج تجويز شده است . ماليدن آن

بر سر مقوى مو بوده و از ريزش آن جلوگيرى مى كند. مقدار خوراك آن تا دو مثقال بوده و زياده روى در خوردن

آن براى شكم خوب نيست .

۱. طبع آن گرم و مرطوب است.

۲. مقوی نیروی جنسی می‌باشد.

۳. در گذشته جهت تقویت كودكان همراه شیر به آن‌ها می‌دادند.

۴. جهت درمان رعشه (تشنج‌های كزازی) از ثعلب به صورت دمكرده می‌توان استفاده كرد.

۵. برای درمان سرماخوردگی و اخلاط خونی به صورت دمكرده استفاده شود.

۶. جهت درمان ورم كلیه و مثانه از دمكرده این گیاه می‌توان استفاده كرد.

۷. جهت جلوگیری از ریزش مو و تقویت موی سر ثعلب را با روغن زیتون و گل سرخ مخلوط نموده

به پوست سر بمالند.

۸. برای رفع ورم حاد روده در رابطه با بیماری حصبه ۲ گرم ثعلب را در ۱۵۰ سی‌سی آب جوشانده

بنوشند.

۹. جهت كم‌خونی از دمكرده ثعلب می‌توان استفاده كرد.

۱۰. برای جلوگیری از انزال زودرس از ثعلب استفاده كنند.

۱۱. افرادی كه لاغر هستند از ثعلب استفاده كنند مخصوصاً در تابستان عصرانه بستنی میل كنند.

۱۲. در گذشته جهت تقویت كودكان همراه شیر به آن‌ها می‌دادند.

۱۳. جهت ناراحتی‌های معده از دمكرده این گیاه می‌توان استفاده كرد.

۱۴. مقدار دمكرده این گیاه ۱۸ گرم در ۱۰۰۰ سی‌سی آب می‌باشد.

۱۵. تقویت كننده اعصاب می‌باشد.

۱۶. جهت درمان فلج و لقوه از ثعلب می‌توان استفاده كرد.

۱۷. از پودر ثعلب و گل پنیرك می‌توان مانند ژل جهت موی سر استفاده كرد. بدین صورت كه ۵۰ گرم

ثعلب را با كمی روغن نارگیل و ۲۰ گرم گل پنیرك در یك لیتر آب جوشانده سپس صاف نموده

می‌گذاریم سرد شود این ژل برای مو مفید است.

۱۸. یك ژل دیگر جهت تقویت مو: ابتدا ۵۰ گرم سبوس برنج را در یك لیتر عرق گزنه جوشانده سپس

صاف نموده آن گاه مجدداً ۵۰ گرم پودر ثعلب به محلول اضافه كرده و جوشانده صاف نموده

می‌گذاریم سرد شود از این ژل جهت آرایش و تقویت مو می‌توان استفاده كرد.

۱۹. مصرف زیاد ثعلب باعث سقط جنین می‌گردد.

۲۰. كسانی‌كه بیماری وریكوسل دارند كمتر مصرف كنند.

۲۱. مصرف زیاد ثعلب تارهای صوتی را از كار می‌اندازد.

بیشتر افراد با ثعلب به دلیل کاربرد آن در بستنی‌سازی آشنا هستند.

اگر در فصل بهار به نواحی شمالی کشور سفر کنیم، در دشت‌های کوهپایه‌ای این گونه گیاهی را با گل‌های

زیبایش خواهیم دید.

ثعلب خالدار گیاهی پایا، به اندازهٔ ۱۰ تا ۷۰ سانتیمتر، بدون کرک و دارای غده‌های زیرزمینی تخم مرغی

شکل منقسم است. برگ‌ها به تعداد ۴ تا ۵ عدد در قاعدهٔ ساقه یا محور سنبلهٔ گل گسترده شده‌اند. برگ‌ها

کشیده و طویل هستند که در ابتدا پهن‌اند و به سمت انتها باریک می‌شوند و به رنگ سبز تیره یا روشن

همراه با لکه‌ها یا خال‌های قهوه‌ای دیده می‌شوند و در سطح فوقانی اندکی غبارآلود به نظر می‌رسند،

به‌ندرت فاقد لکه یا خال هستند.

ساقه به رنگ سبز یا بنفش مایل به قهوه‌ای است که در بخش بالایی فاقد برگ و در انتها دارای سنبلهٔ گل‌ها

است. گل‌ها به رنگ سرخ، ارغوانی، بنفش یا ارغوانی مایل به صورتی و به‌ندرت سفید هستند. گل‌ها به

صورت مجتمع در سنبله‌ها قرار دارند، قبل از شکفتن وضع فشرده بر روی محور سنبله دارند ولی پس از

شکفتن تغییر شکل داده و ظاهری استوانه‌ای پیدا می‌کنند که در ابتدا حجیم‌اند و در انتها باریک می‌شوند.

تعداد گل‌ها معمولاً ۲۰ تا ۵۰ عدد در یک سنبله است. هرگل دارای ۳ گلبرگ است که شامل یک گلبرگ میانی

و دو گلبرگ جانبی است و برگچه‌ها کوچکتر از گل‌ها هستند.

گاهی حالات غیرطبیعی گوناگونی نیز در اعضای این گونه به ویژه در فرم گل‌ها دیده می‌شود که تشخیص

این‌گونه را مشکل می‌سازد.

موسم گل در ماههای اردیبهشت تا تیر است. معمولاً در ارتفاعات بالا گل‌ها در ماه تیر ظاهر می‌شوند. گل‌ها

به محض شکفتن بوی خوشی شبیه به عسل در فضا پراکنده می‌سازند ولی به زودی بوی آنها نامطبوع

می‌شود که برای جلب حشرات گرده‌افشان مؤثر است.

از حشراتی که جذب گل‌های ثعلب خالدار می‌شوند، به‌طورفراوان زنبورهای جنس بمبوس (Bombis) هستند

که همیشه در اطراف این گیاه در رفت و آمد‌ند و نقش مهمی در گرده‌افشانی گل‌های آن دارند. زنبورهای

جنس اوسرا (Eucera) و سیتیروس (Psithyrus) نیز جلب گل‌های ثعلب خالدار می‌شوند.

این گیاه خاک‌های آهکی دارای خاکبرگ فراوان را ترجیح می‌دهد و در خاک‌های بسیار اسیدی نمی‌تواند رشد

کند. در جاهای مرطوب، روشن و آفتاب‌گیر یا دارای سایهٔ اندک می‌روید.

ثعلب خالدار درجنگل ها، درختزارها، علفزارها، باغ‌ها، مرغزارها، کنار جاده‌ها و راه‌آهن، حاشیهٔ پرچین‌ها،

دیوارها و حصارها، کنار رودخانه‌ها، چاه‌ها، استخرها، آبریز‌ها و نیز باغچه‌های منازل مسکونی در مناطق

کوهپایه‌ای، دامنه‌های دشتی و ارتفاعات کوهستانی معمولاً تا ارتفاع ۲۰۰ متری دیده می‌شوند. از غده‌های

زیرزمینی این گیاه ثعلب تهیه می‌کنند. برای این کار غده‌های این گیاه را پس از خارج کردن از زمین به خوبی

با آب می‌شویند. سپس آنها را مدتی در آب داغ قرار می‌دهند تا بافت‌های آنها نرم شود و بعد آنها را خشک

می‌کنند.

ترکیبات شیمیایی این گیاه شامل مواد لعابی شبیه با سورین، هیدرات‌های کربن و غیرمحلول در آب، آمیدون

تغییر شکل یافته، مواد پروتیدی، قند، املاح معدنی نظیر کلروسدیم و فسفات کلسیم و نیز مقدار اندکی

اسانس است که با خشک کردن گیاه به‌صورت کومارین تغییر شکل می‌یابد.

این گیاه علاوه بر ارزش غذایی دارای خواص درمانی قابل توجهی نیز هست که باعث آرامش عصبی، تسکین

سرماخوردگی، کاهش التهاب ریه، تأثیر در رفع مشکلات دستگاه هاضمه، بهبود نفریت، ورم مثانه،

اسها‌ل‌های معمولی، ورم روده و تب‌های تیفوئید می‌شود.

برای موارد مذکور باید ۵۰ تا ۱۰۰ گرم از این گیاه را در یک لیتر آب دم کرد تا نوعی ماده ژله مانند به دست

آیدسپس مصرف کرد. ثعلب را می‌توان با شیر یا کاکائو هم مخلوط و مصرف کرد. به‌طور کلی این گیاه برای

کودکان و کسانی که معدهٔ حساس دارند بسیار مفید است.

ثعلب خالدار در ایران تاکنون در استا‌ن‌های مازندران، گیلان، آذربایجان شرقی و غربی، جنوب استان اردبیل،

نواحی شمالی استان تهران، قزوین و زنجان گزارش شده است.

گونه ثعلب خالدار دارای واریته‌های گوناگون در ایران است و در حال حاضر جمعیت به نسبت فراوانی در ایران

دارد و فعلاً هیچ خطری نسل آنها را تهدید نمی‌کند.

ثعلب خالدار در شمال وغرب آسیا، اروپا و شمال آفریقا پراکنده است.

ثعلب میمونی

Orchis simia

ثعلب میمونی گیاهی است علفی چندساله و غده دار به ارتفاع ۴۵ سانتی متر با برگ های مستطیلی

درخشان و گل هایی به رنگ سرخ بنفش به تعداد زیاد. كاسبرگ ها و گلبرگ ها با هم به شكل كلاهخود

درآمده اند و گلبرگ لابل از كاسبرگ هم بلندتر است. این گلبرگ در قاعده به بخش های جانبی نواری و یك

بخش میانی تقسیم می شود كه قسمت میانی خود به دو شاخه دورشونده كه رو به بالا خمیده اند ختم

می شود. بین این دو شاخه دندانه كوچكی به چشم می خورد. شكل خاص گلبرگ لابل با گلبرگ ها و

كاسبرگ های كلاهخودمانند به این گل ظاهری شبیه به میمون داده است. این گل در دامنه های آهكی، در

میان بوته زارها و درختان پربرگ تا ارتفاع ۱۳۰۰ متری در نواحی شمالی، شمال غرب و غرب ایران می روید.

ابرویی زنبوری

Ophrys apifera

جنس ابرویی در ایران ۹ گونه گیاه علفی دائمی دارد كه گونه های ابرویی تركمنی و ابرویی كردستانی

انحصاری ایران است و مابقی علاوه بر ایران در آناتولی، قبرس، سوریه، لبنان، فلسطین، عراق، قفقاز،

ماورای قفقاز و مناطق مدیترانه ای نیز می رویند.

ابرویی زنبوری كه به خاطر شباهتش به زنبور به این نام خوانده می شود گیاهی محكم به ارتفاع ۵۰ سانتی

متر با گل های بزرگ و سرنیزه ای متعدد است.

گلبرگ ها كوچك و مثلثی و گلبرگ لابل بزرگ و كاملاً برگشته است. این گلبرگ تخم مرغی شكل به سه

قسمت تقسیم شده كه بخش های جانبی مثلثی و كرك دارند و بخش میانی مخملی و دارای نقشی یقه

مانند بوده كه ناحیه ای به رنگ قرمز قهوه ای را دربرمی گیرد. این اركیده از اوایل فروردین تا خرداد گل می

دهد و در مناطق كم ارتفاع و باز علفزارها و در میان درختان جنگلی شمال و غرب ایران می روید.

خربقی جنگلی

Epipactis rechingeri

جنس خربق در ایران شش گونه گیاه علفی چندساله دارد كه از این بین خربقی جنگلی انحصاری جنگل

های خزر است. مابقی خربق ها عبارتند از خربقی برگ ریز، باتلاقی، ایرانی، معمولی و خربقی.

خربقی جنگلی گیاهی است راست قامت و محكم به ارتفاع ۷۰ سانتی متر كه نیمی از آن توسط گل های

فراوان تزئین می شود. این گل ها نسبتاً بزرگ بوده و به رنگ سبز زیتونی و كمی بنفش دیده می شود.

گلبرگ هایش كوتاهتر از كاسبرگ هایند. لابل جلو آمده است و لبه پائینی آن نیم دایره و فنجانی شكل و

حاوی شهد درخشنده ای به رنگ سبز تیره است. لب بالا به شكل مثلثی قلبی و به رنگ قرمز بنفش است.

از اواخر مرداد تا اوایل مهر گل می دهد و در سایه درختان جنگلی به ویژه در ارتفاعات مناطق ساحلی تا

۲۲۰۰ متر و در بستری از زمین های آهكی مطبق در شمال ایران می روید.

گلسركردی

Cephalanthera kurdica

این جنس در ایران پنج گونه گیاه علفی چندساله دارد كه از این بین گلسر قفقازی بومی جنگل های خزر

است.

گلسر كردی گیاهی است مجلل به ارتفاع ۱۰ تا ۷۰ سانتی متر با گل های صورتی روشن كه قسمت زیادی

از ساقه مستقیم و انعطاف پذیر آن را اشغال می كنند. تراكم گل ها متغیر است و برگ های ساقه كوچك اند.

گلبرگ لابل به صورت مشخصی به دو قسمت لب بالا (صورتی كم رنگ) و لب پایین (مایل به سفید) تقسیم

می شود. ساقه زیرزمینی به عمق زمین فرو می رود و دارای ریشه های نسبتاً گوشتی است. در خرداد به

گل می نشیند و در نواحی كم ارتفاع تر از اوایل فروردین تا اردیبهشت گل می دهد. در بوته زارهای جنگل

های بلوط غرب ایران در بستری آهكی و مطبق تا ارتفاع ۲۱۰۰ متری پیدا می شود.

نوشته شده در دوشنبه 1391/01/14ساعت 14:47 نویسنده یاس سفید

سنبل ختایی

نام علمی : Angelica orchangelica

نام خانواده : Apiaceae

در كتب طب سنتی با نامهای «سنبل ختایی» و «حشیشه الملائك» آمده است.به فرانسوی Angelique و به

انگلیسیAngelica گفته می شود. گیاهی است از خانوادهUmbelliferae نام علمی آن L. archangelica

Angelicaو مترادف آنArchangelica officinalis Hoffm می‌باشد.

مشخصات:

آنژلیك گیاهی است علفی دو ساله بلند ،ارتفاع آن متجاوز از یك متر است.معطر با برگهای بزرگ دارای بریدگی

و تقسیم بندی شده ،هر یك از تفسیمات برگ نوك تیز دندانه دار می باشد. ساقه آن شیار دار استوانه ای به

رنگ سبز مایل به قرمز . گلهای آن سفید به صورت چتر در انتهای شاخه گل دهنده ظاهر می شود.از برگ و

ساقه و ریشه آن در طب استفاده می شود.

این گیاه در مناطق شمالی اروپا ،شبه جزیره اسكاندیناوی و كوهستانهای مركزی اروپا تاروسیه میانه انتشار

دارد. در هندوستان در كشمیر می روید.در شمال اروپا به عنوان گیاه سبزی خوراكی مورد استفاده و توجه

است و كاشته می شود و ریشه های آن را به صورت خام یا پخته می خورند .در سایر مناطق اروپا علاوه بر

خوراكی بودن از خاصیت خوشبو بودن آن نیز در قنادی استفاده می شود و از میوه آن برای تهیه یك نوع

نوشابه به نامRatafia d,Angelique استفاده می شود.به علاوه خواص طبی آن در سطح وسیعی مورد توجه

است و كاربرددارد.

تكثیر آنژلیك از طریق كشت بذر آن صورت می گیردبه این ترتیب كه بذر آن را در بهار در هوای آزاد و یا در پاییز

در پناه شاسی می كارند و پس از آن نهال های جوان را به مزرعه منتقل كرده و می كارند.معمولا چند ماه

پس از كاشت نهالها آماده انتقال می شوند بنابراین كشت بهاره در پاییز به مزرعه منتقل می شود و كشت

پاییزه در بهار منتقل می گردد.

تركیبات شیمیایی:

از نظر تركیبات شیمیایی و مواد عامله ،ریشه و قسمت زیر زمینی خشك آنژلیك در حدود ۳۵/۰درصد اسانس

روغنی فرار دارد و در میوه آن (۳/۱-۲/۱)درصد اسانس یافت می شود. مواد عمده موجود در اسانس آنژلیك

عبارتند از بتا فلاندرن و به علاوه در اسانس ریشه آنژلیك كه در هوا خشك شده باشد مواد د-الفا-فلاندرن،آلفا-

پینن و هایدروكسی پنتادكانوئیك اسید و آلفا-متیل بوتیریك اسید یافت می شود.

در ریشه ها و ثمر آنژلیك چند فروكامارین نظیر آنژلیسین،برگاپتن،كزانتوتوكسین و...وجود دارد و به علاوه

اومبلی پرنین و چند فنل نیز در آن مشخص شده است.‌(G.I.M.P).

بررسی های شیمایی جدیدتری نشان می دهد كه كیفیت اسانس آنژلیك با شرایط اقلیمی محل رویش

طبیعی آن ارتباط داردهر چقدر ارتفاع از سطح دریای محل رویش طبیعی آن بیشتر باشد ،عطر بیشتر و با

كیفیت بهتری می دهد.

از گیاه آنژلیك ۹ نوع ماده كومارین جداشده است از جمله یك كومارین جدید به نام آركی سین در آن مشخص

شده است.(S.G.I.M.P).

توصیف گیاه :

سنبل ختایی گیاهی دوساله با برگ های مرکب و بزرگ است که قسمت قاعده برگ ها بسمت ساقه گلدار

،‌توخالی و ضخیم این گیاه متصل شده است. گل های کوچک و سفید متمایل به سبز ختایی بصورت خوشه

های مدور بوده و میوه ها نسبتاً بزرگ ،‌پهن و دارای باله هستند.

قسمت های مورد استفاده :‌

عمدتاً ریشه و گاهی اوقات تمام گیاه .میوه ها یا اسانس های روغنی .

گروه درمانی : محرک اشتها ،‌تقویت کننده معده و ضد تشنجی .

خواص و كاربرد:

آنژلیك معمولا در سال اول گل می دهد ولی چون ریشه آن رشد كافی نكرده برداشت ریشه در سال دوم انجام

می گیرد و در آغاز سال دوم ساقه های فرعی سال اول را قطع می كنند و فقط ساقه اصلی باقی می ماند

كه رشد كافش بنماید و از ساقه های قطع شده و برگهایی كه در خلال سال اول قطع شده نیز پس از خشك

كردن استفاده می شود. میوه گیاه وقتی كاملا رسید كه معمولا در اوخر تابستان است ،آماده برداشت می

شود.

از نظرخواص ریشه آنژلیك و میوه آن محرك و نرم كننده سینه و معرق است و ریشه آن بخصوص مقوی ،ضد

تشنج،بادشكن،خلط آور،قاعده آور و معرق می باشد.

در فرانسه در مراجع طب سنتی آن دیار مرسوم بوده است كه از دم كرده ریشه آنژلیك به نسبت۱۰-۲ گرم

ریشه خشك در یك لیتر آب جوش و با از تنطور الكلی ریشه آنژلیك۱۰-۲گرم به عنوان نیرو دهنده و. هاضم

استفاده می كنند و از دم كرده میوه آن نیز به عنوان مفرح و نیرو دهنده خیلی استقبال می شود.

گونهAngelica sylvestris L. را نیز در بعضی اسناد به نام سنیل ختایی می نامند. گیاهی است پایا به بلندی

تا ۱۵۰سانتی متر و معطر این گیاه در اروپا و از جنوب غربی چین تا نپال در آسیا می روید.

قسمت نرم ریشه این گیاه به عنوان دارو مصرف می شود ،جوشانده ان برای رفع بی حسی اعصاب ،رفع

گرفتگی در اعضای بدن ،روماتیسم و ‌‌‌[چیو] ،سردرد،سرگیجه ناشی از سرماخوردگی و تورم در پاها به كار

می‌رود.

سنبل ختایی گیاه دارویی پر ارزشی است که بومی چین و شمال شرق هند است. این گیاه جزو داروهای

سنتی کشورهای چین، کره و ژاپن به شمار می رود. به گزارش «ehow»این گیاه گلدار دارای طعم شیرین و

تند است و برای مزه دار کردن مواد غذایی و نوشیدنی ها مورد استفاده قرار می گیرد. از آن جا که این یک

گیاه دارویی است برای درمان بیماری هایی مانند گرفتگی مجرای تنفسی موثر است.

خواص درمانی:

▪ این گیاه درمانی برای زنانی که از درد معده، قاعدگی رنج می برند، مفید محسوب می شود. این گیاه با

ایجاد تعادل در میزان هورمون های زنانه، شدت عوارض یائسگی را التیام می بخشد.

▪ سنبل ختایی به بدن کمک می کند تا با بیماری های رایج مانند سرماخوردگی ، سینوزیت، برونشیت، تب و

عفونت های ریه مقابله کند.

▪ این گیاه با لخته کردن خون، مانع از دست رفتن خون از طریق جراحت و بریدگی می شود. علاوه بر آن به

تصفیه خون نیز کمک می کند .

▪ با ترشح آنزیم های گوارشی معده، جذب مواد غذایی در خون را بهبود می بخشد. این امر باعث حرکت

درست مواد غذایی در روده ها نیز می شود.

▪ چای دم کرده از برگ و ریشه گیاه برای رفع استرس، خستگی مفرط ، بی خوابی، تب، دندان درد و

سردردهای عصبی مفید است.

▪ به طور معمول این گیاه به صورت کپسول و چای دم کرده مورد مصرف قرار می گیرد. عصاره ریشه این گیاه

نیز به داروهای گیاهی متعدد افزوده می شود.

▪ این گیاه اشتها را افزایش می دهد.

▪ دارای خاصیت ضدباکتریایی است.

▪ ریشه های خشک و پودر شده آن برای درمان عفونت قارچی انگشتان پا موثر است.

▪ برگ های له شده آن به عنوان پماد برای رفع ناراحتی ریوی و سینه و روماتیسم به کار برده می شود.

▪ غرغره با چای دم کرده آن گلودرد را رفع می کند.

▪ پماد این گیاه برای رفع ورم، خارش و حتی شکستگی استخوان به کار برده می شود.

▪ از آن جا که این گیاه میزان قند خون را افزایش می دهد، مصرف آن به بیماران دیابتی توصیه نمی شود. زنان

باردار و شیرده نیز از مصرف این گیاه پرهیز کنند.

موارد استفاده و خواص :‌

امروزه ریشه سنبل ختایی بطور مشخص برای درمان کاهش اشتها ،‌گرفتگی ماهیچه معده و نفخ تجویز و

مصرف میشود. ریشه های خشک و عصاره های حاصل از آن اهمیت تجاری زیادی در شراب های الکلی و در

صنعت چاشنی ها دارند.

شکل و مقدار مصرف :‌

سنبل ختایی ،‌معمولاً بصورت تنتور یا ریشه خشک مصرف می شود. مصرف روزانه 4/5 گرم ریشه خشک

یا 20-10 قطره اسانس روغنی مجاز دانسته شده است. عصاره ریشه سنبل ختایی بعنوان یکی از اجزای

مهم در فرآورده های تجاری مختلفی که به منظور التیام و درمان ناراحتی های گوارشی تهیه می شوند ،

می باشد.

مواد موثره :

این گیاه سرشار از فورانوکومارین ها مانند گزانتوکسین ،‌ایمپراتورین ،‌ آنجلیسین ، آرکانجلین و کومارین هایی

مانند آمبلیفرون ،‌اوستول و اوستنول می باشد.اوستول یکی از اجزای مهم موجود در ریشه سنبل ختایی

است و ایمپراتورین در میوه ماده موثره غالب می باشد. اسانس روغنی حاصل از رشه ها و میوه ها دارای

آلفا – فلاندرن ، بتا – فلاندرن و آلفا – پینن می باشد.

اثرات درمانی :

شواهد موجود در مورد اثرات درمانی این گیاه چندان زیاد نیست اما این نکته مشخص شده است که سنبل

ختایی دارای خواص تحریک شیره های گوارشی ،‌ضد تشنجی و صفرابری می باشد.

احتیاط :

فورانوکومارین ها دارای عوارض ناشی از تابش نور بوده و در صورت مصرف بیش از اندازه می تواند سبب

تحریک پوست و ایجاد آلرژی گردند. بهمین دلیل در صورت مصرف عصاره های این گیاه بعنوان محلول های

شستشوی پوست یا استعمال موضعی باید حتماً ‌طرز مصرف آن را زیر نظر پزشک باشد.

* اين گياه محرك انقباض رحم است ،‌ آن را در دوران بارداري به صورت مداوم يا به مقدار زياد مصرف نكنيد .

* اين گياه قند دارد ،‌آن را در بيماران ديابتي مصرف نكنيد .

* اين گياه گرم است . در صورت وجود علايم «گرمي » مصرف نكنيد .

* روغن آن ممكن است حساسيت به نور را زياد كند ، پس از ماليدن روغن روي پوست زياد در معرض آفتاب

باقي نمانيد.

نکته :

ریشه های گیاه A.polymorpha ( سنبل ختایی چین ) و A.dahurica در طب سنتی چین جزو گیاهان مهم

دارویی بوده اند . سنبل ختایی چین پس از جین سینگ در طب سنتی چین در رتبه دوم بوده است. این گیاه

برای انواع کم خونی ،‌یبوست ،‌قاعدگی نامنظم و بسیاری از بیماری های دیگر مورد استفاده بوده است.

وضعیت :

سنبل ختایی در فارماکوپه های معتبر دارویی بعنوان گیاه دارویی موثر به ثبت رسیده است. ریشه سنبل

ختایی در مونوگراف کمیسیون دارویی آلمان دارای وضعیت مثبت است و در مونوگراف سازمان بهداشت

جهانی دررتبه 2 درمانی قراردارد ( سنبل ختایی چینی ).

تركيبات :

روغن فرار ، ايريد وئيدهاي تلخ ، رزين ، كومارين ها ، اسيد والريانيك ، تانن ها ، برگاپتن ، ويتامين هاي

A,B (درگونه جيني ).

آثار :

آ. آركنجليكا /ضد نفخ ، ضداسپاسم ، محرك تعريق ، ضدالتهاب موضعي ، خلط آور ، ادار آور ، تونيك گوارشي ، ضد

روماتسيم ، محرك انقباض رحم

آ. سيننسيس/تونيك خوني ، محرك گردش خون ، ملين

سنبل خطايي (Angrlica) درفارماكوپه گياهي انگليسي به عنون آنتي اسپاسم وضدنارسايي تنفسي و

بيماري هاي روماتوئيدي مصرف دارد .

اندام مورداستفاده :

برگ :

آ. آركنجليكا / براي سوء هاضمه و مشكلات تنفسي به كار مي رود . برگ عموما كم حرارت تر وملايمتر از

ريشه است .درتابستان جمع آوري كنيد

آ. سيننسيس/ريشه دانگ گويي در كم خوني ، درد قاعدگي ، يا به عنوان داروي مقوي پس از زايمان مفيد

است . مانع باقي ماندن (انرژي وسموم )، دركبد مي شود. برطرف كننده يبوست ، به ويژه در افراد كهنسال

است .

ريشه :

آ.آركانجليكا / داراي كاربرد در ناراحتي هاي گوارشي وتنفسي ، محرك اشتها و كاركبد ، درمان روماتيسم

وآرتريت ، ومحرك تعريق درسرماخوردگي و آنفلونزا . به عنوان محرك انقباض رحم در زايمان هاي طولاني

يامحبوس شدن جفت در رحم به كار رفته است . درپاييز سال اول جمع آوري كنيد .

كاربردها

كمپرس /پارچه را در تنتور رقيق شده داغ يا جوشانده خيس كنيد وروي مفاصل دردناك قرار دهيد .

رون ماساژ/ 10 قطره روغن گلپر را در 25 ميلي ليتر روغن بادام يا آفتابگردان رقيق كنيد وروي مفاصل دردناك

بماليد .

ريشه :آ .سيننسيس/ جوشانده / براي رفع كم خوني ، بي نظمي قاعدگي ، درد قاعدگي ، ركود كبد يا

ضعف پس از زايمان مصرف شود.

برگ :

آ .آركانجلكيا

دمكرده / براي سوءهاضمه به مقدار استانداردبنوشيد .

تنتور / براي برونشيت يانفخ سه بار در روز ، هر بار 3 ميلي ليتر بنوشيد .

كرم / براي برطرف كردن تحريكات پوستي روي پوست بماليد .

ريشه : آ .آركانجليكا

تنتور / براي برطرف كردن خلط زياد ، سرفه هاي عميق، ناراحتي هاي گوارش يا به عنوان محرك كبد مصرف

كنيد.

نوشته شده در شنبه 1391/01/05ساعت 10:50 نویسنده یاس سفید

گل بنفشه معطر

بنفشه معطر گیاهی است وحشی (خودرو)، چند ساله و دارای گلهای بسیار معطر به رنگ بنفش تیره که در

بهار ظاهر می شود. ریشه گیاه دونده، طویل و بر خلاف گل، بد بو است. برگ های این گیاه کوچک، متناوب است.

بنفشه معطر گونه گیاه گلدار از جنس ویولا(Viola) در خانواده Violaceae بومی اروپا و آسیا است ، اما در

شمال آمریکا و استرالیا نیز فراوان است. این گیاه با عناوین مختلفی چون بنفشه شیرین، بنفشه انگلیسی

یا بنفش باغی در جهان شناخته میشود.

با ویژگی های زیر می توان بنفشه معطر را از سایر انواع بنفشه تشخیص داد:

• گل های بنفشه معطر، بوی خوش دارند.

• گل ها به طور طبیعی بنفش تیره یا سفید رنگند.

• تمام برگ ها و گل ها درون تیه (روزت rosette ) قاعده گیاه قرار دارند.

• خامه گل قلاب دار است و به زواید مدور ختم نمی شود.

• ساقه های برگ ها پرزی رو به پائین دارند.

• گیاه از طریق ساقه های خزنده خود انتشار پیدا می کند.

بنفشه معطر گياهي است وحشي چند ساله داراي گلهاي بسيار معطر به رنگ بنفش تيره كه در بهار ظاهر

مي شود ريشة آن دوندة طويل و برخلاف گل آن بدبو مي باشد گياه خيلي كوچك است برگهاي آن متناوب مي

باشد تكثير آن باتقسيم بوته پس از خاتمة گل دادن در پاييز و يا با كاشت بذر در خزانه و انتقال نهال كوچك آن

در بهار در زمين اصلي مي باشد. اين گياه در آب و هواي معتدل و نقاط سايه دار اغلب مناطق دنيا مي رويد

درايران در اغلب نواحي معتدل به طور خودرو ديده مي شود در دامنه هاي البرز ، كندوان ، كرج ، هرزويل ،

دامنه هاي مرطوب راه عمارلو، كبوتر چاك و رودبار شناسايي شده است از گل و ريشه و در برخي موارد از

برگ و تخم اين گياه نيز در طب سنتي به عنوان دارو استفاده مي شود.

تركيبات شيميايي

در ريشة بنفشه معطر گلوكوزيد و متيل ساليسيلات يافت مي شود از ريشة بنفشه يك آلكالوئيد به نام

ويولين و يك گلوكوزيد به نام ويولاكوئرسيترين كه احتمالاً مشابه روتين است و يك ساپونين به دست مي آيد

در ريشه ها و غنچه ها و برگهاي بنفشه تركيب متيل ساليسلات در شكل گلوكوزيد وجود دارد.

ويولين پس از اين كه از ريشه بنفشه استخراج شد به شكل گردي است سفيد رنگ باطعم و تلخ وتند كه در

آب كم حل مي شود ولي در الكل حل نمي شود و قي آور است .

بنفشه داراي مقدار كمي اسانس با بوي مطبوع است و برگ آن نيز داراي مقدار كمي آنتوسيانين مي باشد.

در هند از بنفشه به عنوان معرق و براي كاهش تب استفاده مي شود از گل بنفشه به عنوان نرم كننده و در

موارد اختلالات صفراوي و ناراحتي هاي ريه ها مصرف مي شود از گل بنفشه شربتي درست مي كنند كه

براي رفع ناراحتي هاي بچه ها مفيد است و از ريشة آن به عنوان قي آور استفاده مي شود.

بنفشه از نظر طبيعت طبق راي حكماي طب سنتي سرد و مرطوب است و از نظر خواص معتقدند كه مسهل

صفرا مي باشد و عطش ، حدت خون، تبهاي گرم و خفقان را تسكين مي دهد اگر در اين موارد با ماء الشعير

و آلو خورده شود اثر آن بيشتر است و براي نزله ، زكام ، سرفه و سرماخوردگي و ناراحتي هاي معده وكبد و

طحال و درد كليه چه از طريق خوردن و چه از طريق ريختن و ماليدن دم كردة آن روي عضر و يا استفاده از ضماد

آن نافع است .

بوييدن گل تازة بنفشه خواب آور است اگر هر روز 15-8 گرم از گل خشك آن به طور گرد مخلوط با آب سرد تا

چند روز خورده شود براي رفع اسهال صفراوي نافع است و اگر 15 گرم ساييده گل آن با 25 گرم شير خشت و 25

گرم شكر سرخ خورده شود ، مسهل سريع العملي است . ريختن چند قطره از دم كردة بنفشه در بيني براي

باز كردن تنفس و رفع خشونت سينه و زكام خيلي نافع است . اگر دم كردة آن را با گل بابونه روي سر بريزند

رفع سردرد مي كنداسراف در خوردن آن موجب ضعف و باعث سنگيني معده و آشفتگي حال مي شود و در

اين قبيل موارد بايد انيسون خورد مقدار خوراك از جرم گل خشك يا برگ بنفشه حداكثر تا 25 گرم و در دم كرده

ها تا 50 گرم است . گل بنفشه را در موقع تهيه نبايد زياد جوش داد زيرا اثر آن كاسته مي شود و دم كردة آن

هميشه بهتر است معمولاً با شكر سرخ خورده مي شود و اگر با آلو و عناب وتمبر هندي و شاتره و هليله

خورده شود مسهل قويي مي باشد خوردن آب برگ بنفشه كه با ثلث آن شكر مخلوط شود براي عارضه خروج

مقعد اطفال مفيد است ريشه بنفشه قي آور است .

روش تهيه شربت بنفشه :

گل بنفشه تاره 100 گرم ، آب مقطر به اندازة كافي و قند 380 گرم . گلها را از بن

سبز آن جدا كرده و مدت 12 ساعت در 200 گرم آب جوش دم كنند و از پارچه تميزي با فشار ردّ كنند و صاف

كنند و صاف شده را بگذارند ته نشين شود و صاف روي آن را بردارند و با شكر سرخ مخلوط كرده در حمام ماريه

قند را در آن حل كنند اين شربت خلط آور و كمي مليّن است و مقدار خوراك از آن 40-20 گرم مي باشد.

تيزان بنفشه :

گل بنفشه خشك پاك كرده 8 گرم ، آب 1000 گرم . اين دو را مخلوط كنند و بگذارند خوب خيس بخورد و صاف

كنند ويا دم كرده و صاف كنند و فنجان فنجان در روز بياشامند خلط آور و مليّن است .

براي تهية مسهل اطفال 16 گرم گل بنفشه رادر 500 گرم آب دم مي كنند، مسهل خوبي است.

شربت تركيبي خوشمزة بنفشه كه كودكان باميل مي خورندو مسهل سودا و بلغم است :

زنجبيل 11گرم ، مصطكي 11 گرم ، قرنفل 11 گرم ، قاقله 11 گرم ، گل سرخ 11 گرم ، بسفايج 19 گرم ، سنا

مكّي 19 گرم ، سقمونيا 19 گرم ، تربد سفيد كه تراشيده باشد و با روغن بادام چرب شده باشد 8 گرم ، گل

بنفشه 8 گرم ، شربت بنفشه 70 گرم ، شربت نيلوفر 70 گرم،شربت گل گاوزبان 70 گرم ، ترنجبين 100 گرم،

شيرخشت 100 گرم، آب آلوبخارا 150 گرم، آب تمرهندي 150 گرم ، و مشك 5/3 گرم . ابتدا سقمونيا و گل

بنفشه را مخلوط كرده و خوب نرم بسايند و با ساير اجزاء جامد ياد شده كه خوب كوبيده و بيخته شده اند

مخلوط نمايند.بعد ترنجبين و شير خشت را درگلاب حل و صاف نموده و با شربتها و 400 گرم قند مخلوط كرده

قوام بياورند و بعد ساير داروهاي كوبيده و ساييده شده و بيخته را در آن بريزند و خوب به هم بزنند تا كاملاً

مخلوط شود مقدار مصرف از اين شربت 20-10 گرم هر بار است .

روش تهيه جوشاندة تركيبي بنفشه كه براي نرم كردن سينه و به عنوان خلط آور قوي مصرف مي

شود :

گل بنفشه ، گل خطمي ، گل پنيرك ، گل شقايق ، گل رجل القط ، پاي خر ، بوصير را به نسبت مساوي

مخلوط كرده و دم كرده اي بر مبناي 5 گرم از مخلوط فوق در هزار گرم آب جوش تهيه و پس از صاف كردن ،

فنجان فنجان مصرف كنند.

.

بنفشه معطر گیاهی دارویی نیز میباشد که از دیرباز در طب سنتی هند کاربرد داشته است.

در افسانه های یونانیان باستان بنفشه معطر به عنوان نماد باروری و عشق بوده و آن را در

ساخت معجون عشق استفاده می کردند.

در استان گیلان در کف جنگل های دارای نور کافی و حاشیه جاده ها و شیب های تند حاشیه

جاده های جنگلی رشد می نماید و در اوایل بهار با گل های معطر و زیبای خود، جلوه یی باشکوه

به مناطق جنگلی می دهد.

بنفشه معطر، در بسیاری از نواحی ایران مخصوصاً در کوهستانها و در سایه درختان می روید.

در نواحی شمالی ایران ، منطقه البرز هرزویل، دامنه های مرطوب راه عمارلو، کبوتر چاک، رودبار

به چشم می خورد.

بنفشه معطر دارای برگ های قلبی شکل اغلب با قسمت پایین تنوری با کمی لبه های دندانه دار

به رنگ سبز تیره و سطح صاف و گاهی پرزدار می باشد. ریشه های این گیاه خزنده هستند.

دارای 5 گلبرگ که بسته به نوع خاک و نور گل ها ممکن است از ارغوانی سیر یا آبی یا

سفید مایل به صورتی و یا حتی زرد باشد. گل ها از مارس تا ژوئن ظاهر میشوند.

این گیاه علفی چندساله فاقد ساقه های مشخص است و بلندی آن به 3 تا 12 سانتی متر

میرسد. ساقه های آن خزنده سطحی است که در انتها ایجاد ریشه می نماید.

در کناره دمبرگ آن جوانه‌های جانبی ظاهر می گردد نمو آنها غالباً ایجاد گیاه جدا گانه ای

می نماید که با گیاه اصلی همواره در ارتباط است

میوه اش پوشینه ، کروی ، پوشیده از کرک و محتوی دانه‌هائی به رنگ زرد با لکه سفید

رنگ است.

از اختصاصات گیاه آن است که در تابستان گلهائی عاری از گلبرگ در بین دمبرگهای آن

ظاهر می شودکه همیشه به حالت مخفی در آن باقی می ماند.

مواد مؤثره: گلها و برگهاي بنفشه معطر حاوي اسانس، ساليسيليك‌ اسيد، متيل استر،

بتانيتر و پروپيونيك اسيد، ساپونين ،

پولين و برخی آلکالوئید ها و فلاونویید ها مي باشد. مهمترين ماده موثر گياه بنفشه معطر

گروه مواد پپتيدي گياهي سيـكلوتايـدها

(Cyclotides)، از جمـله سيـكلوويولاسين (Cycloviolacin) مي باشد

محیط مناسب رشد این گیاه، اماکن آفتابی با سایه جزئی و مرطوب میباشد. غالباً نواحی

اعم از دشتها و یا جنگلها و یا دامنه

های کم ارتفاع و حتی در ارتفاعات زیاد مخصوصاً زیر سایه درختان و بالای تخته سنگها

برای پرورش آن بهترین زمین اراضی سبک

، خاک برگ دار و رسی – آهکی است. وجود برگهای تجزیه شده گیاهان که در طی سالها

موجبات پیدایش نوعی کود گیاهی را

فراهم آورده اند برای پرورش بنفشه بسیار مناسب است اگر در زمین زراعتی اکسید آهن

وجود داشته باشد برگ و گلهای آن رنگ

نسبتاً تیره و زیباتر پیدا می کنند.

بنفشه معطر به سرما مقاوم می باشد.

بوی مطبوع ای گیاه، بی تردید یکی از علل محبوبیت آن در طول نسل ها دنیاست و هم اکنون

در تولید بسیاری از رایحه و عطر

لوازم آرایشی و بهداشتی استفاده می شود. فرانسوی ها نیز برای تولید شربت بنفشه که

از عصاره آن ساخته میشود استفاده

میکنند.

برای تهیه ی شربت بنفشه تنها ۵۰ گرم از گل های خشک شده ی بنفشه را در یک لیتر

آب سرد به مدت ۱۵ تا ۲۰ دقیقه

بجوشانید و پس از صاف کردن با عسل شیرین کنید و روزی ۳ تا ۴ فنجان بعد از هر

وعده ی غذایی بنوشید.

خواص دارویی:

مصرف جوشانده ی بنفشه ی معطر برای درمان اگزما، خارش پوستی،
روماتیسم و سرفه های مزمن مفید است.
همچنین غرغره ی این جوشانده برای رفع برفک دهان، آنژین و ورم گلو و التهاب
لثه مفید می باشد و شستشوی پوست
برای رفع ناراحتی های پوستی و آبریزش بینی با این جوشانده موثر است.
نوشیدن شربت بنفشه برای درمان برونشیت، سیاه سرفه، میگرن و سردرد،
سینه پهلو، تب، سرفه، چشم درد، درد کلیه، ورم لثه و زکام مفید است.
ضماد برگ های این گیاه بر روی التهاب و ورم و برای جوش خوردن زخم ها مفید
می باشد.
مطالعات گسترده انجام شده نوين اثرات بارزسيكلوتايدهاي موجود در بنفشه معطر
را به عنوان ضد كانسرهاي مختلف، از جمله كانسر معده، كانسر روده، كانسر مقعد،
كانسر پستان، كانسر زبان، كانسر رحم، كانسر مفاصل و كانسر گلو به اثبات
رسانده است
پژوهش هاي جديد مؤيد تاثير ضد سرطاني برخی مواد مؤثره بنفشه از طريق
اختلال در تشكيل ديواره سلولي ياخته هاي سرطاني مي باشد

برای تهیه ی جوشانده ی بنفشه ۲۰ تا ۲۵ گرم پودر خشک بنفشه را در نیم لیتر آب سرد

ریخته و به مدت ۵ تا ۱۰ دقیقه

بجوشانید. سپس مایع به دست آمده را صاف کرده و روزانه سه فنجان بنوشید.

بنفشه را می توان به راحتی از طریق قلمه ریشه یا دانه کشت نمود.

قبل از کاشت بنفشه زمین را به عمق 30 تا 40 سانتی متر و 3 تا 4 بار قبل از این

کاشت شخم می زنند و به زمین کود حیوانی

که به آرامی تجزیه گردند اضافه می نمایند در صورت لزوم می توان از کودهای شیمیایی

نیز استفاده نمود.

روش کاشت:‌ برای کاشت بنفشه قطعات با انشعابات ریشه دار ساقه های جانبی گیاه را

در ماههای بهمن و اسفند از گیاه جدا

نموده و بر روی قطعات آماده زمین که به عرض 2 متر انتخاب می گردند می کارند تا در فواصل

بین آنها بتوان مقداری آب جهت

آبیاری نگهداری نمود. بعلاوه فاصله قطعات ریشه دار مذکور را طوری ترتیب می دهند که هر

یک لااقل 25 تا 30 سانتی متر از

دیگری فاصله داشته باشد. گاهی نیز این عمل را بنحوی انجام می‌دهند که گیاهان کاشته شده

در امتداد خطوطی به فواصل 50

سانتی متر کاشته شوند و فاصله هر قطعه کاشته شده از دیگری 15 تا 25 سانتر متر باشد.

داشت: در زراعت بنفشه همواره باید تلاش نمود که زمین زراعتی به حالت مرطوب و کم و بیش

سایه دار نگهداری شود تا

گیاهان جوان حاصل بخوبی بتوانند به رشد و نمو خود ادامه دهند. آبیاری پایه های کاشته شده

مخصوصاً در سال اول ضروری

است. مبارزه با علفهای هرز باید مورد توجه قرار گیرد. در نواحی آفتابگیر برای ایجاد سایبان

جهت پرورش گیاه معمولاً بوته های

مفیدی در مزرعه پرورش می دهند تا در پناه آنها، بنفشه بخوبی رشد کند .

برداشت: برداشت محصول از سال دوم قابل قبول بوده و می تواند به مدت 4 سال ادامه

داشته باشد لذا موقعی باید به برداشت

اقدام نمودکه گلها به مرحله شگفتن کامل نرسیده باشند در این زمان فقط گلهای گیاه

را آن هم زمانی که رطوبت به همراه

نداشته باشد می چینند و هیچ زمانی برای خشک کردن در معرض گرمای خورشید قرار

نمی دهند زیرا رنگ و بوی آنرا از بین می

برد و بهترین روش برای خشک کردن استفاده از دستگاههای خشک کن در درجه حرارت 40

تا 50 درجه می باشد گلهای خشک

شده را معمولاً در جعبه های مسدود و در محلی دور از نور و در مکان خشک نگهداری

می کنند تا مشخصات طبیعی گلها باقی

بماند از هر هکتار زمین زراعتی که تمام شرایط کشت در آن در نظر گرفته شده باشد

در سال دوم می توان 3 تا 4 تن گل بنفشه

از آن برداشت نمود.

به علت داشتن مقدار زیادی مواد صابونی مصرف بیش از اندازه ی این گیاه سبب

تهوع و استفراغ می شود.

نوشته شده در دوشنبه 1390/12/15ساعت 14:7 نویسنده یاس سفید

اکالیپتوس

مقدمه:

اكاليپتوس با نام علمی Eucalyptus sppو نام انگليسي Red Gum گياهي است از خانواده Myrtaceae از

درختان عظيم وسريع الرشد اقیانوسيه كه به نقاط مختلف دنيا نيز انتشار يافته است و جنگل هاي وسیعی از

آن در هند ومراكش ايجاد شده است . نام علمي جنس آن از دو واژه یونانی eu به معناي خوب و Kalypto به

معناي پنهان مشتق شده است . بيش از 500 گونه دارد. در حدود بيش از نيم قرن قبل به ایران وارد شده

است . و در مناطق جنوب كشور كه محيط مناسبي براي آن بوده است كاشته شده و اكنون درختان كهنسال

آن در فارس ديده مي شود. در حدود سال‌هاي 1310 گونه هاي مختلفي از اكاليپتوس به ايران وارد شد و در

شمال كشور كشت گرديد. درختاني كه در شمال كاشته شدند هرچند سال يكبار بر اثر سرماي سخت از بين

مي‌رفتند.

اکالیپتوس بومی استرالیا است، و در این قاره غذای اصلی موجود در وعده غذایی خرسهای کوآلا محسوب

میشود. امروزه این گیاه در سرتاسر جهان از جمله ایالات متحده کشت میشود. اکالیپتوس گونه های بسیاری

دارد. برخی از گونه های آن به اندازه گلهای تزئینی و برخی دیگر به اندازه درختان بزرگ است. اکالیپتوس لثه

آبی یا درخت تب استرالیا، شناخته شده ترین گونه اکالیپتوس است که مصرف پزشکی دارد. ارتفاع این گیاه

به 230 پا می رسد.

برگهای 4 تا 12 اینچی این گیاه سبز تند و براق است.

وقتی پوستة خاکستری آبی این گیاه کنده میشود، زیر آن پوسته کرمی رنگ وجود دارد.

مشخصات ريخت شناسي :

چوب آن سخت وبادوام است وپوسيدگي حاصل نمي كنند. پوست ساقه آن قهوه اي مايل به زرد وبه

سهولت از ساقه جدا مي شود برگ آن دائمي و هميشه سبز وبرحسب اينكه متعلق به گياه جوان يا شاخه

هاي جوان يا مسن باشد داراي اشكال مختلف است . در شاخه هاي جوان برگ ها وضع متقابل ، افقي

وتقريبا عادي از دمبرگ دارند گلهاي آن بيضي دراز و مدور و در قسمت قاعده پهنك قرار مي گيرد. كناره پهنك

برگ ها صاف است طول هر برگ حدود 15-10 سانتی متر وعرض آن 8-4 سانتی متر است . رنگ برگ ها در

ابتدا سبز مايل به آبي است ولي تدريجا به رنگ سبز مايل به سفيد در مي آيد و مومي مي شود شاخه

هاي حامل اين نوع برگ ها ظاهر چهار گوش وبال دار دارند. در شاخه هاي مسن حالت منفرد روي ساقه و

هريك به يك دمبرگ باريك به طول 3-2 سانتی متر ختم مي شود.

مزاياي درخت اكاليپتوس:

1- رشد سريع و كوتاه بودن دوره بهره برداري.

2- قابليت كشت در ارضاي فقير وخاكهايي كه براي كشاورزي مناسب نيست.

3- دارا بودن يزمش اكولوژيكي زياد.

4- ايجاد تفرجگاههاي مناسب.

5- قابل استفاده بودن در خاك هاي باتلاقي و يا باسطح آب زير زميني بالا

6- مقاومت به شوري.

7- مقاوم در مقابل آتش سوزي بدين صورت كه مجددا شاخه وبرگ مي دهد.

8- به دليل قابليت بالا در پمپاژ آب در زمين هاي باتلاقي و ماندابي مانع از تجمع پشته آنوفل مي شود.

كاشت و داشت اكاليپتوس :

تكثير اكاليپتوس از طريق نهال وبذر واندام هاي رويشي (قلمه وپيوند زدن ) انجام مي گيرد .

الف) تكثير ازطريق دانه : پس از بدست آوردن بذر مناسب كه معمولا يكي از كارهاي اساسي در امر

بذرگيري از اين درخت شناخت درخت مادر مي باشد، بذر را در زميني مي كارند كه داراي خاك نرم و نسبتا

مرطوب همراه با نور باشد. بعد از گذشت يك هفته بذرها جوانه زده و خطر وجود علف هاي هرز نهال ها را

تهديد مي كند براي از بين بردن علف هاي هرز در چندين مرحله بايد به وجين آن اقدام كرد.

ب) تكثير ازطريق نهال : در اين روش پرورش نهال مطرح است كه در نهالستان يا درگلدانهاي مخصوص

جيفي پات يا كيسه پلي اتيلن انجام مي شود كه حاوي شن ، خاك رس وكود حيواني به نسبت 4: 1: 1

است .

گونه های کشت شده در ایران:

1-گونه Eucalyptus camaldulensis اين درخت در شمال ايران در اوايل مرداد شكوفه مي دهد وگلهاي آن

ليمويي رنگ است وبذر آن در اوايل زمستان مي رسد در خوزستان كاشته مي شود.از اين درخت صمغي به

نام كينوي استراليا گرفته مي شود.

2-گونه E.globulus labill اين درخت نيز حدود 50 سال قبل به ايران وارد شد و در شمال كاشته شد. مقاومت

آن به سرما كم است . رشد آن در استراليا و تاسماني زياد و به 100 متر مي رسد. اما در ايران به علت

نامساعد بودن شرايط اقليمي زياد بلند نمي شود از اين گونه هم صمغ كينو گرفته مي شود.

3-گونهEucalyptus microtheca اين گونه نيز دهها سال قبل به ايران وارد شد و در خوزستان و آبادان كاشته

مي شود و در مقابل شوري خاك حساسيت كمتري نسبت به ساير گونه ها نشان مي دهد.

تركيبات شيميايي :

برگ تازه اكاليپتوس داراي 3 تا 5 درصد اسانس، يك ماده تلخ به نام روتين، مواد رزيني مختلف و اسيد

اكاليپتيك وغيره است .

اسانس اكاليپتوس :

اين اسانس از برگ هاي تازه وغنچه هاي گل به وسيله تقطير با بخار آب در استراليا، الجزاير وفرانسه تهيه مي

شود. راندمان آن نيز 800 تا 1000 گرم اسانس براي هر 100کیلو گرم برگ تازه است . اسانس تقطير اول چون

زياد خالص نيست مقداري سود به آن مي افزايند وسپس مجدداَ تقطير مي كنند. اين اسانس مايعي بسيار

سيال با تحرك بي رنگ ويا به رنگ زرد بسيار روشن است . بوي آن قوي، با عطر مخصوص و طعم آن ابتدا

خنك كننده ولي تدريجا سوزاننده مي شود. اسانس اوكاليپتوس در گرماي 15 درجه وزن مخصوص بين 91/0 تا

93/0 دارد. . اسانس آن بايد در شيشه هاي كاملا دربسته در محل خنك دور از نور و روشنايي قرار گيرد.

تركيب شيميايي اسانس اكاليپتوس :‌

الدئيدوالريك، آلدئيدبوتريك، پين راست، كامفن، فنن، نوعي الكل ترپينيك به نام پينوكاروئول، مقدار كمي الكل

اتيليك، استات داميل، يك ماده قابل تبلور به نام ادوسمول كه در غالب گونه هاي اكاليپتوس وجود دارد. و 60

تا 80 درصد اسانس مربوط به ماده سينئول به فرمول C10H18O مي باشد كه به نام هاي اوكاليپتول و كاژه

پوتول نيز گفته مي شود . كه مهم ترين واصلي ترين ماده تشكيل دهنده اسانس اوكاليپتوس مي باشد.

خواص درماني وموارد مصرف :

برگ اكاليپتوس تنها قسمت مورد استفاده گياه از نظر درماني است كه برگ هاي مسن مناسب ترند و اثر

قابض، تب بر، ضد نزله وضدعفوني كننده دارد. از اكاليپتوس به عنوان معرق در بيماري هاي جلدي مزمن،

بندآورنده خون در خونريزي ها ونيرو دهنده سلسله اعصاب درموارد سرگيجه، سنكوپ و همچنين ضد تشنج و

رفع اسهال هاي مقاوم استفاده می شود. در استعمال خارجی به دليل داشتن اثر قابض وضد ميكروبي

جويدن برگ آن در رفع درد لثه و دندانها مؤثر است. اكاليپتوس اثر خلط آور و ضد اسپاسم دارد و در تسكين

علائم سرماخوردگي موثر است. وبخور آن به عنوان ضدعفوني كننده مجاري تنفسي كاربرد دارد نه تنها

احتقان بيني را برطرف مي كند از تكثير ويروس سرماخوردگي جلوگيري مي نمايند. به دليل داشتن سنيئول

باعث رفع لارنژيت والتهابات حلق وگلو مي شود. بسياري از باكتري ها وقارچها را از بين مي برد وقتي براي

مصرف موضعي استفاده مي شود مي تواند دردهاي روماتيسمي را تسكين دهد . آزمايش ها نشان داده كه

كورستين وهايبروزيد موجود در اكاليپتوس اثرات ضد ويروس آنفلوانزي تيپ A را دارد .

نحوه مصرف

این گیاه برای درمان التهاب سینه، ریه ها، بینی و گلو بکار می رود و می تواند برخی از گونه های باکتری و

همچنین برخی از انواع قارچها را از بین ببرد. وقتی ازاین گیاه دارویی برای مصرف موضعی استفاده می کنید،

می تواند درد رماتیسمی را تسکین بخشد. قبل از مصرف میزان ریز یا هر میزان مصرف، با پزشک معالج خود

مشورت و از دستورات ایشان پیروی کنید.

جوشانده برگ اکالیپتوس (برای احتقاق): 1/2 تا 1 میلی لیتر روزانه.

روغن برای مصرف موضعی (برای مقاصل متورم یا احتقاق سینه): 30 میلی لیتر روغن اکالیپتوس را به

500 میلی لیتر آب ولرم اضافه کنید.

اکالیپتول: روزانه 0/05 تا 0/2 میلی لیتر (1 تا 2 قطره برای هر لیوان آب جوش).

روغن اکالیپتوس (برای استعمال موضعی): نصب تا یک میلی لیتر (15 تا 30 قطره) روغن مزبور را به

نصف لیوان روغن مایع (کنجد، زیتون و غیره) اضافه کنید.

به منظور استفاده استنشاقی از این گیاه داروئی، 5 تا 10 قطره از روغن آنرا به 2 لیوان آب جوش اضافه کنید و

سپس حوله را بالای سر خود بکشید و بخار آنرا استنشاق کنید.

بخور اکالیپتوس دینه

DINEH EUCALYPTUS INHALER

اشکال دارویی:

محلول در شیشه های 60 میلی لیتری

موارد مصرف:

این فرآورده برای برطرف نمودن نشانه های سرماخودرگی، سرف و احتقاق بینی بکار

می رود.

اجزاء فرآورده:

بخور اکالیپتوس از اجزاء زیر تشکیل شده است:

1- اسانس اکالیپتوس %0/1 Eucalyptus sp.

2- اسانس آویشن %0/1 Thymus sp.

3- اسانس رازیانه %0/1 Foeniculum vulgare

4- اسانس نعناع %0/4 Mentha piperita

5- تنتور اکالیپتوس تا %100 Eucalyptus sp.

مواد مؤثره:

روغن های فرار نظیر سینئول (اکالیپتول)، منتول، تیمول و فلاونویید کورستین.

آثار فارموکولوژیک و مکانیسم اثر:

اسانسهای موجود در این فرآورده دارای اثرات ضد التهاب، خلط آور و ضد عفونی کننده

می باشند. به نظر می رسد اثرات ضد میکروبی اکالیپتول روی باکتریهای گرم مثبت بیشتر بوده بخصوص

باسیلوس ساب تیلیس و میکروکوکوس گلوتامیوس به آن حساستر می باشند. آزمایشات Invitro نشان داده

است که کورستین و هایپروزید موجود در اکالیپتوس اثرات ضد ویروس آنفلوانزا تیپ A دارند.

موارد منع مصرف:

این فرآورده در بمیاران مبتلا به تب بالا، سرفه های مداوم و خون ریزی دستگاه تنفس ممنوعیت مصرف دارد.

عوارض جانبی:

تیمول موجود در این فرآورده ممکن است باعث تحریک غشا مخاطی گردد.

نکات قابل توصیه:

- این دارو باید به صورت بخور مصرف شود و از خوردن آن اکیداً خودداری گردد.

- در خلال بخور دادن چشمها باید بسته باشند.

- سرفه های مداوم ممکن است نشانگر یک بیماری جدی باشد در صورت تداوم نشانه های بیماری مصرف

دارو را قطع و به پزشک مراجعه نمایند.

مقدار مصرف:

روزانه چند بار، هر بار یک قاشق سوپخوری از محلول را در یک ظرف مناسب آب داغ (در حال جوشیدن نباشد)

ریخته و به مدت 5-10 دقیقه، در حالی که چشمها بسته است، بخور داده شود.

نوشته شده در شنبه 1390/12/13ساعت 14:45 نویسنده یاس سفید

پنیرک

پنیرک با نام علمی Malva sylvestris در عربی خبازی نامیده می شود. گیاهی است علفی، به ارتفاع تا 60

سانتی متر و پایا. به صورت خودرو، در بسیاری از نقاط می روید و برای استفاده نیز کشت می گردد.

قسمت مورد استفاده ی پنیرک برگ و گل می باشند. البته در اکثر نواحی، گل پنیرک مورد استفاده قرا می

گردد. این گیاه در ایران رویش ندارد و گونه ی نزدیک به آن به نام M.neglecta مورد استفاده قرار می گیرد. گونه

ی موجود در ایران، به بلندی گونه ی اول نیست و به حالت تقریبا خوابیده است و حداکثر تا 40 سانتی متر

مرتفع می شود. برگ ها دارای حالت دایره ای و دندانه دار و گل ها، بنفش رنگ و کوچک هستند.

قسمت مورد استفاده ی پنیرک در ایران، گل های بنفش رنگ خشک شده ی آن می باشد. محل رویش گیاه

در ایران نواحی البرز، اطراف تهران، شمال ایران، آذربایجان، آستارا، اصفهان، نواحی مرکزی ایران، خراسان،

دامغان، سمنان، جنوب ایران، کرمان، بلوچستان و سایر نقاط می باشند.

الف: گل پنیرک

ترکیبات مهم

گل های پنیرک بیش از 10 درصد موسیلاژ دارند. این موسیلاژ در اثر هیدرولیز، تبدیل به گالاکتوز، آرابینوز،

گلوکز، رامنوز و اسید گالاکتورونیک می شود. هم چنین گل های پنیرک حاوی مقدار کمی تانن و حدود یک

دهم درصد لوکوآنتوسیانین ها و 7 درصد آنتوسیانین ها می باشد(نسبت به وزن خشک گل).

اثرات مهم

دم کرده ی گل ها به خاطر داشتن موسیلاژ، یکی از داروهای خوب ضد سرفه است. هم چنین به عنوان ضد

نزله(زکام) و تورم دهان و گلو مصرف می شود. از سویی چون دارای خاصیت قابض ضعیف است، تا حدی به

عنوان ضداسهال عمل می کند.

در طب عوام از خوراکی آن، به منظور مشکلات مثانه و به صورت ضماد موضعی در التیام زخم ها استفاده می

شود. از رنگ آن(آنتوسیانین های آن)، برای مواد غذایی استفاده می شود.

طریقه و مقدار مصرف

تهیه چای: بر روی 2 گرم از گل ها، یک لیوان آب سرد ریخته و حداکثر 5 دقیقه می جوشانیم. هم چنین می

توان بر روی همین مقدار گل، یک لیوان آب در حال جوشیدن ریخته و پس از 15 دقیقه، صاف نموده و میل

کنیم.

نکات قابل توجه

1- اثرات گل پنیرک، عمدتا مربوط به موسیلاژ و آنتوسیانین آن است که یکی از مهم ترین داروهای ضد سرفه و

مفید برای رفع گرفتگی صدا است.

2- بهتر است پس از صاف کردن دم کرده، گل را کمی فشار داد تا تمام موسیلاژ استخراج شده و تفاله را دور

بریزیم.

3- هنگام تهیه ی فرآورده، نباید بیش از 5 دقیقه آن را بجوشانیم، چون باعث هیدرولیز موسیلاژ و کم اثر شدن

محصول می شود.

4- در منابع جدید مصرف گیاه را برای درمان کم خونی، مفید گزارش نموده اند.

مهمترین اثرات گزارش شده گل پنیرک:

ضد درد، ضد التهاب، ضد عفونی کننده، قابض، ملین، ادرار آور، خلط آور و مقوی رحم.

ب: برگ پنیرک

ترکیبات مهم

برگ حاوی حدود 8 درصد موسیلاژ می باشد که پس از هیدرولیز، تولید قندهای آرابینوز، گلوکز، رامنوز،

گالاکتوز و اسید گالاکتورونیک اسید می کند. هم چنین حاوی مقدار تانن و فلاونوئید است.

طریقه و مقدار مصرف

بر روی 5 گرم برگ، یک لیوان آب سرد ریخته مدت حدود 5 دقیقه می جوشانیم و یا بر روی همین مقدار برگ،

یک لیوان آب در حال جوشیدن می ریزیم و بهتر است درب آن را بپوشانیم؛ آن گاه پس از 15 دقیقه صاف می

کنیم. البته بهتر است محلول های سرد آن را، قبل از مصرف، کمی گرم کنیم. در صورتی که با هر بار مصرف،

یک قاشق عسل به آن بیفزاییم، اثر آن قوی تر می شود. این میزان مصرف را می توان روزی سه تا چهار بار

تکرار کرد.

اثرات مهم

اثرات مهم برگ پنیرک مشابه با گل های آن است؛ به ویژه جهت درمان تورم قسمت های بالای راه های

تنفسی و گلو، تورم های روده ای – معدی، مناسب است.

داروهای گیاهی

برگ پنیرک به عنوان یکی از گیاهان مؤثر در عوارض سرماخوردگی به ویژه سرفه، در تعداد زیادی از

فرمولاسیون های سرماخوردگی، مخلوط با گیاهان دیگر وجود دارد.

عوارض جانبی

تاکنون عوارضی از مصرف گل و یا برگ پنیرک گزارش نشده است.

نکات قابل توجه

1- گیاه پنیرک موجود در ایران(Malva neglecta)، از نظر خواص دارویی مشابه با پنیرک موجود در

نقاط دیگر دنیا است. این دو گونه گیاه از یک جنسی هستند .

2- خواص گل و برگ پنیرک، نزدیک به هم است؛ ولی اثرات گل به دلیل داشتن آنتوسیانین و لکوآنتوسیانین

ها، کامل ترمی باشد.

3- برای استفاده از خواص کامل پنیرک، می توان مخلوطی از گل و برگ آن را مورد استفاده قرار داد.

4- چون اثرات پنیرک با گل ختمی هم جهت است، می توان از مخلوط گل پنیرک و گل ختمی جهت تهیه ی

موسیلاژ مربوطه، به ویژه در سرماخوردگی، تسکین سرفه به عنوان خلط آور و رفع گرفتگی صدا استفاده کرد.

5- برای جمع آوری گل ها، بهتر است در زمان باز شدن گل ها که اکثرا در تابستان است، این کار صورت گیرد،

جمع آوری برگ ها در فصل بهار باید صورت گیرد.

6- در بازار ایران، فقط گل پنیرک به صورت خشک شده(بنفش رنگ) وجود دارد .

پنیرک در طب سنتی

از نظر طب سنتی گیاه پنیرک را معتدل می ‌دانند، اخلاط غلیظ را رقیق و اخلاط خیلی رقیق را معتدل می‌ کند.

ساییدگی برگ آن برای شکستگی اعضاء مفید است، ترکیب آن با روغن زیتون برای سوختگی و عقرب

‌گزیدگی مفید است، دم کرده ی ساقه و برگ آن با شکر، گرفتگی صدا را برطرف می‌ سازد.

در درمان التهاب ‌های تنفسی و جوش ‌های پوستی کاربرد دارد، دارای ویتامین A و B و C است و در درمان

بیماری ‌های کلیه و مثانه بسیار مؤثر است، ضدسرفه و مرهم سینه است.

برگ و ریشه پنیرک اگر به شکل ضماد درآید و روی دمل و یا کورک قرار گیرد باعث می ‌شود تا بسیار سریع سر

باز کنند.

جوشانده ی آن برای عفونت ‌های مثانه، اسهال خونی و سرفه‌ های شدید موثر و مفید است، دم کرده ی آن

برای کسانی که دچار یبوست و دارای معده و روده‌ های تنبلی هستند، توصیه می ‌شود.

در درمان برونشیت و استفراغ نیز استفاده می‌ شود، به صورت غرغره در رفع تحریکات مخاط دهان و درد گلو

اثر مفیدی دارد و همچنین برای رفع سوزش مجرای ادرار مفید است.

برای رفع جوش‌های صورت نیز می ‌توان از پنیرک استفاده کرد ضمن این که درد و ناراحتی‌ های محل جوش را

تسکین می ‌دهد و به صورت کمپرس یا لوسیون در درمان سوختگی‌ ها موثر است.

برگ پنیرک به عنوان یکی از گیاهان مؤثر در عوارض سرماخوردگی به ویژه

سرفه، در تعداد زیادی از فرمولاسیون های سرماخوردگی، مخلوط با گیاهان

دیگر وجود دارد

در هندوستان از گیاه پنیرک به عنوان داروی لعابدار نرم‌ کننده و خنک‌ کننده استفاده می‌ شود، 300 گرم برگ

خشک پنیرک را در یک لیتر آب می‌ جوشانند و به عنوان مسکن می‌ خورند.

استعمال جوشانده آن به صورت کمپرس گرم و حمام، در رفع ناراحتی‌ های بواسیر، بعضی تومورها، ورم پلک

چشم و غیره بین مردم معمول است.

از جوشاندن گل و برگ آن در نیم لیتر آب، محلولی به دست می ‌آید که اثر نرم‌ کننده در پوست بدن دارد و به

صورت لوسیون مالیدن بر روی پوست، آرامش و نرمی خاصی به افرادی که دارای پوست حساس و لطیف

هستند می ‌بخشد.

برای تسکین ناراحتی‌های ناشی از تابش گرمای خورشید و آفتاب ‌زدگی، جوشانده 500 گرم گل یا ریشه گیاه

را در یک لیتر آب تهیه کرده و پس از صاف کردن به ملایمت در محل سوختگی می ‌مالند.

برای رفع سردردهای یک طرفه شدید، دل پیچه، ورم لوزه‌ها، درد گلو و آنژین اثر مفید دارد.

نوشته شده در دوشنبه 1390/12/01ساعت 14:57 نویسنده یاس سفید

بومادران

بو مادران

Achillea Spp

Western yarrow

بومادران گياهي است معطر و دوساله،از خانواده Asteraceae (Composite) كه از طريق بذر و ريزوم تكثير

مي يابد.با ساقه هايي به ارتفاع30تا60سانتي متر،پوشيده از كركهاي ظريف و ريزي كه از ريزوم هاي

رونده ضعيفي به وجود مي ايند.برگهاي پرمانند،نرم و نيزه اي شكل،با بريدگي هاي متعدد و باريك به

فواصل مساوي از يكديگر،روي محور ساقه قرار دارند.

گل اذين به صورت كلاپرك كه مجموع انها گل اذين ديهيم را در انتهاي ساقه و انشعابات ان به وجود مي

اورد.قطعات گل 5تايي است.تعداد پرچم ها5عدد و مادگي از دو برچه تشكيل شده ،مجموعه گلها به رنگ

زرد مشاهده مي شود،ميوه فندقه،بذر كوچك و مسطح،بيضي شكل به رنگ سفيد مايل به خاكستري به

طول تقريبي 2ميليمتر مي باشد.بومادران بويي زننده و تند دارد و به عنوان گياهي دارويي مورد استفاده

قرار مي گيرد.

از گونه هاي ديگر ان كه رفتار علف هرزي دارند شاملA.lanulosa ,A.santolina ,Amicrantha مي باشد.

بومادران از علفهاي هرز مزارع،گندم،جو،توتون، پنبه،چغندرقند، سبزي و صيفي و باغهاي ميوه و زمينهاي

باير محسوب مي شود.

گل‌هاي اين گياه سفيد است و گاهي به رنگ صورتي ملايم نيز ديده مي‌شود. گل اين گياه رايحه‌اي

شبيه بوي مشك دارد و از اوايل فصل تابستان تا اواخر پاييز شكوفا مي‌شود.

برگ‌هاي اين گياه كه مانند پر نرم و سبك است مرهم خوبي براي جلوگيري از خونريزي زخم‌هاست.

ريشه‌هاي محكم و برگ‌هاي اين گياه بايد در تابستان برداشت شوند. اين گياه به‌طور كلي گياهي معطر

است.

نیازهای اكولوژیكی

این گیاه بومی اروپا و آسیا است و تا ارتفاع 250 متری رشد می کند. گیاهی است روز بلند که مناسب

ترین دما برای رشد و گل دهی آن 26-18 درجه سانتی گراد است. بنابراین در مناطق گرم و آفتابی بهتر

رشد می کند. خاک های سبک و شنی را برای کشت این گیاه مناسب است. PH مورد نیاز گیاه 7/6-6

است.

كاشت، داشت، برداشت

کشت و تکثیر بومادران به وسیله بذر و به شکل رویشی (تقسیم بوته) انجام می گیرد.

بذرها به صورت ردیفی به فاصله 70-60 سانتی متر و فاصله بذرها از هم در روی ردیف 30-25 سانتی متر

کشت است. زمان مناسب برای کاشت مستقیم اواخر تابستان – اوایل پاییز می باشد. میزان بذر مورد

نیاز برای یک هکتار زمین 6-4 کیلوگرم در هکتار است.

ازدیاد رویشی بومادران از راه تقسیم بوته انجام می گیرد. گیاهان 5-4 ساله را در فصل پاییز خارج کرده و

سپس هر گیاهی را به 4-2 بوته تقسیم و در زمین مورد نظر کشت می کنند.

رشد اولیه بومادران بسیار کند است. از این رو مبارزه مکانیکی و شیمیایی با علف های هرز لازم است.

دوره آبیاری این گیاه:

10-5 روز بسته به اقلیم مورد نظر دارد.

در سال دوم برداشت قبل از تشکیل بذر و تغییر رنگ گلبرگ ها صورت گیرد. هنگام جمع آوری گل ها باید

آن ها را به همراه دمگل به طول 4-3 سانتی متر برداشت کرد.

دوران گلدهی اواخر فروردین تا اواخر خرداد ماه است. اندام مورد استفاده: پیکررویشی ( گل ها، ساقه ها

و برگ ها ی جوان ) است. عملکرد 4-2 تن درهکتار اندام هوایی خشک است.

قسمت مورد استفاده:

سرشاخه های گلدار و برگ آن که طمعی تلخ و بوی قوی دارد، شاخه برگدار و

گاهی گل های آن نیز به تنهایی مورد استفاده قرار می گیرند.

ترکیبات شیمیایی:

سرشاخه های بومادران دارای اسانس و نوعی هیتروزیدمولد اسید سیانیدریک به مقدار ۳ میلی گرم

درصد می باشد.

گياه بومادران اصالتا متعلق به اروپا و آسياي غربي است و به‌صورت سنتي به‌عنوان مرهم براي زخم‌ها

استفاده مي‌شده است. اين گياه در آلمان و كشورهاي اروپاي شمالي نيز استفاده زيادي داشته است و

از قدیم الایام در طب سنتی ایران مورد استفاده قرار می گرفته است.

عناصر سازنده گياه:

آسپاراژین، روغن‌هاي فرا، اسيد سالیسیلیک، استرول‌ها، فلاونوئید

موارد استفاده و قابليت‌ها:

قابض خون و ضد خونريزي، مدر (ادرار آور)، كمك به هضم غذا و محرك دستگاه گوارش، تقويت كننده

سيستم قاعدگي، روغن‌هاي فرار اين گياه خاصيت ضد التهاب و ضد آلرژي دارند.

نحوه استفاده از گياه:

شما مي‌توانيد اين گياه را مانند چاي دم كنيد و روزي 3 فنجان از آن را بنوشيد (1 تا 2 قاشق چاي‌خوري

از گياه به ازاي هر فنجان آب جوش). اين كار سبب تعريق بيشتر بدن و كاهش تب مي‌شود. همچنين اگر

اين جوشانده را با اسانس نعناع به‌خوبي تركيب كنيد، محلول بسيار خوبي براي درمان سرماخوردگي

است. يك فنجان از اين جوشانده مي‌تواند اشتها را نیز تحريك كند.

مي‌توانيد از قطره عصاره اين گياه نيز استفاده كنيد و 20 تا 40 قطره از آن را سه بار در روز ميل كنيد. اين

كار، اختلالات مجاري ادرار را درمان مي‌كند.

هنگام خون دماغ شدن نیز مي‌توانيد يك برگ تازه از گياه را داخل سوراخ بيني قرار دهيد. برگ تازه اين

گياه به سرعت خونريزي بيني را متوقف مي‌كند.

از پماد اين گياه به صورت مرهم روي زخم‌ها استفاده می شود.

موارد استفاده از روغن اين گياه نيز به اين صورت است:

10 قطره از روغن را روي قسمت مورد نظر بريزيد و تا هنگامي‌كه پوست احساس گرما كند آن را بماليد.

اين كار براي التيام درد مفاصل بسيار موثر است.

بخور (استنشاق بخار) اين گياه نيز براي درمان تب يونجه بسيار موثر است. براي اين كار بايد يك قاشق

غذاخوري از گل تازه اين گياه را در آب جوش بريزيد تا با آب بجوشد سپس بخار آن را به مدت حداقل 2 تا

3 دقيقه استنشاق كنيد.

دم‌نوش بومادران

مواد اولیه :

بومادران يك قاشق سوپخوري

آبجوش يك پيمانه

طرز تهيه:

سر شاخه‌هاي گلدار بومادران را در يك ليوان آب‌جوش به مدت 10 دقيقه دم نموده سپس صاف و ميل

كنيد.

نكته

بهتر است بومادران با عسل يا نبات روزي دو بار ميل گردد.

مي‌توان بومادران را در يك ليوان آب ريخت و 10 دقيقه جوشاند.

فرآوری

بومادران گیاهی است که از گل های آن اسانس روغنی فرار به رنگ آبی روشن استخراج می گردد. در هر

100 گرم از گلهای آن 100- 120 میلی گرم ماده آزولن وجود دارد. مقدار اسانس گیاه بومادران به روش

تقطیر با آب و بخار ، 5-3 کیلوگرم در هکتار برآورد شده است.

خواص و كاربرد

گل تازه بومادران که سرشار از مواد شیمیایی است، برای درمان حساسیت های همراه با آبریزش، مانند

تب یونجه استفاده می شود. عصاره روغنی بومادران به رنگ آبی تیره، دارای اثر ضد التهاب است و به

صورت پماد در درمان سرماخوردگی روی سینه مالیده می شود.

1) مفید برای سیستم هورمونی و تنظیم دوران قاعدگی(پریود)و مفید برای یائسگی (Menopause)

2) رفع گرفتگی عضلات بدن به خصوص در ناحیه کمر

3) ضد التهاب کیسه صفرا و کبد

4) تنظیم سیستم گوارشی و کمک به هضم غذا

5) مفید برای افرادیکه دچار از دست دادن اشتها شده اند و هورمونها دچار عدم تعادل گردیده اند

6) جلوگیری از التهاب پوست به خصوص رفع لکه های سیاه پوستی ناشی از ضربه خوردن بدن در مقابل اجسام

7) مفید برای سردردهای ناشی از کمبود اکسیژن در مغز و تغییرات هورمونها

8) مفید برای افرادیکه خون ریزی بینی زیاد دارند( باعث جلوگیری از آن میشود)

9) مفید برای خواب راحت و آرامش قلب و روح و روان

10) کمک به سیستم دفع و رفع یبوست

11) کمک به پرزهای روده بزرگ و معده مینماید

12) ضد باکتری ها و پارازیت های بدن میباشد

13) خانم های شیرده و باردار با نظر متخصص استفاده نمایند.

هشدار: خيلي به ندرت پيش مي‌آيد كه گياه بومادران سبب ايجاد حساسيت‌هاي پوستي شود و

استمرار و استفاده مداوم از اين گياه نیز ممكن است حساسيت‌هاي پوستي را افزايش دهد. در دوران

بارداري از این گیاه استفاده نكنيد. همچنين استفاده از روغن اين گياه براي موارد داخلي بايد تحت نظر و

با تجويز دكتر كارشناس باشد.

نوشته شده در چهارشنبه 1390/11/19ساعت 14:41 نویسنده یاس سفید

گل گاو زبان

گل گاوزبان گياهي است با نام علمی بوراج آفیسینالیس گياهي علفي مي باشد اين گياه داراي جنس

هاي گوناگون از تيره گل گاوزبان مي باشداين گياه در مناطقي كه داراي شرايط كوهستاني و معتد ل مي

باشند رشد مي كند.استان گيلان نيز يكي از مناطقي مي باشد كه اين گياه در آن كشت مي شود.

گياه گل گاو زبان متعلق به خانواده گاوزبانیان است که دارای 131 جنس و 2200 گونه علفی، بوته ای

یکساله و چند ساله است.گل گاو زبان به احتمال زياد بومي منطقه مديترانه است ولي بعضي محققين

عقيده دارندبومي خاورميانه است. كشت و كار گاوزبان بوسيله عربها در جنوب اسپانيا در قرون وسطي

معرفي شد. اين گياه دربسياري از مناطق اروپا, غرب آسيا و آمريكاي شمالي مي رويد و اغلب بصورت

وحشي در محل هايي در كناره رودخانه ها ديده مي شود.گل گاو زبان در ایران، جزء گیاهان بومی گیلان

بشمار می‌رود و از قدیم در بسیاری نقاط گیلان به شکل خودرو وجود داشت. ودر حال حاضر گاوزبان

بیشتر در بلندیهای رامسر ،رودسر و شهسوار بصورت خودرو و نیز زراعی وجود دارد.این گیاه در فرانسه "

شکوفه‌آبی تندرستی" نامیده می‌شود، زیرا گل های آن به رنگ آبی است و داروی خوبی برای دهقانان

که معمولا نیاز به تنفس بیشتر در هنگام کار کردن دارند می باشد.

گل گاوزبان با نام علمى Borago Officinalisدر زمره گیاهان دارویى و حاوى روغنى است که به سبب

ویژگى شفادهنده اش از دیرباز در همه جهان به ویژه در فرانسه شهرت دارد. گیاه یاد شده از شاخه هاى

توخالى و آبدار برخوردار بوده و ارتفاعش تقریباً به 50 سانتى متر مى رسد. برگ هایش تا حدى بزرگ،

چین خورده به رنگ سبز تیره و تخم مرغى شکل نوک تیز بوده که متناوباً بر روى ساقه گیاه واقع شده اند.

طول برگ هایش حدوداً 6 سانتى متر است. تمامى رویه گیاه، پوشیده از کرک هاى سفید و منشعب

مى باشند. گل هاى گیاه مزبور در انتهاى ساقه قرار داشته و به رنگ آبى روشن و ستاره اى شکل اند.

میوه گیاه مذکور به شکل فندق و به رنگ قهوه اى تیره است.

«پلینى کبیر»، گیاه شناس یونان باستان، در نوشته هاى خود آورده است که گل گاوزبان، داروى غم زداى

«هوبر» بوده و او با سر کشیدن معجون گل گاوزبان، تمام غم هایش را از یاد مى برد.

درخواست فراوان براى دستیابى به این گیاه دارویى سبب شد که در سال 1985 کشاورزان انگلیسى،

200 هکتار زمین را به کشت آن ویژه سازند. تا جایى که کشتزارهاى پیرامون شهرها آکنده از گل گاوزبان

به رنگ آبى شد که مسافران را به هنگام گذر از جاده هاى کنار مزرعه به شگفتى وامى داشت.

گل هاى تازه گاوزبان بویى شبیه به خیار دارد

و وقتى در آب خیسانده مى شود، یک جور خنکى مطبوع با کمى طعم و بوى خیار به دست مى آید. اگر

اندکى آب لیمو و شکر به این نوشیدنى افزوده شود، براى تابستان گرم بسیار دلخواه خواهد بود.

گل هاى گاوزبان که بیش از 1600 گونه اند، در تمامى نواحى معتدل و گرم به ویژه در کرانه هاى مدیترانه

به وفور مى رویند. اما گونه گاوزبان دارویى که به آن گاوزبان اروپایى هم مى گویند، از بقیه گونه ها رایج تر

و شناخته شده تر است.

منشاء گل گاوزبان، احتمالاً سوریه بوده و سپس از آنجا به سرتاسر کرانه مدیترانه، شمال آفریقا، ایران و

بیشتر بخش هاى اروپا راه یافته است.

گاو زبان گیاهی است چند ساله و دارای ریشه‌های نیمه غده‌ای كه بطور عمودی تا عمق 50

سانتیمتر در خاك فرورفته است و بعلت داشتن ریشه‌های اصلی و فرعی در اعماق خاك

مقاومت آن در برابر خشكی خاك زیاد است. برگهای آن زبانه‌ای و پوشیده از خارهای ظریفی

است كه به آن حالت خشن میدهد و به همین علت به گاوزبان معروف است. گلهای آن به

رنگ قرمز خوشرنگی است كه پس از خشك شدن به رنگ آبی تیره در می‌آید .

تركیبات شیمیایی :

این گیاه حاوی مواد موسیلاژ، قندی، تانن و تركیبات فنلی و نیز مقدار كمی آلكالوئید میباشد

(آرام بخش)

سازگاری :

گاوزبان بیشتر در ارتفاعات رامسر، رودسر و تنكابن بصورت خودرو و نیز زراعی وجود دارد.

بطور كلی شرایط آب و هوایی كوهستانی سردسیر و نیمه مرطوب كه در طول بهار و تابستان

دارای بارانهای متناوب هستند، برای كشت این گیاه مفید است.

روش تكثیر و كاشت :

كشت گاوزبان در دو فصل پائیز و بهار انجام می شود و بهترین روش كاشت بذر در فصل پائیز

است. عمق كاشت 2ـ 1 سانتیمتر و فاصله بین بوته‌ها 50 ـ 40 سانتیمتر و فاصله بین ردیف‌ها

70ـ60 سانتیمتر است.

میزان مصرف بذر در هر هكتار 15ـ 10 كیلوگرم است. عمر مفید بوته گاوزبان 2 سال و حداكثر

عمر آن 4 سال است. در مناطقی كه بارندگی به اندازه كافی و پراكندگی بارش آن مناسب

باشد، كشت به صورت دیم صورت می گیرد. اما در مناطق خشك مانند اصفهان نیاز به آبیاری

مرتب می باشد. مهمترین آفت این گیاه كرم برگ خوار است كه بیشترین خسارت خود را در

زمان برداشت به گیاه می زند و چون در این زمان مبارزه شیمیایی صلاح نیست، لازم است از

مبارزه بیولوژیك استفاده شود .

برداشت محصول :

عمل گل چینی در اوایل خرداد صورت می گیرد و گلهای چیده شده را در كنار مزرعه روی

پارچه یا سفره های پلاستیكی به ارتفاع 3-2 سانتیمتر پهن می كنند و برای آنكه آفتاب نخورد،

روی آن پارچه می‌اندازند. البته خشك كردن محصول در سایه بهتر بوده و محصول مرغوبتری

خواهد داد. بهم زدن گلها حین خشك شدن ضروری است. گل مرغوب گلی است كه دارای دم

سفید و گلبرگهای بنفش باشد. میزان عملكرد آن حدود 1100-1000 كیلوگرم گل تازه می باشد

كه از این میزان حدوداً 300-250 كیلوگرم گل خشك بدست می آید.

راههای تکثیر

گل گاو زبان در خاکهای معمولی رشد می کند تکثیر این گیاه به سه طریق زیر صورت می‌گیرد.

تقسیم ساقه زیر زمینی در بهار
کاشت قلمه در ماسه هنگام پاییز
کاشت بذر گیاه در خاک نسبتا حاصلخیز و آفتاب گیر

تاریخ کاشت بذر از اواخر اسفند تا خرداد ماه است. چنانچه منطقه دارای زمستان خیلی سرد

نباشد انجام عملیات کاشت را می‌توان در پاییز انجام داد که در این صورت گیاهان سبز شده در

اردیبهشت ماه سال بعد به گل می‌نشیند در حالی که گیاهان کاشته شده در بهار هیچ وقت

زود تر از تیرماه گل نمی‌دهد. فاصله ردیفهای کاشت 70 - 50 سانتیمتر و فاصله گیاهان بر روی

ردیف حدود 30 - 20 است. میزان بذر مورد نیاز حدود 15 - 14 کیلوگرم در هر هکتار است.

گل گاو زبان اروپایی

گل گاوزبان ایرانى

انواع مختلف گل گاوزبان را تقریباً در همه جاى ایران از شمال تا جنوب و از

شرق تا غرب در مزارع، دشت ها، کوهپایه ها و روى کپه هاى زباله در نزدیکى خانه ها مى توان یافت.

گل گاوزبان را بخاطر کاربردهاى وسیعش در پزشکى در بسیارى از باغچه ها مى کارند. نوعى گاوزبان که

نام علمى اش گاوزبان دارویى است، در اروپا بسیار رواج دارد.

برگ ها و گل ها، بخش هاى مصرفى گاوزبان را تشکیل مى دهند. برگ ها را معمولاً پس از گل دادن در

یک روز آفتابى جمع و آنهایى را که کرم خورده و آفت زده اند، جدا مى کنند. گل ها بخاطر داشتن

«آلکالوبید تسنین» خواص درمانى زیادى دارند که از جمله ى آنها مى توان به ضد حساسیت، ضد

روماتیسم و ضد التهاب بودنشان اشاره کرد. حتى گل گاوزبان را براى پیشگیرى از ابتلا به

سرطان معده و دیابت هم توصیه مى کنند. گل گاوزبان داراى مقادیر چشمگیرى پتاسیم، کلسیم و

اسیدهاى معدنى اند. به همین دلیل به عنوان داروى ادرارآور، آرام بخش، مسکّن و نرم کننده از

کاربردهاى فراوانى برخوردار است. در فرانسه از آن براى درمان تب و ناراحتى هاى ریوى و کلیوى استفاده

مى کنند.

خاصیت آرام بخشى گاوزبان، به سبب آمیزه هاى لعابدار آکنده از نمک هاى معمولى و نیتراته، به دست

مى آید. براى مصارف خانگى معمولاً 30 گرم از گل را در 5% لیتر آب جوش دم مى کنند. از این دم کرده

که کمى شکر بدان مى افزایند، براى درمان سرماخوردگى مزمن، ضعف، تب و سردرد استفاده مى کنند.

در گذشته براى برطرف ساختن یرقان، خارش هاى پوستى و کچلى هم از گل گاوزبان کمک مى گرفتند.

امروزه جوشانده این گیاه براى درمان زخم ها و التهاب هاى دهان و گلو، مناسب و مؤثر تشخیص داده

شده است.

طریقه و میزان مصرف

دو قاشق غذاخورى پر از گل گاوزبان را در لیوانى آب جوش ریخته و به مدت 20 دقیقه صبر مى کنیم. بهتر

است سر ظرف با پارچه یا درى پوشانده شود. همچنین مى شود به جاى این عمل، مخلوط را فقط پنج

دقیقه بجوشانیم. پس از آن مخلوط را صاف کرده و بنوشیم.

از جوشاندن طولانى مدت گل گاوزبان بپرهیزید زیرا موجب کم رنگى محلول مى گردد.

از قدیم گل گاوزبان را با لیموى عمانى درآمیخته و با هم به صورت دم کرده و یا جوشانده مصرف مى کرده

اند. با توجه به اینکه لیمو عمانى داراى تأثیر آرام بخش است، به نظر مى آید مخلوط این دو داراى اثر

کامل تر شده و شاید سبب تقویت اثر به روى هم گردند. جدا از آن، خاصیت اسیدى لیمو سبب خوش

رنگ شدن گل گاوزبان مى شود. البته دم کرده یا جوشانده مخلوط این گیاه عمدتاً همراه با نبات مى

باشد که آمیزه اى خوش رنگ و خوش طعم ایجاد مى کند.

استفاده های غذایی از گل گاو زبان

از گلها وبرگهای این گیاه میتوان به عنوان چاشنی در نوشیدنی های تابستانی استفاده کرد

گل های این گیاه را میتوان برای تهیه مربا استفاده کرد این مربا برای افرادی که ازبستر

بیماری برخواسته و دوران نقاهت را سپری میکنند وهمچنین برای افرادی که حالت ضعف

دارند بسیار مفید است

گلها وبرگهای این گیاه را میتوان در سالاد وسوپ خیار به کار برد

برگهای قطعه قطعه شده گیاه را میتوان در پایان زمان پخت سوپ ها استفاده نمود

برگهای این گیاه را میتوان همراه با برگهای گل کلم پخت و مصرف کرد

برگهای تازه این گیاه نیرو بخش ونشاط آور است

خواص داروئی

گاوزبان از نظر طب قدیم ایران گرم ومرطوب است.

۱)گل گاو زبان و برگ‌های تصفیه کننده خون است.

۲)آرام کننده اعصاب است.

۳)عرق آور است.

۴)ادرار آور است.

۵)کلیه‌ها را تقویت می‌کند.

۶)سرماخوردگی را برطرف می‌کند.

۷)برای از بین بردن سرفه از دم کرده گل گاو زبان

استفاده کنید.

۸)در درمان برونشیت موثر است.

۹)بی اختیاری دفع ادرار را درمان می‌کند.

۱۰)التهاب و ورم کلیه را درمان می‌کند.

۱۱) در درمان بیماری سرخک و مخملک مفید است.

۱۲)ضماد برگ‌های گاو زبان برای رفع ورم موثر

است.

۱۳)برگهای گاوز بان را بپزید و مانند اسفناج از آن

استفاده کنید.

۱۴)برگهای تازه گل گاو زبان دارای مقدر زیادی

ویتامین C می‌باشد و در بعضی از کشورها آنرا

داخل سالاد می‌ریزند.

نوشته شده در شنبه 1390/11/08ساعت 11:53 نویسنده یاس سفید

گل پریوش

نام لاتین:
Vinca minor

تیپ رویشی: نشاء يک ساله

وضعیت خزان: ----------

سرعت رشد: سريع

ارتفاع: 3/0 متر

قطر تاج: 4/0 متر

نیاز نوری: نيم سايه - سايه

نیاز آبی: متوسط

معیار زیبایی: گل

زمان ظهور معیار زیبایی: اواسط تابستان تا اواسط پاييز

قابلیت هرس: -----------

مقاومتهای اکولوژیک: مقاوم به گرما و کم آبی

خاک مناسب: هر نوع خاک

کاربرد در فضای سبز: کاشت در پارکها، باغهای صخره ای، چمن کاريها، ميادين و بولوارها

وضعیت سازگاری با شرایط اکولوژیک موجود: خوب

پریوش گیاهی است گرمسیری چند ساله حساس به گرما که می‏توان با فراهم کردن شرایط مناسب آن را به مدت

طولانی نگهداری کرد‏. در باغچه به عنوان گل حاشیه‏ای در بهار کشت می‏شود و در پاییز در اثر سرما از بین می‏رود‏.

دارای برگ‏های کشیده‏، بیضی شکل‏، براق و به رنگ سبز تیره می‏باشد‏. و رگبرگ‏های آن رنگ روشن داشته که به

تشخیص آن کمک می‏کند‏. گل۴ها دارای ۵ گلبرگ به رنگ‏های سفید‏، صورتی‏، قرمز و ارغوانی است‏.

گلدهی‏: مدت گلدهی آن در باغچه به نسبت طولانی بوده و از اواسط اردیبهشت تا شروع سرما گل می‏دهد‏.

نیازها‏: پریوش به گرما و خشکی مقاوم است و اگر هوا خنک شود به تدریج برگ‏ها زرد می‏شوند‏. در صورتی که در

گلخانه نگهداری شود بوته آن بزرگ شده و هر سال گل زیادی می‏دهد‏.

تکثیر: بذر ان در اواخر زمستان تا اوایل بهار در دمای ۱۵ تا ۱۸ درجه سانتی گراد کشت می‏شود و در اردیبهشت پس از

رفع خطر یخبندان نشا منتقل می‏شود‏. از طریق قلمه نیز در اواخر زمستان یا اواسط بهار قابل تکثیر است‏.

خواص گل پروانش (پریوش)

به معنی رام vincare نام انگلیسی این گیاه است.در مازندران به گل پریوش معروف است.

این گیاه یكی از اجزای همیشگی شربت عشق – معجونی خوفناك از تركیب كوبیده ی گیاه

پروانش (گل تلگرافی) با كرم خاكی و آبرون كبیر- بوده است.

خواص درمانی گیاه:

از نظر پزشكی پروانش یا گل تلگرافی یك قابض شفابخش است. برگهای تازه ی آن را بر روی

زخم میمالند و یا در حفره بینی فرو میكنند و خونریزی را بند می آورند پمادی از برگهای كوبیده

آن برای بواسیر بسیار مفید است.

هنوز هم این گیاه را به عنوان قابض مصرف میكنند و چای آن را برای درمان خونریزیهای شدید

ماهانه خانمها و همچنین خونریزی لثه تجویز مینمایند. پروانش همچنین تا حدودی مثل یك

مسكن عمل میكند و برای رفع نگرانیهای عصبی مصرف میشود .

پروانش ماداگاسكار یا پروانش گل سرخ یك داروی سنتی آفریقایی برای درمان دیابت یا مرض

قند میباشد. در سال 1950 هنگامی كه پژوهشگران به دنبال پیدا كردن خواص ضد بیماری قند

گیاه بودند كشف كردند كه این گیاه بر روی گویچه های سفی خون عمل كرده و از رشد سرطان

جلوگیری میكند .

نوشته شده در سه شنبه 1390/11/04ساعت 19:12 نویسنده یاس سفید

گلپر

نام فارسی: گلپر، کاشم

نام علمي: Heracleum. persicum

نام خانواده: Apiaceae

نامي است كه در اغلب مدارك علمي براي Berce de perse ذكر شده است.گلپر به گياه و در عين حال

گرد حاصل از دانه ساييده آن نيز گفته مي شود.به فرانسويBerce de perse و به انگليسي Persian

marjorramگفته مي شود.گياهي است از خانوادهUmbelliferae ،نام علمي انHeracleum persicum

Desf. مي باشد.

اختصاصات گیاهشناسی:

گلپر گیاهی چند ساله از تیره جعفری است که بیشتر در نقاط مرتفع کوهستان های ایران و نقاط دیگر

می روید، با ریشه های ضخیم و برگ های کاملا بریده که پیشینیان برای آن خواص بسیاری شمرده اند،

از جمله اینکه موجب نیروی بدن می شود ولی متاسفانه زیاد مورد توجه قرار نگرفته است.

گلپر گیاهى گلدار، علفى و چندساله از تیره چتریان است.

اين گياه داراي ريشه مخروطي، مستقيم، كمابيش منشعب و به رنگ سفيد مات است.

ساقه مستقيم استونه اي شكل و شيار دار كمابيش پوشيده از كرك، ارتفاع اين گياه متفاوت بين 75 تا

150 سانتي متر است.

گلپر گیاهی معطر است که می‌ توان از تمامی قسمتهای آن در صنعت غذا و دارو استفاده کرد. گلپر

گیاهی گلدار، ‌علفی و چند ساله از تیره چتریان است. نام علمی این گیاه Heracleum persicum می

باشد. این گیاه بومی ایران و در نواحی نمناک کوهستانی ایران و حاشیه ‌های آن می ‌روید.

همه گونه ‌های این گیاه معطر هستند و برخی گونه‌ ها در آشپزی ایرانی به عنوان ادویه و برخی دیگر در

صنعت داروسازی کاربرد دارند. دانه‌ های گلپر بسیار نازک و دارای طعم تند و معطر می باشد.

پودر دانه‌ های این گیاه بیشترین کاربرد را برای مواد غذایی دارد،‌ به عنوان مثال پودر گلپر را می ‌توان روی

باقلای پخته،‌ عدس و دیگر حبوبات، سیب ‌زمینی پخته و انواع سوپ ها و خورش ‌ها و همچنین روی انار

دانه شده پاشید.

نیاز اکولوژیکی گلپر

خاکهای با بافت سبک، خاک های مناسبی برای رویش این گیاه می باشند زیرا رشد در چنین خاکهایی

بهتر انجام می گیرد. افزودن کودهای حیوانی یا خاکهای جنگلی حاوی مقدار فروان ترکیبات هوموسی به

زمین هایی که این گیاه در آنها کشت می شود،مفید است.افزودن 25 تن در هکتار از چنین کودهایی به

خاک مزرعه نتایج خوبی را به دنبال خواهد داشت. مواد مذکور باید قبل از انتقال نشاء ها به زمین اضافه

شوند.

آماده سازی خاک

قبل از انتقال نشاء ها به زمین مورد نظر جمع آوری سنگها و قلوه سنگها و انجام شخم عمیق ضروری

می باشد. بدینوسیله بستر خاک را برای رشد و توسعه ریشه آماده می نمایند. در فصل پائیز افزودن

مقادیر مناسبی از کودهای کاملاً پوسیده و حیوانی به زمینهایی که این گیاه در آنها کشت می شوند

نتایج خوبی در رویش ریشه ها و افزایش مواد موثره آن به همراه دارد.

تاریخ و فواصل کاشت

تاریخ کاشت بستگی به روش تکثیر این گیاه دارد. در صورتیکه بذور تحت تیما چینه سرمایی (سرما دهی

Stratification) قرارگیرند،زمان مناسب برای کاشت اوایل فروردین می باشد. در غیر اینصورت اواخر پائیز

(آذر) زمان مطلوبی برای کاشت بذر گلپر خواهد بود. فاصله ردیف های کاشت 50 سانتی متر از یکدیگر

مناسب می باشد. عمق بذر 1 تا 5/1 سانتی متر باید باشد. قوه رویشی بذر گلپر ضعیف است. از این رو

مقدار 4 تا 5 کیلوگرم برای هر هکتار زمین مناسب است.اواخر دوره رویشی گیاهان(اواسط پائیز) زمان

مناسبی برای تکثیر رویشی این گیاه می باشد.

پراکنش:

در همه کوهستان‌هاى ایران خصوصا دامنه البرز و قسمت‌هاى شمالى شمیران، گچسر، رودبار قصران،

جاده شمشک و مغرب ایران به عمل می‏آید.

گونه هاي مختلف گلپر عبارتند از:

پيناتوم، تامسوني و پريسيكوم كه ما درباره گونه اي از گلپر كه در سالهاي اخير به زير كشت رفته به نام

گونه كاندي كاتر.

قسمت های مورد استفاده:

جوانه ها، ساقه ها و غنچه های نورسته آن بیشتر مورد استفاده قرار می گیرد. دانه های خشک این

گیاه که بسیار معطر است همراه با اغذیه و به عنوان ادویه مصرف عمومی و همگانی دارد.

روش کاشت:

تكثير توسط بذر، تكثير رويشي

1- براي تكثير گياه بذور تيمار شده را در خزانه هاي هواي آزاد كه خاك آن مخلوطي از كود حيواني كاملاً

پوسيده، خاكبرگ، ماسه نرم است كشت مي كنند اين بذور مدتي بعد از كاشت جوانه مي زنند اگرچه

اواخر ارديبهشت مي توان نشاءها را به زمين اصلي منتقل كرد ولي بهتر است اين عمل در فصل پائيز

(آبان)انجام شوند.

2- تكثير رويشي اواخر دوره رشد پائيز ريشه را به قطعاتي كه حاوي چند جوانه رويشي باشد تقسيم مي

نمايد سپس قطعات مذكور را در زمين اصلي كشت مي كنند.

تاريخ و فواصل کاشت

تاريخ کاشت بستگي به روش تکثير اين گياه دارد. در صورتيکه بذور تحت تيما چينه سرمايي (سرما دهي

Stratification) قرارگيرند، زمان مناسب براي کاشت اوايل فروردین مي باشد. در غير اينصورت اواخر پائيز

(آذر) زمان مطلوبي براي کاشت بذر گلپر خواهد بود. فاصله رديف هاي کاشت 50 سانتي متر از يکديگر

مناسب مي باشد. عمق بذر 1 تا 5/1 سانتي متر بايد باشد. قوه رويشي بذر گلپر ضعيف است. از اين رو

مقدار 4 تا 5 کيلوگرم براي هر هکتار زمين مناسب است.اواخر دوره رويشي گياهان(اواسط پائيز) زمان

مناسبي براي تکثير رويشي اين گياه مي باشد.

احتیاجات آب و هوایی و خاك گلپر :

گلپر گیاهی است كه در ارتفاعات 2000 تا3000 متراز سطح دریا و به صورت طبیعی در حاشیه باغات و

زیر سایه درختان مي تواند پرورش يابد و درمناطق آسیای میانه , شمال غربی هیمالیا وشمال ایران

پراکنده است. خاک مناسب کاشت گلپر می بایست بافت سبک داشته باشد و افزودن کودهای حیوانی

بمیزان 25 تن در هکتار می تواند مقدار فراوانی از ترکیبات هوموسی به زمین هایی که این گیاه در آنها

کشت می شوداضافه نماید.

برداشت محصول:

مقدار كومارين موجود در ريشه در مراحل مختلف رويش گياه فرق دارد و تحقيقات نشان داده كه ريشه

برداشت شده در اواخر فصل پائيز (آذر) بيشترين مقدار ماده مؤثره را دارد.

ترکیبات گلپر

گلپر دارای مس بوده و از نظر ترکیبات شیمیایی به خصوص در دانه های آن، اسانس روغنی فراری وجود

دارد که از گرد آن برای معطر ساختن بعضی غذاها استفاده می شود. مهم ترین روغن فرار موجود در

گلپر، آنتول(anethole) نام دارد.

موارد استفاده از آنتول به شرح زیر است:

1- به عنوان طعم دهنده در صنایع غذایی و دارویی؛ از جمله در صنایع قنادی و شیرینی پزی، در محلول

های دهان شویه، در خمیر دندان و یا گرده های مورد استفاده در دندانپزشکی، در آشامیدنی های

غیرالکلی و فرآورده های دارویی دیگر.

2- به عنوان معطر کننده در صابون و خمیر دندان

3- به عنوان عامل حساس کننده در بی رنگ کردن فیلم های عکاسی

4- به عنوان عامل جذب کننده مواد در مشاهدات میکروسکوپی

5- به عنوان عامل ضد نفخ در مصارف دارویی

6- استفاده از آنتول در سنتز آلدئید

7- تهیه دی هیدرو آنتول به طریقه نیمه سنتزی

8- تهیه پارامتوکسی هیدرو تروپیک آلدئید

خواص دارویی این گیاه:

۱- اسانس گلپر به عنوان آنتی اکسیدان در کاهش خطرات قلبی عروقی و کاهش مقادیر لیپوپروتیئن

های سرم نقش دارد.

۲- مقوی معده و سایر اندام‌ های گوارش است.

۳- ضد نفخ است.

۴- ترشحات معده را زیاد کرده و سموم بدن را دفع می ‌کند.

۵- ضد عفونی ‌کننده و میکروب کش قوی است.

۶- باعث ازدیاد شیر مادر است.

۷- خوردن کم آن باعث شادی و نشاط می ‌شود.

۸- برای هضم غذا موثر است.

۹- برای کمردردهای ناشی از رطوبت مفید است و می توان آن را همراه با غذا میل کرد.

۱۰- قطع کننده ی بلغم و دفع کننده ی باد و نفخ شکم است.

۱۱- بهترین دارو برای معالجه ی هیستری است.

۱۲- دم کرده ی ریشه ی آن برای رفع ناراحتی‌ های عصبی مفید است.

۱۳- برای تقویت حافظه کاربرد دارد.

۱۴- ضماد گلپر با موم و روغن جهت تسکین سیاتیک مفید است.

۱۵- ضماد گلپر با روغن زیتون برای از بین بردن سیاهى زیر چشم و مالیدن پخته ی آن با سرکه و پوست

انار جهت بواسیر نافع است.

۱۶- پاشیدن گرد گلپر روى زخم ‌هاى خوره ‏اى و جذام سودمند می ‏باشد

توجه:

۱- مصرف زیاد گلپر سبب سقط جنین می ‌شود، از این رو خانم‌ های باردار در خوردن زیاد آن مجاز

نیستند.

۲- با وجود تمام خواص مثبت گلپر نباید از گرد گلپر به مقادیر زیاد استفاده کرد چون ایجاد تپش قلب می

کند.

مقدار مجاز مصرف پودر دانه گلپر، 4 گرم در روز است.

نوشته شده در دوشنبه 1390/10/19ساعت 14:5 نویسنده یاس سفید

خوک طلایی

نام علمی : Hydrastis canadensis

نام خانواده : Ranunculaceae

گلدن سیل یا هیدراستیس یا خوک طلایی

خوک طلایی (از تیره آلاله ها)برای اولین بار توسط بومیان قبایل آمریکایی به ساکنین اولیه آمریکا معرفی

شد. قبایل بومیان آمریکایی آن را به صورت رنگ موی زرد و همچنین به عنوان مایع و آب شستشوی

بیماریهای پوستی، تورم چشم ها و انواع گوناگون زکام (مثل سرماخوردگی ها و آنفلونزا) مصرف می

کردند. گیاه خوک طلایی می تواند در درمان عوارضی نظیر التهاب دهان، گلودرد، التهاب زخم، التهاب لثه

ها (لثه های عفونی)، درد معده، اسهال، سوء هاضمه،‌ یبوست، انواع زخم ها، سرماخوردگی ها و

آنفلونزا، خارش مهبل، درد گوش، التهاب ملتحمه جزیی (التهاب چشم) یا سایر ناراحتیهای چشم مؤثر

واقع شود. (در صورت تداوم ناراحتی و خارش چشم بیش از چند روز یا در صورت شدید بودن آن با پزشک

معالج خود مشورت کنید).

خوک طلایی در درمان بریدگیها، خراشها، سوختگی ها ، آکنه و همچنین کاهش میزان قند خون بالا

(دیابت) مؤثر واقع می شود.

خوک طلایی

خوک طلایی، گیاه کوچی با تک ساقه کرک دار است. این گیاه دارای برگهای پنج ضلعی و دندانه دار،

گلهای ریز و میوه ایی شبیه تمشک است. ساقه ریشه ایی تلخ این گیاه یا ریشه آن دارای رنگ زرد قهوه

ایی روشن و ظاهری پیچ در پیچ و ناصاف است. خوک طلایی وحشی را می توان به مقدار فراوان در

اراضی سایه ایی شمال ایالات متحده آمریکا یافت اما این گیاه امروزه بیشتر در مزارع رشد می کند.

ترکیبات گیاه

خوک طلایی حاوی عنصری به نام بربرین است که بسیاری از باکتریهای عامل اسهال را از بین می برد.

بربرین همچنین سبب نابودی طیف وسیعی از سایر انواع جرم ها نظیر عوامل فاسد شدن خمیر و

همچنین انگلهای مختلف از قبیل کرمهای نواری و ژیاردیا می گردد. بربرین می تواند سبب فعال شدن

گلبولهای سفید خون شود و آنها را در مبارزه با عفونت توانمند سازد. بنا به دلایل، بربرین به عنوان

داروی ضد عفونت همه جانبه اعم از خارجی یا داخلی تلقی میشود. خوک طلایی همچنین سبب

تحریک تولید زرداب می شود،( مایعی که از کبد شما ترشح میشود و به هضم چربیها کمک می کند).

خوک طلایی به عنوان تونیک درمانی برای درمان مجرای گوارشی مصرف می شود و تصور می شود در

درمان یبوست و بواسیر مزمن مؤثر باشد.

قسمت های مورد استفاده

ریزوم خشک شده و ریشه

اشکال موجود
خوک طلایی به شکل قرص (با محتوای مختلف)، پودر ریشه به صورت انواع کپسول (با محتواهای

مختلف) تنتورهای الکلی و عصاره های دارای الکل کم یافت میشود.

نحوه مصرف

انواع کپسول یا قرص خوک طلایی: 500 تا 2000 میل گرم روزی سه بار.

عصاره خوک طلایی (خیلی متمرکز و فشرده): 0/03 تا 0/12 گرم روزی سه بار.

خواص خوک طلایی

برای درمان بریدگیها، خراشها، سوزشها و آکنه غیرعفونی عصاره یا تنتور آن را روی پارچه تمیزی بگذارید.

سپس پارچه مزبور را به آرامی روی نقطه مورد نظر قرار دهید.

* برای درمان درد گوش آنرا با روغن زیتون مخلوط و مانند قطره گوش از آن استفاده کنید.

* برای درمان گلو درد، لثه های ملتهب یا دهان متورم به صورت زیر برای شستشوی دهان از آن استفاده

کنید. در یک لیوان حاوی آب گرم یک چهار قاشق غذاخوری عصاره گیاه مزبور را مخلوط کنید یا اینکه

محتوای یک کپسول پودر خوک طلایی را در یک لیوان آب گرم حل کنید (البته کاملاً حل نخواهد شد). از

این محلول برای شستشوی نقطه مورد نظر و غرغره دهان استفاده کنید.

* برای رفع خارش و ناراحتی مهبل، دوش خوک طلایی را به شکل زیر تهیه کنید: یک چهارم قاشق

غذاخوری نمک را با نصب قاشق غذاخوری از دوش مخلوط کنید یا اینکه محتوای یک عدد کپسول پودر

خوک طلایی را در یک لیوان آب گرم حل کنید. بگذارید به خوبی ترکیب صورت بگیرد و قبل از مصرف آنرا، به

منظور تفکیک هر نوع ذرات معلق، از صافی عبور دهید (تا می توانید این ترکیب را پاک نگه دارید). مصرف

بیشتر از حد دوش می تواند شما را در قبال برخی از انواع خاص عفونتهای مهبل آسیب پذیر کند. اگر

ناراحتی عارض شده بعد از چند روز بهبود پیدا نکرد، با پزشک معالج خود مشورت کنید.

* مایع شستشوی تهیه شده از گیاه خوک طلایی برای درمان عفونتها و انواع خارشهای چشم مفید

است. برای این منظور یک چهارم قاشق غذاخوری نمک و نصف قاشق غذا خوری داروی خوک طلایی یا

محتوای یک عدد کپسول آن را در یک لیوان آب گرم حل کنید و سپس برای تفکیک ذرات، آنرا از صافی

عبور دهید، اگر رنگ این محلول به حالت تیره تغییر پیدا کرد آن را دور بریزید چرا که تغییر رنگ نشان رشد

باکتری در آن است.

نکات احتیاطی

در صورت باردار بودن یا داشتن فشارخون بالا از مصرف داروی خوک طلایی پرهیز کنید.

اگر خوک طلایی به مدت زیاد مصرف شود ممکن است سبب خارش پوست بدن، ناراحتی دهان،‌گلودرد و

مهبل گردد. همچنین می تواند یک سری باکتریهای مفید سیستم هاضمه را نابود کند که در نتیجه

سبب بروز تهوع و اسهال می گردد.

میزان مصرفی بالا همچنین با توانایی جذب ویتامین "‌‌‌ب" بدن تداخل می کند.

نوشته شده در چهارشنبه 1390/09/23ساعت 14:46 نویسنده یاس سفید

رز اریحا

Die Rose von Jericho( Selaginella Lepydophylla)

اریحا کلمه‌ای است با ریشه عبرانی و نام مکانی باستانی است واقع در شمال شرقی بیت المقدس. از

زمانهای دور دارای سکنه بودا و چندین بار نام آن در تورات آمده است. بنی اسرائیل نیز از معبری در مقابل

آن گذر کرده اند. اریحا اولین شهری است که به تصرف یوشع درآمده و گویند که هنگام تصرف حصارهای

شهر به اذن خدا فرو ریخته و یوشع و یارانش وارد آن شده اند. اریحا پس از بیت المقدس دارای بهترین

سطح پیشرفت و ترقی بوده . اریحا در قدیم ، آبهای بسیاری داشته و بسیار حاصلخیز بوده است در

زمانی که شامات به تصرف مسلمین در آمده بود اریحا در بخش اردن محسوب می شد ولی اکنون در

کشور فلسطین قرار دارد. از معانی لغت اریحا در زبان عبرانی می توان به " ماه " اشاره کرد و با توجه به

این که در آن زمان ماه پرستی رواج داشته می توان گفت مردم آن ماه پرست بوده اند. معنی دیگر واژه

اریحا گل خوشبو می باشد که می تواند دلالت بر حاصلخیزی و باروری اریحا داشته باشد. زمانی که

کوروش زندانیان بابل را از زندان آزاد ساخت، اهالی اریحا پس از بازگشت به شهرشان در ساختن

حصارهای بیت المقدس یاری رساندند. مسیح در اریحا بود که دو نابینا را بینا کرد و در اریحا بود که زکی

باج گیر نزد مسیح از گناهان خود بخشیده شد. در اطراف اریحا از جمله شمال و غرب آن محدوده‌ای

پوشیده از سنگ های آهک می باشد که بعضی از آنها بسیار بلند هستند. گفته می شود که محل چهل

روز روزه داشتن وآزمایش شدن مسیح نیز در همین جا بوده است.

این گیاه بسیار زیبا و جالب که به نظر کاملا خشک ومانند یک کلاف درهم پیچیده به نظر می رسد در

اصل یک گیاه زنده هست که با آب دادن، دوباره زنده می شود شروع به باز شدن می کند و کاملا سبز

می شود. این گیاه عمر زیادی دارد در زمین آنقدر می ماند تا جایی که دیگر خاک مواد مغذی ندارد ،

آنگاه ریشه های گیاه کم کم جمع شده و از خاک بیرون می آیند بدین شکل توسط باد به اطراف به

حرکت در می آیند و در مکانی که مناسب برای رشد باشد، باز گیاه شروع به رشد و تکثیر می کند.

این گیاه در آلمان رز اریحا* Die Rose von Jericho) ) نامیده می شود. رز اریحا در کویرهای اسراییل و

اردن می رویید و توسط زایران و مسافران به اروپا آورده شده است. این گیاه به عنوان یک گیاه مقدس به

شمار می آید. در انجیل چنین آمده که این گیاه نظر کرده حضرت مریم ع ، هنگام فرار از نصره به مصر

هست. در مصر این گیاه را کف مریم و در الجزایر به نام ید فاطما بنت نبی می شنا سند.

در بعضی از خانوادهای آلمانی این گل نسل به نسل می گردد و اعتقاد دارند که در هر خانه ای که این

گیاه نگهداری شود شانس و رحمت فراوان برای اهالی خانه در بر دارد و در هر عید کریسمس و عید پاک

این گیاه را سبز می کنند و سنبل زیبایی ابدی و عمر طولانی نیز می باشد.

بعضی زوج ها حلقه یا هدیه های کوچک را درون این گیاه قرار داده وبه طرف مقابل هدیه کرده وهنگام

باز شدن گیاه هدیه مشاهده می شود.

گفته می شود که این گیاه تو سط راهبه ها خیسانده می شود و کسانی که اعتقاد دارند از آب آن می

نو شند تا بیماریهایشان شفا پیدا کند و همچنین می گویند درد زایمان را کم می کند بدین طریق که

هنگامی که درد شروع می شود ماما گیاه را در آب قرار می دهد و تا گیاه سبز می شود بچه هم به

دنیا آمده و گیاه به نوراد هدیه داده می شود . این گیاه علاوه بر زیبایی که دارد خواص دیگری هم دارد.

رز اریحا در حالت سبز هوای اتاق را تصفیه می کند و در حالت خشک حشرات را دور نگه می دارد وقرار

دادن آن کنار تخت خاصیت آرامبخش دارد.

نگهداری رز اریحا:

گیاه را در یک بشقاب قرار داده و پای آن را آب بریزید؛ قسمت پایینی گیاه باید در آب

قرار بگیرد . در حدود 8 ساعت تمام قسمتهای گیاه سبز می شود و به مدت 1 هفته

می توان آن را آب داد و سبز نگه داشت و برای اینکه گیاه خراب نشود احتیاج

به استراحت دارد حداقل بعد از یک دوره سبز شدن 2 هفته باید خشک بماند و در جای خشک

نگهداری شود .

نوشته شده در شنبه 1390/09/19ساعت 13:29 نویسنده یاس سفید

گل مغربی

گل مغربي : Oenothera biennis

تيره : Onagraceae

گیاه دائمی و گسترده با حداکثر بلندی ۱۵ و گستردگی ۴۰ سانتی متر که دارای برگهای سرنیزه ای شکل

و ساقه های کرکدار بوده و گلهای فنجانی شکل و زردرنگ آن اواخر بهار تا اوایل پاییز ظاهر می شوند.

گلها در طول روز باز بوده و هنگام غروب آفتاب گلبرگها جمع می شوند.

نیازها: به مکان کاملا آفتابی و خاک شنی نسبتا غنی نیاز دارد و حداقل دمای قابل تحمل آن ۱۵- درجه

سانتی گراد می باشد.

ازدیاد: از طریق کاشت بذر یا تقسیم گیاه در پاییز یا بهار و قلمه چوب نرم و در اواخر بهار امکان پذیر

است.

گياهي است زينتي ، 2ساله ، پوشيده از تار و كرك و به ارتفاع نيم تا يك و نيم متر كه برگهايي

بزرگ ، متناوب ، با كناره هاي دندانه دار و موجدار است . گلهايي درشت قيفي شكل به رنگ

زرد روشن و غالباً معطر و شامل 4 گلبرگ بزرگ و 8 پرچم است . منشأ اين گياه در آمريكاي

شمالي بوده و از آنجا به ساير نقاط انتقال يافته است . چون گلهاي درشت و زيباي ان در

هنگام غروب آفتاب باز مي شود به آن گل مغربي مي گويند .

تركيبات شيميايي :

از دانه هاي اين گياه روغني به نام روغن اوناگر بدست مي آيد كه داراي رنگ سبز مايل به زرد

است و از اسيدهاي آلي مختلف مانند اسيدهاي پالمتيك ، اسيد لينولئيك ، اسيد استئاريك و

اسيد آراشيدونيك و غيره تشكيل يافته است .

خواص درماني :

از اين روغن در رفع مسموميت ها به خصوص مسموميت ناشي از مصرف مشروبات الكلي ،

در درمان تصلب شرائين ، درمان بيماريهاي جلدي و رفع خشكي پوست و همچنين در درمان

بيماريهاي ناشي از كم كاري سلولهاي كبدي استفاده مي شود .

يکي از ويژگي هاي اين گياه آن است که هر گل چهار پرچم کوتاه و چهار پرچم بلند دارد و ديگر اين که

کاسبرگ هاي گل به گلبرگ ها نچسبيده اند و به سمت پايين خميدگي دارند. همچنين ريشه ي اين

گياه، گوشتدار و به رنگ قرمز مي باشد.

گل مغربي احتمالا از آمريکاي شمالي به ديگر نقاط دنيا راه يافته است و چون گل ها هنگام غروب

شکفته مي شوند، به گل مغربي معروف شده است. قسمت مورد استفاده ي گياه اکثرا ريشه و دانه

ي آن است. دانه ها حدود 20 درصد روغن دارند که به روغن گل مغربي مشهورند. اين گياه در ايران

نمي رويد، ولي محصولات روغن آن در فرآورده هاي مهمي استفاده مي شود.

ترکيبات مهم:

دانه هاي گل مغربي حاوي 14 درصد روغن ثابت به نام "اوي نينگ پرايم روزاويل" يا OEP است. اين روغن

50 تا 70 درصد سيس لينولئيک اسيد و 7 تا 10 درصد سيس گامالينولنيک اسيد(GLA) در خود دارد. گل

مغربي در شرايط سني و آب و هوايي مختلف داراي مقادير مختلفي از GLA است. همچنين در اين گياه

ترکيب سيس 6 و 9 و 12 اوکتاتري انوليک اسيد وجود دارد.

ترکيبات ديگر اين گياه شامل مقادير کمي اولئيک، پالمتيک و استئاريک اسيد، استروئيدها، کامپسترول

و بتاسيتوسترول مي باشد.

داروشناختي و اثرات مهم:

اسيدهاي چرب ضروري(EFAS) براي ساخت ساختمان سلول ها و پيش ساخت پروستاگلاندين ها

بسيار با اهميت هستند. پروستاگلاندين ها نيز به نوبه ي خود در تنظيم عمل متابوليسم بدن دخالت

دارند. EFAS مواد بيولوژيکي فعالي هستند که قسمتي از چربي هاي اشباع نشده را تشکيل مي

دهند. کارشناسان معتقدند که مصرف EFAS در کاهش مشکلات قلبي – عروقي مؤثر است.

با توجه به اين که EFAS در بدن ساخته نمي شود و حتما بايد از راه غذا آن را تأمين کرد، بنابراين توصيه

مي شود بين 1 تا 3 درصد از مجموع کالري جذب شده EFAS باشد. سازمان جهاني ميزان مصرف

EFAS را براي زنان حامله، زنان شيرده و کودکان تا 5 درصد توصيه مي کند. تحقيقاتي که بر روي حيوانات انجام

شده نشان مي دهند که حذف EFAS از غذا باعث نوعي بيماري شبيه اگزما و يا ريزش مو مي شود.

همچنين تأثير نامطلوبي بر وي بافت هاي پيوندي دارد، روند بهبود زخم را کند مي کند و باعث کاهش

قدرت ايمني بدن، ناباروري(خصوصا در مردان)، فساد چربي ها در کبد، آسيب هاي روده اي، به هم

خوردن و کاهش تعادل آب بدن و در نتيجه آسيب(آتروفي) غدد برون ريز(بزاقي و اشکي) مي شود.

از طرفي چون گل مغربي مقدار زيادي EFAS به خصوص GLA در خود دارد، مي تواند در رفع مشکلات

فوق مؤثر باشد.

از نظر تئوري GLA مي تواند با مصرف EPO در پيش ساخت پروستاگلاندين مستقيما به dLHomo- GLA يا

DGLA تبديل شود. اين خاصيت به افرادي که بدن شان نمي تواند سيس لينولئيک اسيد را به GLA تبديل

کند يا در جذب سيس لينولئيک اسيد اختلال دارند، کمک مي کند. GLA و DGLA و آراشيدونيک اسيد در

شير انسان وجود دارند و داراي تأثيرات عمده و ويژه اي هستند.

عوامل گوناگوني مانع تبديل LA به GLA مي شوند که عبارتند از: کهولت سن، بيماري قند، استفاده ي

زياد از مشروبات الکي، غذاهاي پُرچرب، کمبود بعضي ويتامين ها و هورمون ها، کلسترول بالا و امراض

ويروسي. از طرفي اسيدهاي چرب ضروري براي تکامل بافت هاي بدن، از جمله مغز، بسيار مورد نياز

مي باشند؛ مثلا مغز حاوي حدود 20 درصد EFAS است که در کربن شماره 6 غيراشباع هستند. چون

ميزان تبديل LA به GLA و DGLA در بدن بسيار کم است، وجود اين دو ماده با اسيد آراشيدوئيک در شير

انسان که غذاي اصلي نوزادان است، اهميت خاصي دارد.

يک مطالعه بسيار جالب در مور نوزادان نشان داد که فسفوليپيدهاي گلبول قرمز نوزاداني که با شير

مادر تغذيه مي شوند، بيشتر از نوزاداني است که با شير خشک تغذيه مي شوند. در آزمايش ديگري

مصرف مکمل هاي غذايي حاوي EPO در زنان باردار باعث افزايش چربي و EFAS در شير آن ها شد.

همچنين متابوليت هاي اسيد لينولئيک موجود در شير انسان مي توانند در ترکيب غشاء گلبول هاي

قرمز مؤثر باشند.

مطالعه ديگري نشان داد که مصرف مقدار زياد LA (حدود 30 تا 40 گرم در روز) تأثير چنداني در بالا بردن

DGLA و يا آراشيدوئيک سرم خون ندارد؛ در حالي که مصرف روزانه حدود 500 ميلي گرم (5/0 گرم) GLA

مي تواند افزايش قابل توجهي در ميزان DGLA داشته باشد. در مواردي از جمله مردان ميانسالي که

دچار سکته قلبي شده اند، بيماران با التهاب پوستي(نوع حساسيتي)، افراد الکلي و زنان مبتلا به

سندرم پيش از قاعدگي ممکن است سطح GLA و DGLA پلاسماي آن ها از حد طبيعي کمتر باشد.

بيماري هاي قلبي و عروقي:

تحقيقات بسياري نشان داده اند که مصرف LA مي تواند کلسترول را کاهش دهد. اين در حالي است که

GLA 170 بار قوي تر از LA مي باشد.

سرطان پستان و بيماري هاي مربوطه:

آزمايش هايي که روي حيوان انجام شده، نشان داده است که مصرف EPO مي تواند در کاهش سرطان

پستان مؤثر باشد. اين در حالي است که روغن زيتون چنين تأثيري را نشان نداده است.

در يک آزمايش، زناني که به کيست هاي عود کننده ي پستان مبتلا بودند، پس از يک سال مصرف EPO،

در مقايسه با دارونما، سرعت عود بيماري کمتر شد.

سندرم پيش از قاعدگي (PMS):

بر اساس مطالعات انجام شده با مصرف EPO مشکلات قبل از قاعدگي کاهش مي يابد. اگر چه بعضي

آزمايش ها نشان مي دهند مصرف در بعضي افراد بي اثر بوده است، ولي مجموع تحقيقات تأثير اين

ماده را تأييد مي کنند.

آرتريت روماتوئيد:

مطالعات مختلفي نشان مي دهند که مصرف بيش از سه ماه EPO تأثير مطلوبي در بهبود آرتريت

روماتوئيد دارد و سفتي عضلات را در هنگام صبح کاهش مي دهد. همچنين در بعضي موارد مصرف

همزمان آن با داروهاي ضدالتهاب باعث کاهش مصرف اين داروها شده است.

بيماري MS:

مطالعات گوناگون نشان داده اند که استفاده از رژيم هاي حاوي LA بهبود مختصري در افراد مبتلا به MS

ايجاد مي کند؛ زيرا در اين گونه افراد ناهنجاري متابوليسم EFA وجود دارد.

التهاب پوستي(حساسيتي) و بيماري هاي پوستي:

در آزمايش هايي که بر روي التهابات پوستي حساسيتي به روش دوسوکور انجام شده، اثرات GLA

مؤثرتر از دارونما بوده است. مصرف GLA در اين موارد باعث کاهش شديد خارش و مصرف

کورتيکواستروئيدها نيز شده است. در اين مطالعه پانزده فرد بزرگسال و هفده کودک به مدت سه هفته

روزي دو نوبت و هر نوبت 5/0 گرم EPO مصرف کردند. در تحقيق ديگري 60 بزرگسال و 39 کودک ميزان

بيشتري EPO مصرف کردند و در يک آزمايش ديگر نيز 52 نفر از سنين 16 تا 64 سال به مدت چهار ماه

روزي 5/0 گرم EPO استفاده نمودند که در تمام موارد بهبود اگزماي حساسيتي مشهود بود و خارش،

پوسته پوسته شدن، شدت التهاب، شدت بيماري، خشکي و قرمزي پوست کاهش قابل ملاحظه اي

يافت.

از طرفي نقص در عمل آنزيمي که LA را به GLA تبديل مي کند، در بيماران مبتلا به التهاب پوستي

حساسيتي(اگزما) ديده شده است.

طريقه و ميزان مصرف:

فرآورده هاي مختلفي از روغن گل مغربي در بازار وجود دارد که بايد با توجه به نوع دارو از راهنماي آن ها

استفاده کرد. اين محصولات بيشتر مکمل غذايي هستند و مي توانند هر روز با مقادير معيني مصرف

شوند.

به طور معمول حداکثر ميزان استفاده از EPO به عنوان مکمل غذايي، روزانه 4 گرم مي باشد که اين

مقدار حاوي 300 تا 360 ميلي گرم GLA است. بعضي منابع مصرف روزانه تا 8 گرم براي بزرگسالان و 4

گرم براي کودکان را بلامانع مي دانند.

عوارض جانبي:

تاکنون عوارضي از مصرف خوراکي روغن گل مغربي ديده نشده است. از سال 1970 اين روغن روزانه

1000 تن در کشورهاي مختلف استفاده مي شود که تاکنون هيچ شکايتي از عوارض آن گزارش نشده

است.

مهم ترين اثرات گزارش شده:

ضد آلرژي، ضد تصلب شرائين، ضد التهاب، ضد سرطان، قابض، ملين، کاهش دهنده ي کلسترول،

کاهش دهنده ي پُرفشاري خون، آرام بخش، مغذي(تأمين کننده ي اسيدهاي چرب ضروري بدن) و

وازوديلاتور(گشاد کننده رگ ها).

توجه:

گرچه بيشتر فرآورده هاي روغن گل مغربي به صورت خوراکي(کپسول) است، ولي فرآورده اي موضعي

اين گياه مانند لوسيون، کرم، پماد و روغن هاي ماساژ نيز وجود دارد.

نوشته شده در جمعه 1390/09/04ساعت 19:30 نویسنده یاس سفید

رزماری (رومارن - اکلیل کوهی)

رزماری (رومارن - اکلیل کوهی)

Rosmarinus officinalis

Rosemary

Lamiaceae

معرفی و گیاهشناسی

رزماری گیاهی است چندساله و به فرم بوته ای که در تمامی فصل های سال سرسبز می باشد. برگهای

باریک آن به صورت متقابل بر روی ساقه قرار می گیرند و گل های این گیاه به رنگ آبی مایل به بنفش

می باشند. از خصوصیات این گیاه بوی فراوان برگ ها می باشد که آن را به عنوان یک گیاه معطر مشهور

نموده است.

گل های رزماری به رنگ آبی می باشد . رزماری دارای برگ باریک ، چرم مانند می باشد که سطح رویی

برگ پر رنگ و زیر آن نرم و خاکستری می باشد .

درختچه ای است کوتاه و پرشاخ و برگ. برگهایش نازک و کوتاه و ضخیمند. گلهایش بنفش رنگند.

گلها و برگها مصرف دارویی داشته و صنایع تولید داروهای گیاهی خریداران خوب برگها و گلهایش هستند.

از سر شاخه های جوان این گیاه برای تولید داروهای ضد رماتیسم استفاده می شود. این گیاه به صورت

گلدانی به فروش می رسد. روش ازدیاد آن استفاده از قلمه های ساقه آن است. اگر یک اکلیل کوهی را

در باغچه بکارید سالهای سال صاحب آن خواهید بود. خزان نمی کند و زینت بخش باغچه ها است. در

بعضی از کشورها از برگهای خشک شده آن به صورت ادویه استفاده می کنند.

نیازهای اکولوژیکی و پراکنش

رزماری گیاهی است مقاوم به سرما و شرایط خشکی و این خصوصیت ها سبب شده است که در اکثر

مناطق قابل کشت باشد. رزماری بومی مناطق مدیترانه است و در اکثر مناطق کشورمان به صورت

محدود یا وسیع کشت می گردد. رزماری در بسیاری از کشورهای اروپایی به صورت وسیع کشت می

شود.

فرآوری

برگ های این گیاه دارای اسانس، تانن، فلاونوئیدها، ساپونین و آلکالوئید (رزماریسین) می باشند.

اسانس این گیاه دارای اهمیت فراوانی است و کاربردهای فراوانی نیز دارد.

نکته : اندام دارویی را در رزماری برگ و سرشاخه های گلدار گیاه تشکیل می دهند .

ماده اصلی موجود در برگ و سرشاخه های گیاه رزماری را روغن فرار تشکیل می دهد .

ترکیبات عمده موجود در روغن فرار شامل :

1- بورنئول (Borneol)

2- سینئول (Cineol)

3- بورنیل استات (Bornil acetat )

4- کامفر (Campher)

بسته به شرایط محیط و محل کشت گیاه میزان و درصد هر یک از این مواد متغیر می باشد .

سایر مواد موجود در برگ رزماری عبارتند از :

) Luteolinلوتئونلین(

) Genkwanixجنکوانین )

Rosmarinic acid (رزمارینیک اسید )

تانن ، رزین ، پاسونین ، چربی ، کربوهیدرات ، فیبر ، املاح و ویتامین ها .

دامنه انتشار

رزماری بومی حوزه مدیترانه می باشد و در این منطقه به صورت خودرو رشد می کند و پرورش آن در ایران

در بیشتر نواحی انجام می شود مناطقی مانند تهران ، کرج ، سمنان ، اصفهان و دامغان و پرورش

دهندگان عمده آن در دنیا کشورهای شمال آفریقا به خصوص مراکش و تونس و کشورهای جنوب اروپا

مثل فرانسه و ایتالیا و ... می باشند .

سازگاری

رزماری در زمینهای آهکی ، سبک و آفتابگیر بخوبی رشد می کند – بافت خاک مناسب بافت لومی

شنی و PH مناسب 7 – 5/6 می باشد – مقاومت بالایی به شوری و خشکی دارد و شدت بتلای تابش

را براحتی تحمل می کند .

) در کل اقلیم مورد نیاز رزماری آفتاب کامل و زمستان بدون یخ زدگی و تابستان ملایم می باشد (.

تکثیر

از طریق کاشت دانه های رسیده ، خوابانیدن و قلمه تکثیر می شود ، ولی بهترین روش کاشت قلمه زدن

می باشد به اینصورت که در بهار یا پاییز سرشاخه های برگدار گیاه را در ماسه کاشته و در محل

مناسبی نگهداری می کنند که پس از 2 الی 3 ماه قلمه ها ریشه دار شده و سپس آنها را به زمین

اصلی منتقل می کنند . فاصله کاشت بوته ها در زمین 60 الی 100 سانتیمتر و تراکم بوته بین 10 تا

12 هزار بوته در هکتار می باشد . کاشت رزماری عمدتا به صورت جوی و پشته می باشد .

کود دهی

هنگام کاشت و پس از انجام شخم عمیق از کود حیوانی به میزان 10 الی 15 تن در هکتار و در طول فصل

رشد از کود دامی یا کود کامل ( K ، P ، N ) در 2 الی 3 نوبت استفاده می شود که بین ردیف های

کشت کود اضافه می شود .

دوره آبیاری بین 7 تا 10 روز می باشد .

آفات و بیماریها

آفات خاصی که بطور جدی به رزماری آسیب وارد کند وجود ندارد ولی رزماری به بیماری قارچی مبتلا می

شود که مهمترین آن Rhizoctonia solan می باشد که با قارچ کش بنومیل یا مانکوزب قابل درمان می

باشد.

برداشت

برداشت زمانی انجام می شود که گیاه در حال گل دادن می باشد ، گل ها در فروردین تا اوایل خرداد

ظاهر می شوند . به صورتی که سرشاخه ها به طول 35 – 30 سانتیمتر برداشت می شوند . معمولا

برگها را پس از چیدن در سایه خشک می کنند و برای اسانس گیری اگر بخواهند اسانس بگیرند به

سرعت به محل تقطیر و کارخانه فرآوری منتقل می کنند.

معمولا از هر 100 کیلوگرم سرشاخه گلدار 200 الی 600 گرم اسانس استخراج می شود که در عطرسازی

، تهیه صابون و فرآورده های زیبایی و ادکلن کاربرد دارد .

نکته : باید دقت کرد که گیاه سخت و چوبی نشود زیرا قسمت های چوبی در فرآیند اسانس گیری باعث

تولید بوی نامطبوعی در اسانس می شود .

اسانس شامل : پنین سینوئیل – وبورنئول و کامفن می باشد .

خواص دارویی

گیاه رزماری ضدعفونی‏کننده و معرق است و به عنوان مدر‏، مقوی معه و صفراآور نیز معرفی شده است.

گاهی اکسیر جوانی نامیده می‏شود و تأثیر آن روی مردها بیشتر است‏. این گیاه شفابخش برای معالجه

رماتیسم‏، فلج‏، سستی اعضا‏، تشنج‏، اختلالات عصبی و تنفسی و همچنین نارسایی کبد و کیسه

صفرا مفید و مؤثر است‏.

کاربرد در طب سنتی

اندامهای شکمی افزایش می‌دهد و در تحریک میزان ترشح شیره‌های گوارشی و صفرا بسیار مفید

است.

نوشته شده در سه شنبه 1390/07/19ساعت 11:31 نویسنده یاس سفید

گل استبرق

CLASSIS: Dicotyledones

SOU.CL: Gamopetales

ORDO: Gentianales

FAMILIA: Asclepladaceae

GENUS: Calotropis

" استبرق ، غلبلب ، عوش ، عشر ، غرق ، كرك ، خرگ ، عشار ، اكران و مدار " درختچه يا

درختان كوچك به ارتفاع 3-4 متر ، با شيرابه اي تلخ .

استبرق (Milkweed) یا خرگ، از گیاهان دولپه‌ای می‌باشد که تا کنون بیش از ۱۴۰ گونه از

آن شناخته شده‌است.این گیاه از راسته گل سیاسی سانان و از خانواده استبرق سانان است.شیره

استبرق حاوی آلکالوئیدها‏، لاتکس یا کائوچو و چندین ترکیب پیچیده از جمله کاردنولید ( cardenolide)

می‌باشد که برخی از گونه‌های آن سمی شناخته شده‌اند. کارل لینه گیاه شناس و

پزشک سوئدی و پایه‌گذار نظام امروزی طبقه‌بندی گیاهان و جانوران به دلیل استفاده‌های گوناگون دارویی

استبرق این گیاه را اسقلیبوس (خدای شفای یونان) می‌نامید.

گرده افشانی در این گیاه به یک روش غیر معمول انجام می‌شود. گرده بیشتر از آنکه به صورت تک دانه و

چهار دانه باشند همانطور که اغلب به اتفاق گیاهان اینگونه‌اند در ساختار پیچیده ی گروهی دسته بندی

می‌شود که به آن‌ها پولینیا می‌گویند. دهانه‌های یک گل که حشراتی چون زنبور عسل‏، زنبور وحشی و

پروانه‏ها را در خود می‌خواند، به پنج شکافی که توسط پرچم‌های یک گل درست شده‌است می‌لغزنند.

پایه ی پولینیا به صورت مکانیکی به حشره متصل می‌شود در حالی که یک جفت از کیسه‌های گرده را با

خود هنگامی که گرده افشان یا حشره پرواز می‌کند با خود می‌کشد. گرده افشانی توسط یک فرایند

وارونه تحت تاثیر قرار می‌گیرد که در آن یکی از پولینیاها در شکاف یکی از پرچم‌ها به دام می‌افتد. گونه ی

از استبرق بذرهای خود را در فولیکول تولید می‌کند. بذرها که در ردیف‌های روی هم بنا شده‌اند که دارای

رشته‌های میله‌ای شکل ابریشمی که به نام پاپوس، ابریشم یا ابریشم خام آن را می‌شناسند. فولیکول

بذرها را رسیده و به دو نیم تقسیم می‌کند که هر کدام توسط تعدادی پاپوس خشک به وسیله ی وزش

باد حمل می‌شوند.که نوعی انتشار دانه است.

در گذشته بومی‌های آمریکایی و مسافران، به علت شیرین بودن عصاره استبرق از آن بعنوان ماده

شیرین کننده استفاده می‌کردند. در ایالات متحده آمریکا در زمان جنگ جهانی دوم ۵۰۰۰ تن رشته‌های

گیاهی ابریشمی استبرق برای جایگزینی کاپوک ( kapok) جمع آوری شد. رشته‌های

ابریشمی گیاهی استبرق تو خالی هستند و موم دورشان را پوشانده‌است و دارای کیفیت عایق خوبی

هستند.آزمایش‌های مختلف نشان داده‌اند که دارای کیفیت برتری از پرهای جوجه پرندگان در عایق بودن

دارند.از بهترین رشته‌های ابریشمی بعضی از گیاهان برای طناب کشتی هم استفاده می‌شود.از سال

۲۰۰۷ استبرق بطور تجاری برای استفاده در بالش‌های ضد آلرژی زا کاشته می‌شود.

ساقه : تنه و شاخه هاي پيچ خورده و گرهدار، ضخيم ،‌كمي قرمز رنگ ، شاخه هاي جوان و پوشيده از

كرك هاي سفيد .

برگ: پهن ،‌سبز متمايل به آبي ، ضخيم ، سفيد آردي ، كركدار ، تقريبا بدون دمبرگ ، تخم مرغي ، در

محل اتصال داراي موهاي غده.

گل : صورتي يا صورتي متمايل به بنفش ، بزرگ ، در چتر هاي انتهاي پايه دار ، جام بزرگ ، داراي لبه

هاي تخم مرغي ، با حاشيه كمي برگشته ، تاج مساوي "ژينوسيم " ميوه برگشته و شكم دار .

موسم گل : اسفند – فروردين

انتشار جغرافيايي : تمام نواحي جنوبي ( سواحل خليج فارس ) : خوزستان ، مكران ، بلوچستان ،

هرمزگان .

تيره استبرق (اسكله پياداسه )

گياهان اين تيره تقريبا داراي همان اختصاصات ريخت شناختي و تشريحي تيره ي خر زهره هستند و

فقط از لحاظ ميوه ، كه هميشه به صورت برگه است و دانه هاي گرده ،‌كه يا به صورت چهارتايي (تتراد

) به هم مي چسبند و يا تمام دانه هاي گرده ي درون يك كيسه در مايعي چسبناك قرار ميگيرند و

مجموع هاي به نام توده ي گردهاي (پليني ) را تشكيل مي دهند و به همين صورت از يك گل به گل

ديگر منتقل مي شوند . با تيره ي خر زهره تفاوت دارند .

تيرۀ استبرق تقريبا داراي 206 جنس و حدود 2000 گونه است كه اكثر آن ها به نواحي گرم جهان تعلق

دارند.

اختصاصات عمومي

1.اختصاصات دستگاه رويشي و زايشي - گياهاني پايا ، علفي و پيچان ، گاهي به صورت درختچه و به

ندرت به حالت درختي هستند .

برگها متقابل و بدون گوشوارك اند و پهنكي كامل دارند كه گاهي گوشتي است . حالت گوشتي بدون

پهنك در گونه هايي كه با زندگي در مناطق خشك و گرم بياباني يا صحرايي و كويري سازش يافته اند به

حدي زياد است كه تشخيص بر خي از آنها ، مانند استاپليا هاي بياباني افريقا و استراليا ، از كاكتوسها

به ظاهر دشوار است . گل آذين در اين گياهان متفاوت و غالبا به صورت گرزن محوري است كه در سطح

گرههاي فوقاني ساقه و يا در گرههاي برگ دار ظاهر مي شود .

گلپوش پنج پر وفاقد هر گونه خصوصيت است . جام بر حسب حالات متفاوت ممكن است چرخي،‌قيفي،

كوزه اي ، و يا بشقابي باشد . و غالبا مانند كتوس ( پريپلوكا ) داراي تاجي از زوايد متناوب با

گلبرگهاست . پر آذين جام در تمام مراحل حالات تابنده و پيخ خورده است.

نافه ، بر خلاف ساختار عمومي دستگاه جنسي راسته ي ژانسيانال ( كه داراي 5 پرچم و دو برچه است)

ساختاري بسيار پيچده دارد . در بسياري از گياهان اين تيره ، 5 پرچم مستقر بر لوله ي جام داراي ميله

هاي به هم پيوسته اند و بساكهاي آزاد آنها بر سطح پنج گانه ي كلاله كه پنج وجهي است تكيه دارد و

راس رابطهاي بين بساكها نيز بر اثر رشد دراز شده و به صورت اندامي به طرف سطح كلاله خم مي

شود و روي آن قرار مي گيرد و در نتيجه اندامي به نام ژينوستم (=ژينوستژ ،يا ژينوستژيوم ) را به

وجود مي آورد . ساير زوايد پرچم ها نيز كه به طرف خارج قرار دارند عريض و گلبرگ مانند شده و

تاج و تاجكي را تشكيل مي دهند كه منشا پرچمي دارد و در جنسهاي مختلف داراي شكل هاي متفاوت

است . در برخي از جنس ها تاجك ديگري به تاجك مزبور اضافه ميشود كه حاصل از زوايد گلبرگ

هاست و منشا گلبرگي دارد . در داخل هر كيسه ي بساك ، دانه هاي گرده توسط مايعي چسبناك به هم

مي چسبند و دو توده ي گرده اي ( پليني ) را در هر پرچم تشكيل ميدهند . پليني ها بر سطح غده

هايي به نام"رتيناكل " ، كه در دو انتهاي وجوه يا لبه هاي پنچ گانه ي كلاله قرار دارند تكيه مي كنند.

و مجموعااندامي به نام "ترانسلاتور " را ،‌كه خاص گياهان تيره استبرق ( اسكله پياداسه ) است

به وجود مي آورند .

در ديگر طايفه هاي اين تيره ، مانند طايفه پرپيلوسه ، ميله ي پرچم هاآزاد و جدا از يكديگرند و

همچنين بساكهاي آنها نيز به كلاله تكيه ندارند ، و همه دانه هاي گرده به هم نمي چسبند و در هر

كيسه ي بساك توده ي گرده اي واحدي تشكيل نمي دهند ،‌بلكه به صورت دسته هاي چهارتايي و مجزا

از هم درداخل عضوي كوزه اي شكل و ترشح كننده ي مايعي چسبناك قرار گيرد .

كه در حقيقت بايد آن راترانسلاتور گياهان اين طايفه دانست

مادگي از دو برچه تشكيل مي شود كه فقط در بخش فوقاني ، يعني در ناحيه خامه و كلاله به هم مي

پيوندند و در ناحيه ي بارور تخمدان آزاد و مستقل از هم اندو ، و چنانكه اشاره شد ، از پيوستگي كلاله

ها دو برچه ، صفحه اي پنچ وجهي ضخيم به وجود مي آيد كه بساك هاي پرچم ها بر آن تكيه مي كنند .

در زير طايفه ي اسكله پياده ، روي زوايا و گوشه هاي صفحه ي كلاله كه بين بساكهاي پرچمها قرار

دارد ، دو غدهي برجسته و ترشح كننده ي مايع چسبناك مشاهده مي گردد كه ترشحات آنها سبب

تثبيت

توده هاي گرده اي مي شود . لذا اين غده ها را بايد همان رتيناكل دانست كه در دو گوشه ي هر وجه

كلاله قرار دارند و به هر كدام يك توده ي گرده اي مربوط به يك خانه ي بساك مي چسبد . چون سطح

واقعي پذيراي دانه هاي گرده در بخش زيرين صفحه ي پنج وجهي كلاله قرار دارد ، بنابر اين گرده

افشاني مستقيم و يا لقاح مستقيم در اين گياهان عملا امكان پذير نيست و از طرف ديگر گلهاي اين

طايفه

پروتراندر هستند، يعني دانه هاي گرده ي آنها قبل از آمادگي تخمكها و مادگي مي رسند

گرده افشاني غير مستقيم و به وسيله حشرات امري الزامي است و حشره ،‌براي جمع آوري نوش ،

حتما

بايد به درون گل نفوذ كندو اين عمل سبب مي شود تا توده ي گرده اي كه بسيار چسبناك است حتي

همراه

با رتيناكل به حشره بچسبد و بدين طريق به درون گل ديگري كه مادگي آن رسيده و پذيراي توده ي گرده

اي است منتقل گردد. از آنجا كه نوش در قائده ي قطعات گل قرار دارد، لذا حشره حتما بايد به عمق جان

گل فرو رود و با اين عمل توده هاي گرده اي را كه حامل آنهاست تا سطح زيرين صفحه پنج وجهي

كلاله كه پذيراي دانه ي گرده است برساند . گرده افشاني در طايفه پريپلوسه ، كه در آنها دانه هاي گرده

توده هاي گرده اي را تشكيل نمي دهند و به صورت تتراد ( چهار تايي و مجزا از هم ) هستند . و در

داخل اندامهايي پياله اي و شيپوري و كوزه اي شكل در مايعيچسبناك قرار دارند ، نيز يه همين صورت

به وسيله ي حشرات انجام مي گيرد.

تخمكها متعدد ، واژگون ، آويخته ، و تك پوششي هستند .

ميوه تقريبا شكل و ساختار ثابتي ندارند ، ولي هميشه شامل دو برگه ( بندرت يك برگه )و محتواي دانه

هاي فراوان جقه دار با جنين راست و البومن گوشتي است .

2- اختصاصات تشريحي - تيره ي كتوس تقريبا داراي همان اختصاصات تيره خر زهره است ، يعني

اين گياهان نيز داراي بافت غربالي دروني ، الياف ( فيبر ) در دايره ي محيطيه و لوله هاي شيرابه اي

مختلف هستند .

پيوندها و خويشاوندی ها

تيره ي اسكله پياداسه با تيره ي خر زهره (اپوسيناسه )تقريبا داراي صفات مشتركي است و تنها از لحاط

برخي اختصاصات كه در حقيقت حالت تشديد يافته ي آنها در تيره ي خر زهره ديده مي شود ، با اين

تيره متفاوئت است . از آنجا كه تيره ي اسكله پياداسه و تيره ي سيب زميني ( سولا ناسه ) داراي يك

تيپفاميلي هستند ، بنابر اين امكان وجود بعضي ارتباطها و پيوستگي بين تيره ي اسكله پياداسه و

راسته ي پله مونيال نيز محتمل است .

تقسيمات و جنسهاي مهم تيره ي اسكله پياداسه

1) بساك فاقد توده هاي گرده اي و دانه هاي گرده به صورت مجموعه هاي چهارتايي (تتراد )، بساكها

آزاد و غير متكي بر كلاله زير تيره ي پريپلوسه

مهمترين جنس اين زير تيره استبرق ( كالوتروپيس ) است .

2) بساك داراي توده هاي گرده اي و چسبنده به كلاله زير تيره ي اسكله پياده

جنسهاي مهم اين زير تيره عبارتند از : گومفوكارپوس ، اسكله پياس ، ونسه تو كسيكوم ، گونولوبوس ،

مارسدنيا ، و استاپليا .در برخي از رده بندي ها و در بعضي فلور ها مانند فلور ايران ،تاليف پروفسور پارسا

، زير تيره ي دوم خود به دو قسمت و در نتيجه اين تيره به سه زير تيره تقسيم شده است

كاربرد و اهميت اقتصادي

برخي از انواع تيره ي اسكله پياداسه خواص دارويي دارند و از قديم مورد استفاده قرار مي گرفتند .

مثلا پوست ساقه مارسد نيا كوندورانگو ، كه بوي آن مخلوطي از بوي فلفل و دارچين است و طعمي

بسيار تلخ دارد . از قديم براي مداواي زخم هاي ناشي از سرطان و همچنين به عنوان مقوي مورد

استفاده بود . از شيرايه ي كالوتروپيس ژيگانتئا به عنوان داروي قي آور و براي ساختن سموم نيز

استفاده مي شود . از اين گياه كه بسيار خطر ناك است و از سموم قوي براي قلب به شمار مي آيد و

اختلالات بينايي شديد نيز ايجاد مي كند ، براي درمان برخي از زخم هاي پوستي ، به ويژه زخم هاي

ناشي از سفليس به صورت استعمال خارجي استفاده مي شود .

ونسه تو كسيكوم افيسينال نيز به علت داشتن گلوكوزيد هايي به نام ونسه تو كسين و ونسه تو

كسيكوزيدسمي است و گونه هاي ديگر آن نيز كم و بيش سمي هستند .

گونه سينانكوم اكوتوم نيز داراي شيرابه اي سمي است و مصرف آن سبب بروز اسهال ، تهوع و تشنجات

شديدو گاهي منجر به مرگ مي شود و

بالاخره عده اي از گياهان اين تيره مولد كائوچو هستند . از تارها و پوشش ابريشمي دانه هاي

كالوتروپيس پروسرا ، كه در نواحي جنوبي ايران و سواحل خليج فارس مي رويد ، در بافت پارچه ي

استبرق ، به ويژه پرده ي كعبه در گذشته استفاده مي شده است .

تقسيمات سيستماتيكي تيره ي استبرق (اسكله پياداسه ) در ايران

تيره ي اسكله پياداسه در ايران 12 جنس و چندين گونه دارد و به سه زير تيره تقسيم مي شود :

الف- ميله ي پرچم ها آزاد ، يا در قائده به هم پيوسته ، توده هاي گرده اي آزاد و جدا از غده هاي

كلاله اي زير تيره پريپلوكوئيده .

1-گياهان چوبي ، با گل هاي سبز مايل به قهوه اي يا زردرنگ جنس پريپلوكا

ب-ميله پرچم ها به هم چسبيده ، توده هاي گرده اي چسبناك و هر زوج آن ها به طور عمودي

آويخته به غده هاي كلاله زير تيره ي كالوتروپيده (=سينانكوئيده )

*بساكها منتهي به غشايي با زايده ي كدر و يا شفاف و بر گشته روي صفحه ي كلاله :

توده هاي گرده اي آويخته در زير لبه و حاشيه ي کلاله

زوايد سازنده ي تاجك جام چسبيده به ژينوستم و يا متصل به پشت بساك ها

2- درختاني كوچك ، ميله ي پرچمها عريض ، واژ تخم مرغي ، ميوه برگه ، واژ تخم مرغي و متورم جنس

كالوتروپيس.

تاجك جام كامل يا چند لبه چسبيده به ژينوستم

لبه هاي بلندخارجي تاجك و يا خود تاجك متقابل با بساكها

4- گياهان علفي ، يكساله ، پر شاخه و منشعب ، با برگهاي گوشت دار و تخم مرغي شكل جنس

گلوسونما

5- گياهان علفي ، پايا ، با برگ هاي تخم مرغي شكل جنس ونسه توكسيكوم

6- گياهاني پيچان ، با برگهاي قلبي شكل جنس سينانكوم

لبه هاي بلند خارجي تاجك متناوب با بساكها

7- گياهان پيچان ، بالا رونده ، با برگهاي قلبي يا قلوه اي شكل جنس پرگولاريا

بساكها در انتها كند و مدور ، فاقد زايده يا داراي زايده اي كوتاه

8- گياهاني در پايه چوبي ، فاقد برگ و مشابه بوته هاي گل طاووسي (اسپارسيوم ژونسئوم ) جنس

لپتادنيا

بساكها در انتها كاملا مدور ، فاقد زايده ي خم شده روي صفحه ي كلاله و فرو رفته در آن

9- علف هاي گوشتي ، بدون برگ با ساقه هاي چهار گوش جنس كارالوما

ج- بساكها در انتها داراي زايده ي غشايي بر گشته ، توده هاي گرده اي در هر خانه ي بساك مجزا

( تقريبا 10 عدد در هر بساك )، بدون پايه يا هر زوج آنها به شكل توده اي كوچك پايه دار ،مستقر به طور

افقي يا عمودي زير تيره ي مارسدنيه .

10- جام پياله اي يا بشقابي ، بساكها در سطح پشتي داراي زايده ي ساده ، كلاله داراي منقار بلند .

گياه ايستاده ، داراي ساقه هاي فراوان ، در پايه چوبي ، با برگ هاي قلبي شكل جنس مارسدنيا

11- جام چرخي، يا بشقابي ، زوايد پشتي ، بساك شكافته جنس تلوسما

12- جام چرخي ، ستونك حاصل از ميله ي پرچم ها و خامه كوتاه ، زوايد تاجك گوشتي

جنس تيلوفورا

جنس هاي اسكله پياداسه در ايران

1-جنس پريپلوكا

2-جنس استبرق ( كالوتروپيس )

3- جنس اسكله پياس

4- جنس گلوسونما

5- ونسه توكسيكوم

6- سينا نكوم

7- پرگولاريا

8- لپتا دنيا

9- كارالوما

10- مارسد نيا

11- تلوسما

12-تيلوفورا

13- پنتاتروپيس

جنس استبرق (كالوتروپيس )

درختاني كوچك يا درختچه هايي با پوست كمي سرخ فام هستند . برگ هاي درشت و پهن و بدون

دمبرگ آنها پوشيده ا كرك هاي پنبه اي است . كاسه ي گل داراي لبه هايي تا پايين شكافته است . جام

نيمه كروي – استكاني با لوله اي كوتاه و زاويه دار و لبه هايي عميق است تاجك حاصل از زوايدپرچم

ها داراي 5 قطعه ي فشرده ي ناوي شكل است كه به طور عمودي به ژينوستم متصل مي شود و در

قاعده كوهان دار است . دانه هاي گرده توده هاي فشرده و متراكمي را به صورت تيغه اي با انتها باريك

تشكيل مي دهند و كلاله ي پنج وجهي آنها در راس فرو رفته است . ميوه ي آن به صورت برگه ي

متورم ، شكن دار و سبر رنگ است . اين جنس دو گونه دارد : يكي به نام كالوتروپيس ژيگانتئا كه در

بلوچستان ، و ديگري به نام كالوتروپيس پروسرا كه در تمام نواحي و سواحل جنوب مي روي

محل رويش- نواي جنوبي ايران ، خوزستان در ارتفاعات 100تا 950 متري لرستان : انديمشك ،

خوزستان : بين شوش و دهلران ، دزفول و فارس ، بين برازجان و دالكي ، بين بوشهر و كازرون.

كرمان : نزديك خبيس ، لار ، نزديك خليج فارس ، بندر عباس ، مكران : چاه بهار ، ايرانشهر ، نيكشهر و

بم پشت .

اسامي محلي : اين گياه در شيراز و به طور كلي در فارس به استبرق ، در دزفول و شوشتر به غلبلب ،

در اهواز به عوشر ، عشر ، در دشتستان به غرق ، در بم و نرماشير به كرك . در بين لار و بندر عباس

به خرگ موسوم است .

خاصيت دارويي

درختچه اي است كه در سيلان ، هند و مالزي و احتمالا به طوري كه در بعضي كتب علمي ذكر گرديده

در بلوچستان مي رويد . برگ هاي عاري از دمبرگ آن در سطح تمتاني پهنك ، پوشيده از كرك هاي پنبه

اي مي باشد . گل هاي آن فاقد بو ، به رنگ ارغواني يا سفيد و جام گل آن منتهي به لوبهاي گسترده با

تاجي از فلسهاي پوشيده از تار است . ميوه دراز ، گوشتدار . خاكستري رنگ و محتوي دانه هاي ريز ،

و قهوه اي رنگ به ابعاد 5×6 ميلمتر دارد . مغز دانه ها ، طعم بسيار تلخ و معادل 25 تا 30 در صد

چرب دارد كه در صورت استخراج به صورت روغني غليط به رنگ بنه زيتوني ازآن به دست مي آيد .

قسمت مورد استفاده ي اين درختچه ، ريشه آن است كه در طب عوام به مصارف دارويي مختلف

مي رسد .

تركيبات شيميايي : شيرابه اين گياه در تركيب بعضي سموم وارد مي گردد و محتوي كائوچوك و يك ماده

گلوكزيدي به نام كالوت روپين مي باشد . سرم اين شيرابه خطر ناك است و اختلالات بينايي به وجود

مي آورد . بوي آن شبيه بوي شوكران و عمل آن مشابه استروفانتوس است .

بررسي اثر كلينيكي شيره گياه استبرق در غلظت هاي مختلف بر روي فشار داخل چشمي

يكي از علل عمده كوري در جهان و از معضلات مهم علم چشم پزشكي، بيماري گلوكوم است . افزايش

فشار داخل چشمي و اثرات پاتولژيك آن بر روي عصب بينائي، از فاكتورهاي مهم در پيشرفت گلوكوم و

عوارض غيرقابل برگشت آن بر روي ديد بيماران و در نهايت كوري آنها مي‌باشد. يكي از راههاي

اصلي درمان و در واقع پيشگيري از عوارض گلوكوم بر روي عصب بينائي، كاهش فشار داخل چشمي

در حد مطلوب به طرق مختلف مي‌باشد. از جمله روشهاي كاهش فشار، استفاده از داروهاي موضعي

بصورت قطره است كه باعث كاهش توليد مايع زلاليه شده و يا از طريق افزايش ميزان خروج اين مايع

از راههاي مزبوطه اين امر ممكن مي‌گردد و نيز نسبت به داروهاي خوراكي و تزريقي اثرات سيستميك

كمتري داشته شايد براي اكثريت بيماران روشي آسانتر باشد. از ميان مراجعين به كلينيك چشم پزشكي

الزهرا (س ) زاهدان به دو مورد برخورد گرديد كه در معرض تماس چشمي با شيره گياه استبرق قرار

گرفته بودند. شكايت اين بيماران قرمزي، درد چشم و كاهش ديد بود. علاوه بر قرمزي و ترشح چشمي،

كاهش ميزان بينائي، ادم و كدورت قرنيه، كاهش فشار داخل چشمي از جمله علائمي بود كه در معاينات

اوليه اين بيماران مشاهده گرديد. از آنجا كه قرمزي و كدورت قرنيه‌گذار بوده ولي فشار داخل چشمي

بمدت طولاني‌تري پايين مانده بود، لذا تصميم گرفته شد كه چگونگي اثر كلينيكي شيره‌گاه گياه استبرق

(كالوتروپيس ) بر روي فشار داخل چشمي مدل خرگوش بدون آنكه تغييرات شيميائي خاصي روي

آنصورت گيرد، در غلظتهاي مختلف مورد ارزيابي قرار گيرد و نيز غلظتي از اين ماده بدست آيد كه

بمقدار دو مرتبه در روز فشار داخل چشمي را با حداقل عوارض پايين آوردن فشار داخل چشمي بيماران

گلوكومي استفاده نمود.

خصوصيات وكاربرد كائوچو درصنعت لاستيك سازي و صنايع كفش سازي

توليد وساخت لاستيك ازمواد كائوچو بدست مي آيد ولاستيك در صنعت تاير سازي وانواع صنعت به

صورت گسترده اي وبه طرق مختلف مورد استفاده قرار مي گيرد . از جمله در صنعت كفش سازي

كاربرد دارد. استفاده از لاستيك كه از مواد كائوچو بدست مي آيد به دليل خواص بي شمارآن مي باشد

واين خصوصيات شامل : مقاومت بسيار خوب درمقابل دماي بالا انعتعاف پذيري پائين وخاصيت ضد

سر خوردن كه با تغيير نوع قالب ئآج زيره بهبود مي يابد . لاستيك همچنين درمقابل نور خورشيد و

تغييرات ازن وتشعشعات ميكروارگانيسم ها باكتري ها روغن ها سوخت هاي فسيلي حلال ها الكل

ها محلول هاي اسيدي يا بازي مقاوم مي باشد . به جز اين لاستيك مقاومت خوبي در مقابل خمش

پاره شدن وفشارهاي هيدروليكي دارد باتغيير در تركيبات لاستيك خام مي توان بنا به نوع نياز دقيقا به

خواص مورد نظر زيره براي استفاده زيره تخت كفش دست يافت . در حالي كه دست طراح براي هر

گونه زيره با شكل و فرم مورد نظر بازگذاشته شده است حتي توليد يك زيره نازك هيچ مشكلي نخواهد

داشت .معمولا براي ساخت وتوليد كفش با زيره دو رنگ كه لاستيكي به نظر ميرسد بيشتر به مد نزديك

باشد .

پروانه برگ خوار استبرق، مهمترين آفت گياه استبرق

Asclepiadaceae از خانواده Calotropis procera Aiton استبرق با نام علمي

درختچه اي است از گياهان كائوچوئي كه به طور گسترده درمناطق بياباني ، حاره اي ونيمه حاره اي

آفريقا ،شبه جزيره عربي ، جنوب ايران ،شرق افغانستان ،پاكستان وتمام مناطق بياباني غرب هند

انتشاردارد. اين گياه در ايران درنقاط گرمسير وسواحل جنوبي درياي عمان ازخوزستان تا مكران

بلوچستان باارتفاع 1100متري از سطح دريا ديده مي شود

استبرق يكي از گونه هاي گياهي ارزشمند در عرصه هاي منابع طبيعي وبيابان هاي استان بوشهر

است .با توجه به مواردي چون شرايط اقليمي گرم وخشك استان ، استقرار ان گياه در اراضي شني

وماسه بادي، نياز هاي اكولوژيكي پايين گياه ،كاربرد آن در جلوگيري از فرسايش خاك وتثبيت شن هاي

روان ،استفاده از الياف اين گياه در نساجي وكاربرد هاي آن درصنايع لاستيك سازي ودارويي اهميت اين

گياه را صد چندان مي كند.

مشخصات استبرق (كائوچو ) به روايت آيه هاي قرآن كريم وساير كتب به شرح زير بيان شده

است :

1...ويلبسون ثيابا خضر بن سندس واستبرق : يعني و بپوشند جامه هاي سبز ديباي نازك وديباي لك

(حرير ضخيم) (آيه 31از سوره كهف )

2. بطا ينها من استبرق : يعني پوشاك آن از حرير باشد .( آيه 54 از سوره الرحمن )

3. ... عليهم ثبات سندس خضر و استبرق : يعني بالاي ايشان جامه هاي سبز از ديباي نازك و نيز بالاي

ايشان باشند ديباي لك ( حرير ضخيم )

در اين آيات مباركه لباس بهشتيان را سبز رنگ، و از نوع سندس واستبرق كه بهترين انواع حریر است

شمرده است.

اين نوع لباس، جزا و پاداش و يا تجسم لباسهاى تقوى و پوشش‏هاى ساده و بدون آلايشى است كه در

دنياداشته‏اند.چون زينت كردن به طلا و پوشيدن لباس حریر و ابريشم خالص در شرع اسلام بر مردان حرام

است.مردان و زنان مؤمن و با تقوى كه در خط مشى اصالت و تحقيق و ولايت گام برمى‏دارند، و

لباس‏هاى آنان ساده و اقتصادى است، در روز قيامت به چنان لباسهاىاستبرق و حریرملبس مى‏گردن.

از گل اين گياه ( استبرق ) در دوره هخامنشيان ديباي شوشتر . پارچه حرير (سندس ) مي بافته اند .

يعني جامه اي حرير از گل استبرق (كرك )(كائوچو ) سندس . پارچه حرير نازك بافته مي شده است .

دركتاب المغرب جواليفي مصحح احمد شاكر بيان گرديده است : استبرق يا استبرك (كرك) از درختان

كائوچوئي (كائوچو ) در ايران است ودر نقاط گرمسيري وسواحل ومناطق جنوبي وجنوب شرق ايران از

مناطق خوزستان تا مكران و بلو چستان و در دهه جاي آن واطراف بم (نرماشير ) به ارتفاع 17 مترودر

منصورآباد تا 95متر ديده است كه به ارتفاع 5 گز مي رسد ودر نواحي ومناطق خرما خيز ايران بسيار

است وآن كائوچو است واين درخت به نام استبرق (كائوچو) است .از گل اي گياه پارچه حرير (ديباي

نازك) بافته مي شده است .

كائوچوئي ايران ازقبيل شنگ چيزه و لباس و درخت تين (انجير) واستبرق (كائوچو ) مطالاتي انجام داده

واز نتيجه اين مطالعات چنين استنباط مي شود كه شيره آبه نباتات كائوچوكي در مجاورت هوا منعقد

شده كه ماده كائوچوكي به انضمام مواد مختلفه ديگري از قبيل چربي ها وصمغ ها و مواد پرونيد وجود

دارد .

گياه کويري استبرق :

از گياه استبرق مي‌توان چيزي لطيف تر از ابريشم طبيعي توليد کرد و ما که اين منبع بزرگ را در

اختيار داريم لازم نيست ابريشم را فقط با کرم ابريشم توليد کنيم زيرا ابريشم حاصل از گياه کويري

استبرق بسيار لطيف، سفيد و با کيفيت است .

درختي مخصوص مناطق گرمسيري است كه سرماي زمستان هاي آن به زير صفر نرسد از اين درخت

در قديم در مناطق گرمسير مثل خوزستان ابريشم تهيه مي نمودند .چون اندام هاي ايندرخت شيرابه

سفيدرنگي دارد اهالي معتقدند كه شيرابه آن مي تواند درمان بعضي درد ها را بنمايد .از اين درخت

علاوه برتهيه ابريشم مي توان كاغذ ، كائوچو يا در مواردي خاص علوفه تهيه نمود . استبرق برگ هاي

پهن ومتقابل دارد كه فاقد دمبرگ بوده وپشت وروي آن را كرك هاي سفيد رنگ وبسيار ظريف پوشانيده

است.

قطر برگ هاي اين درخت به حدود دو ميلي متر ميرسد .شتر ها معمولا از برگ هاي تازه اين گياه

تغذيه مي كنند.

نوشته شده در یکشنبه 1390/07/03ساعت 10:25 نویسنده یاس سفید

گل حشره کش

گل حشره کش (پیرتروم)

Chrysanthemum cinerariaefolium

Syn: Tanacetum cinerariaefolium

Pyrethrum

Asteraceae

معرفی و گیاهشناسی

گل حشره کش یا پیرتروم گیاهی است علفی و چندساله از خانواده ی کاسنی که گلهای آن به فرم گل

آذین کاپیتول می باشند. گل ها شبیه به گل های بابونه دارای گلچه های زبانه ای سفید رنگ و گلچه

های لوله ای زرد رنگ هستند. این گیاه دارای ریزوم های کوتاهی است که به رنگ قهوه ای دیده می

شوند.

نیازهای اکولوژیکی و پراکنش

پیرتروم گیاهی است خشکی دوست و نیازمند نور فراوان که در اکثر خاک ها قابلیت رویش دارد ولی خاک

هایی با pH کمی اسیدی و دارای بافت سبک برای رشد و نمو آن مناسب تر می باشد.

کاشت، داشت و برداشت

تکثیر این گیاه بوسیله ی بذر و تقسیم بوته امکان پذیر است. به دلیل رشد بسیار کم گیاهچه ها در اوایل

رشد، کشت غیرمستقیم بذر توصیه می گردد. در تکثیر این گیاه بوسیله ی تقسیم بوته، معمولا از

گیاهان سه تا چهار ساله استفاده می شود. برداشت شامل قطع گل ها به همراه دو تا سه سانتی متر

دمگل است که در زمان بازشدن گلچه های زبانه ای زردرنگ صورت می گیرد.

برداشت : زمان برداشت برای بدست آوردن بیشترین سطح pyrethrin در گلها مهم است. برداشت باید

در مدت زمانهای گرم و خشک انجام شوند. در واقع گلها باید برای رشد کامل حتی در میان روز پنجم و

نهم از شروع شکوفایی برداشت شده باشند . گلها در مرکز گیاه شامل pyrethrin بیشتر از بیرون است .

خانواده گیاه : Asteraceae پیرتروم گیاهی است با خاصیت حشره کشی، به طور طبیعی که موارد

استعمال آن هم درمنزل وهم در کشاورزی معمول می باشد . ماده حشره کشی این گیاه از سر شاخه

های گل خشک شده دریافت می شود . ازسال ۱۹۵۰ فرآوری این گیاه تنها متمرکز به کنیا بود ولی اکنون

پرورش آن به استرالیا نیز گسترش یافته است. این گیاه به طور معمول به دلیل خاصیت حشره کشی

خودش پرورش می یابد وماده موثره آن pyrethrin در سر شاخه های گیاه یافت می شود .این گیاه در اکثر

کشورها یافت می شود بویژه در کنیا و تانزانیا و اکوادر و رواندا که به طوریکه برآورد شده هرساله تولیدات

این گیاه ۳۴/۲میلیون پوند محصولات این کشور ما به خود نسبت داده است.خرمن سر شاخه ها به دو

طریق است : هم به صورت کار دستی و هم به صورت مکانیزه که نوع دوم یعنی در مقیاس مکانیزه

کارآیی کاملتری داشته و از کاردستی می کاهد.

آرایش گیاه:inflorescence پیرتروم گیاهی است علفی و باریک و پایا به قد ۱۲ – ۳۰ اینچ و هم چنین

قسمت مرکزی گل که به رنگ زرد می باشد از پهنا ۲/۱۱ اینچ می باشد. این گیاه در مناطق معتدل با

درجه بارندگی ۴۵ تا ۵۰ اینچ پرورش می یابد. برای کاشت این گیاه ابتدا بذرها را در خزانه می کارند و ان

وقت بعد از گذشت ۴ ماه یعنی زمانی که دارای گیاه به ۴ تا ۵ اینچ رسید آنرا در زمین اصلی می کارند. در

۴ ماه بعد خرمن سر شاخه های باز شروع می شود. بعد از ۳ سال محصول دهی به تدریج بهره گیاه

کاهش می یابد. ماکزیمم بهره کشت و کاشت این گیاه در فصل دوم گرفته می شود. هر گل آذین آن

شامل ۱۸ تا ۲۲ گل سفید است و به صورت مجتمع در مرکز به رنگ زرد که شامل ۴۰ تا ۱۰۰ گل لوله ای

کوتاه با جنسیت نروماده میباشد. گلهای پیرتر زیاد مورد توجه زنبورهای عسل نیستند تنها گرده ها را

دریافت کرده و در امر گرده افشانی شرکت دارند. البته دانشمندان دریافته اند که زنبورها محصولات را

افزایش می دهند. خرمن زمانی شروع می شود که روی هر ساقه یا سرشاخه ۳ یا ۴ گل کاملا باز وجود

داشته باشد.

شرایط گرده افشانی: pollination requirement در مورد پیرتروم شرایط گرده افشانی به وضوح

شناخته نشده است اما طی اظهاراتی پیرتر دارای خود حاصلخیزی بالایی است و همچنان که گرده ها از

گلی به گل دیگر می روند که تشکیل بذرهایی با قدرت ماندگاری بالایی می دهند.. Krolla بحثی داشته

راجع به تست مقاله ای پرورش گیاهان در قفسه هایی با حضور زنبورها و بدون حضور آنها در محیطهای

باز. او گزارش کرد نشانه ای قوی حاکی از این است که پرورش پیرتروم در حضور حشرات گرده افشان به

طور گسترده افزایش می یابد. گزارش سازمان ملل متحد اظهار داشت که پیرتروم یک گیاه دگر لقاح بوده و

جشرات مداخله گر در امر گرده افشانی از مهمترین آنها زنبورها ودیگر hymenoptera بوده اند. Brewer

اظهارداشت که گرده های خود گیاه نمی توانند پذیرنده سطح کلاله باشند زیرا وقتی گرده ها از بساک

خارج می شوند سر کلاله بسته می شود و از اجازه ورود گرده به داخل خامه جلوگیری می کند .نتیجه

توجه : Pyrethrum یک حشره کش گیاهی است که از گلهای داوودی و دالماسیا اغلب کمتر از گلهای

داوودی ایرانی و گیاهانی مه در اروپای شرقی و Caucasus کشف شده تولید شده البته در حال حاضر گل

داوودی و الماسیا که به صورت تجاری است بیشتر در مناطق کوهستانی کنیا وتونس و اکادور کشت

شده است.

ترکیبات شیمیایی و فرآوری

تمام اندام های هوایی گیاه دارای ترکیب پیرترین هستند که میزان این ترکیب در بذور و گل ها بمراتب

بیشتر از سایر اندام های گیاه است. گل های خشک شده بصورت پودر، مایع و اسپری استفاده می

شوند.

کاربردها

گل حشره کش به عنوان یک گیاه دارویی جهت ارتقای رفاه و سلامتی بشر دارای اهمیت فراوانی است.

حشره کش های ساخته شده از این گیاه بر روی انسان و حیوانات تاثیر بسیار کمی دارند و در بدن

انسان تجمع نمی یابند. یعنی با اینکه اثر بسیار قویی در کنترل حشرات موذی دارد، ولی برای سلامتی

انسان تقریبا بی خطر می باشد.

گل حشره‌کش (pyrethrum) گیاهی است که در کوه‌های شمال ایران تا ارتفاع ۲۰۰۰ متر از سطح دریا و

همچنین در کوه‌های ارمنستان و قفقاز به طور خودرو می‌روید.

پیرتروم از خانواده مرکبات بوده و نام علمی آن کریزانتموم می‌باشد. ماده موثره این گیاه 4 استر است

به نام پیرترین (پیرترین ۱ و ۲ و سینرین 1 و ۲)که خاصیت حشره‌کشی پیرترین ۱ و سینرین ۱ بیشتر از

بقیه است.

مقدار پیرترین در تمام اعضا گیاه بالاخص در گل وتخمدان‏ها بیشتر است.

برای قویتر نمودن خاصیت حشره‌کشی گل حشره‌کش موادی از قبیل پیپرونیل بوتوکسید و یا بوتوکساید،

سزوگسان و سولفوکساید به آن اضافه و سمیت آنرا تا ۲ برابر افزایش می‌دهد.

گل حشره‌کش دارای خاصیت فلج کننده قوی است ولی پس از اندک زمانی بعضی از حشرات فلج‌شده

قادرند پرواز کنند. بدینجهت در محلول‌های گل حشره‌کش غالباً یکی از حشره‌کشهای مصنوعی افزوده

می‌شود تا گل حشره‌کش باعث فلج سریع حشره و حشره‌کش مصنوعی باعث مرگ حشره شود.

امشی از فرآورده‌هایی است که دارای ددت‏، عصاره پیرتروم، اسانس و نفت می‌باشد

نوشته شده در یکشنبه 1390/06/27ساعت 10:44 نویسنده یاس سفید

گل بابونه

نام : بابونه

نام علمی: CHAMOMILLAL MATRICARIA

انگلیسی: CHAMOMILLA

تیره: ASTRACEAE

نام‏های عربی‏: بابونج‏، قراص

نام‏های بومی و محلی ایرانی‏: بابونه گاوی‏، بابونه رسمی‏، بابونه معمولی‏، بابونه صغیر‏، اقحوان‏، اقحوان

صغیر‏، بابونه اروپایی‏، بابونه معطر

تاریخچه

بابونه از قدیمی ترین گیاهان دارویی شناخته شده توسط انسان است. مردم مصر و یونان باستان از خواص

دارویی آن مطلع بوده و برای درمان بعضی بیماری ها از این گیاه استفاده می کرده اند. دو تن از حکمای یونان

باستان «پلینیوس» و «دیوسکورید» در تألیفات خود از بابونه به نام «کاماملون» یاد کرده و خواص درمانی

آن را شرح داده اند.

مصریها، رومیها و یونانیان باستان از گلهای بابونه برای درمان آفتابزدگی، تب ها و قولنج استفاده می کردند.

آلمانیها برای توصیف بابونه از عبارتی به نام "alles zutraut" استفاده می کنند که مفهوم این عبارت این

است: "بابونه هر دردی را درمان می کند".

بابونه آلمانی برای مصریان و رومیان باستان یک گیاه شناخته شده بود و آن را به الهه خورشید تقدیم می

کردند،چون بابونه آلمانی را داروی همه دردها می دانستند و از آن به عنوان آرام بخش،تسکین دهنده استفاده می

کردند. بابونه آلمانی از قرن پانزدهم در اروپا به عنوان یک گیاه دارویی استفاده شد.

کشت انبوه بابونه آلمانی از قرن شانزدهم در کشور آلمان آغاز گردید وکشورهای پرتغال و فرانسه نیز از این

گیاه جهت درمان بیماریها استفاده کردند. حتی در قرون وسطی از این گیاه جهت خوشبو کردن هوا استفاده می

کردند و کف اتاق ها را با این گیاه می پو شاندند.

اختصاصات ظاهری گیاه

بابونه گیاهی است یکساله و علفی که سرمای زمستان را به خوبی تحمل می کند. در مناطق معتدله علف هرز

یونجه و ذرت است. بابونه در عرض جغرافیایی 63-64 درجۀ شمالی در سطوح وسیعی می روید.

ریشۀ بابونه مخروطی شکل و کم و بیش سطحی است. ریشه در اواخر دورۀ رویش از انشعابهای فراوانی

برخوردار می شود. ساقه استوانه ای شکل است. ارتفاع ساقه متفاوت و بسته به شرایط محل رویش بین 30-

80 سانتی متر می باشد. شرایط اقلیمی نقش عمده ای در رشد، نمو و حتی شکل گل دارد. چنانچه بابونه در

زمین های شور و غیر حاصلخیز بروید گیاهانی بسیار کوتاه(به ارتفاع 5 سانتی متر) با گلهای کوچک و

ظریف تولید می کند. بابونه هایی که در این شرایط می رویند سالها واریته ای جداگانه( به نام سالینا) می

دانستند و به علف مناطق شور( علف شور) معروف بود. پس از انتقال همان گیاه به شرایط اقلیمی مناسب ،

گیاه به رشد و نمو طبیعی خود دست می یابدکه نشان دهندۀ تأثیر شرایط اقلیمی در رویش بابونه است.

برگها بسیار منقسم ،باریک، کشیده و نیزه ای شکل یا سوزنی می باشند. برگها صاف و فاقد کرک هستند و به

صورت متناوب نسبت به یکدیگر قرار می گیرند.

گلهای بابونه در انتهای ساقه های اصلی و فرعی ظاهر می شوند و بصورت گل آذین کاپیتول می باشد، که دو

نوع گلچه در گل آذین دیده می شود: گلچه های زبانه ای به رنگ سفید که از نظر جنسی ماده هستند و گلچه

های لوله ای به رنگ زرد که دوجنسی می باشند.گلچه های لوله ای زرد رنگ است و در اوایل رویش نیم

کروی است که با نمو کامل گلها و باز شدن گلچه های لوله ای کم و بیش مخروطی شکل(کله قندی) می شوند.

قطر گلها متفاوت و بین1 تا 3 سانتی متر است.گلهای بعضی از گونه های جنس آنتمیس شباهت زیادی به

گلهای بابونه دارند که هنگام برداشت باید کاملاً مورد توجه قرار گیرند. قسمت میانی این گلها ( گونه های جنس

آنتمیس) قبل و پس از باز شدن به صورت نیمه کروی باقی می مانند( مخروطی شکل نمی شوند).

میوه، فندقه خاکستری رنگ یا زرد روشن به طول 1 تا 5/1 میلی متراست. میوه از دو قسمت تشکیل شده

است. یک قسمت شامل دانه(بذر) است که 20-25 درصد میوه را تشکیل می دهد. قسمت دیگر همان گلچۀ لوله

ای خشک شده است که 75-80 درصد بقیۀ طول میوه را تشکیل می دهد.که وزن هزار دانه اش 02/0 تا 03/

0 گرم است.بذرهای بابونه 2-3 سال از قوۀ رویشی مناسبی برخوردارند. چنانچه بذرهای این گیاه در شرایط

مناسب نگهداری شوند 10-15 سال قوۀ رویشی خود را حفظ می کنند. بذرها 6-8 روز پس از کشت سبز می

شوند. رشد اولیه این گیاه کند است.اوایل بهار رشد گیاه سریع است و شاخه های متعددی تولید می کنند. بابونه

شامل انواع بابونه اعم از بابونه آلمانی یا بابونه رومی (انگلیسی) است.

زمان گلدهی: زمان گلدهی بابونه متفاوت است و به رقم وشرایط اقلیمی محل رویش بستگی دارد. گیاهان

خودرو نسبت به گیاهان کشت شده زودتر به گل می نشینند. به طوری که در انواع خودرو اولین گلها در اواخر

فروردین ظاهر می شوند. در انواع کشت شده گلدهی با تأخیر همراه است و اولین گلها اردیبهشت پدیدار می

شوند. تمام گلها در مدت 10-16 روز ظاهر می شوند.

محل رویش و پراکندگی گیاه

بابونه آلمانی بومی مناطق معتدل مدیترانه و آسیای صغیرمی باشد ولی در شمال و جنوب آمریکا وهمچنین در

نقاط مختلف اروپا و استرالیا می روید. این گیاه در چمنزارها و اراضی شنی می روید.

این گونه در ایران در شمال غربی اندیمشک، اطراف خرم آباد، اطراف شیراز و تهران به صورت خودرو

یافت می شود.

نیازهای اکولوژیکی

اگرچه بابونه در کشت پائیزه قادر است سرمای زمستان را تحمل کند ولی برای گلدهی نیازی به گذراندن سرما

(بهاره شدن) ندارد، بطوری که در کشت بهاره گیاهان نیز به گل می روند. بذر بابونه در دمای 6-7 درجۀ

سانتی گراد جوانه می زند. ولی درجه حرارت مطلوب برای جوانه زنی بین 20-25 درجه سانتی گراد می

باشد.

رشد و نمو بابونه در دمای روزانه بین 19-21 درجۀ سانتی گراد به خوبی انجام می گیرد. ولی بیشترین مقدار

اسانس در درجه حرارت بین 20-25 درجه در گل ها ساخته و ذخیره می شود. بابونه به سرما حساس نیست

ولی چنانچه در بهار در مرحله گلدهی با سرما مواجه شود تأثیر سویی بر عملکرد گل خواهد داشت.

بذر بابونه برای رویش احتیاج به نور دارد. این گیاه نیز در طول رویش به نور کافی نیاز دارد. به طوری که

بابونه از مرحلۀ تشکیل غنچه تا کامل شدن گلها به مقادیر زیادی نور محتاج است. گیاهانی که در سایه کاشته

می شوند مقادیر بسیار کم اسانس و کامازولن خواهند داشت . تحقیقات نشان می دهد که نور سبب افزایش

اسانس و کامازولن می شود.

بابونه قادر به تحمل خشکی است ولی در مرحلۀ رویش بذر و همچنین در مرحلۀ تشکیل ساقه به مقادیر مناسبی

آب نیاز دارد. تحقیقات نشان می دهد که آبیاری گیاهان در مرحلۀ پنجه زنی ، عملکرد گل را به طور قابل

توجهی افزایش می دهد.

بابونه گیاهی شورپسند(هالوفیت) است ، اگر این گیاه در مناطق شور کشت شود ریشه قادر است 10 میلی گرم

نمک در هر گرم ریشه ذخیره نماید. کشت بابونه در مناطق شور سبب کاهش عملکرد گل در مقایسه با گیاهان

کشت شده در زمین های غیر شور می شود.

بابونه در هر نوع خاکی می روید، ولی خاکهای سبک شنی همراه با مقادیر فراوان ترکیبات آهکی خاکهای

بسیار مناسبی برای کشت بابونه است. PH خاک برای بابونه بین 8/4 -8 مناسب است. تحقیقات نشان داده که

بابونه را می توان در خاک های قلیایی با PH 9-2/9 نیز کشت کرد.

زمان و فواصل کاشت

زمان مناسب برای کشت پائیزه نیمه دوم شهریور و برای کشت بهاره نیمۀ دوم اسفند است. زمان کاشت نقش

عمده ای در عملکرد گل بابونه دارد. در کشت پائیزه و بهاره بذرها در ردیف هایی به فاصلۀ 12-15 سانتی

متر در زمین اصلی کشت می شوند.

در سال اول کاشت برای هر هکتار زمین به 3-5/4 کیلوگرم بذر با کیفیت مطلوب نیاز است. چنانچه بابونه به

صورت یک کشته تکثیر شود از سال دوم به بعد باید از مقادیر کمتری بذر استفاده کرد. زیرا پس از برداشت

گل بر اثر ریزش بذرها و رویش آنها باید به کاشت بذرها در نقاطی اقدام نمود که گیاهان تراکم کمتری دارند.

در کشت غیر مستقیم اواخر مهر زمان مناسبی برای کشت بذر در خزانۀ هوای آزاد است. نشاها 4-6 هفته بعد

(اواخر آبان تا اوایل آذر) آمادۀ انتقال به زمین اصلی می شوند. فضای 30-40 سانتی متر مربع برای هر بوته

در زمین اصلی سبب تولید حداکثر مقدار محصول گل و اسانس می شود. در کشت غیر مستقیم برای هر هکتار

زمین به5/0-8/0 کیلوگرم بذر نیاز می باشد.

روش کاشت

کشت بابونه توسط بذر انجام می گیرد. در کشت مستقیم اعم از کشت بهاره یا پائیزه پس از آبیاری زمین به

کاشت ردیفی بابونه اقدام می شود. از آنجا که نور نقش عمده ای در جوانه زنی بذر دارد بذرها را باید به

صورت سطحی در زمین کشت کرد. پس از کاشت غلتک مناسبی باید زده شود و از به کار بردن وسایلی که

سبب به هم خوردن نظم ردیفها و پراکنده شدن بذرهای کشت شده شود باید پرهیز کرد.

در بعضی کشورها تکثیر بابونه به صورت یک کشته صورت می گیرد. این روش از آن جهت مناسب است که

بذرها پس از رسیدن ریزش کرده و با بارندگی های پائیز سبز می شوند.در تکثیر یک کشته، قسمت هایی از

زمین که گیاهان تراکم کمتری دارند باید کشت شود.

در کشت غیرمستقیم در زمان مناسب بذرها را در خزانه ای که بستر آن به همین منظور آماده شده باید کشت

کرد. پس از کاشت سطحی بذر ، به منظور ایجاد تراکم در بستر سطحی خاک غلتک مناسبی باید زده شود. در

زمان مناسب نشاها را به زمین اصلی منتقل و زمین را بلافاصله آبیاری می کنند. از آنجا که کشت بابونه هزینۀ

زیادی را صرف می کند از این روش فقط در موارد ضروری استفاده می شود.

خواص دارویی‏:

1) يكي از مهمترين خواص بابونه درمان زخم معده و ورم معده است و اين گياه بآساني اين مرض را

درمان مي كند و آنهائيكه سالهاست با اين مرض دست بگريبان هستند و از قرص هاي مختلف گران قيمت

نظير Lozac و Zantac و غيره استفاده مي كنند مي توانند با استفاده از بابونه خرج داروي خود را پس

انداز كنند و همچنين سلامتي خود را بازيابند

2) براي درمان زخم معده يك ليوان چاي غليظ بابونه درست كنيد (4 قاشق چايخوري بابونه در يك ليوان

آبجوش و يا چهار تا چاي كيسه اي بابونه در يك قاشق ليوان آب جوش ) و صبح ناشتا هستيد اين ليوان

چاي را بنوشيد و سپس در رختخواب به پشت دراز بكشيد و بعد از چهار دقيقه بخوابيد و البته بعد از

يكربع ساعت مي توانيد صبحانه خود را ميل كنيد . اين عمل را بمدت دو هفته ادامه دهيد تا زخم و ورم

معده بكلي شفا يابد.

3)
2) بابونه اعصاب و قواي جنسي را تقويت ميكند .

3) بابونه مقوي مغز است .

4) بابونه ادرار آور و قاعده آور است .

5) اين گياه ترشح شير را در مادران شير ده افزايش مي دهد .

6) درمان كننده سردرد و ميگرن است .

7) استفاده از بابونه سنگ مثانه را خرد و دفع مي كند .

8) اگر كسي قطره قطره ادرار مي كند به او چاي بابونه دهيد تا درمان شود .

9) بابونه درمان كننده كمي ترشحات عادت ماهيانه است .

10) براي درمان چشم درد ، بابونه را در سركه ريخته و بخور دهيد .

11) براي تسكين دردهاي عضلاني چاي بابونه بنوشيد .

12) جويدن بابونه براي التيام زخم هاي درمان مفيد است .

13) خوردن 5 گرم ريشه بابونه با سركه رقيق محرك نيروي جنسي است. (ريشه بابونه گرم تر و

خشك تر از گل بابونه است )

14) بابونه تب بر و تسكين دهنده درد است .

15) بابونه تقويت كننده معده است .

16) براي تسكين درد در هنگام دندان درآوردن بچه ها ، بآنها چاي بابونه بدهيد .

17) براي رفع بيخوابي و داشتن يك خواب آرام و راحت ، كافي است ده دقيقه قبل از اينكه به

رختخواب برويد يك فنجان چاي بابونه بنوشيد .

18) بابونه درمان كننده بي اشتهايي است .

19) بابونه براي رفع ورم روده موثر است .

20) چاي بابونه درمان كننده كم خوني است .

21) از بابونه براي رفع كرم معده و روده استفاده كنيد .

22) بابونه تسكين دهنده دردهاي عادت ماهيانه است .

23) بابونه براي رفع زردي مفيد است .

24) حمام بابونه اثر نيرو دهنده درد . براي اين منظور چند قطره اسانس بابونه را در وان حمام

ريخته مدت يكربع ساعت در آن دراز بكشيد .

25) براي تسكين درد ، چند قطره اسانس بابونه را با يك قاشق روغن بادام مخلوطكرده و روي محل

هاي دردناك بماليد درد را تخفيف مي دهد .

26) اسانس بابونه مخلوط با روغن بادام براي رفع ناراحتي هاي پوستي نظير اگزما ، كهير و خارش

مفيد است .

27) براي رفع گوش درد و سنگيني گوش ، يك قطره روغن بابونه را در گوش بچكانيد .

28) اسانس بابونه چون اثر قي آور درد در مورد مسموميت هاي غذايي مصرف مي شود .

29) روغن بابونه را براي از بين بردن كمردرد ، درد مفاصل و نقرس روي محل درد بماليد .

30) با چاي بابونه اگر موهاي بلوند را بشوئيد آنها را روشن تر و شفاف تر مي كند .

31) آنهائيكه يائسه شده اند بهتر است همه روزه چاي بابونه بنوشند زيرا اختلالات يائسگي را

برطرف مي كند .

32) بابونه ضد آلرژي است .

آشنایی با خواص درمانی چای بابونه ‏:

چای بابونه علاوه بر دارا بودن خواص درمانی فراوان، از دیرباز به خاطر عطر و بوی خوش آن نیز

مورد توجه بسیاری بوده است.

بابونه گیاهى معطر و بادوام است که به ارتفاع حدود ۳۰ تا۴۰ سانتىمتر و گاهی تا ۶۰ سانتیمتر

رشد می‏کند.

ساقه آن به رنگ سبز مایل به سفید، برگ‏های آن کوچک و دارای بریدگی‏های باریک و نامنظم و

پوشیده از کرک است.

گل‏های آن، مجتمع در یک طبق است که به طور منفرد در انتهای ساقه در تابستان ظاهر می‏شوند. در

هر طبق، گل‏های سفید در اطراف و گل‏های زرد در قسمت وسط قرار دارند.

برخی خواص درمانی چای بابونه (دم کرده گل بابونه) عبارتند از:

• برای تقویت سیستم ایمنی بدن مفید است و عفونت‏های ناشی از سرماخوردگی را از بین می‏برد.

[نگاهی به تقویت سیستم ایمنی بدن ]

• برای رفع گرفتگی‏های عضلانی و نیز گرفتگی‏های قاعدگی در زنان مفید است.[زنجبیل، مؤثر در

کاهش شدت قاعدگی ]

• درد شکم را تسکین می‏دهد.

• التهاب را کاهش می‏دهد.

• به عملکرد بهتر کبد کمک می‏کند.

• برای درمان کمردرد مفید است.

• برای درمان روماتیسم به کار می‏رود.[امکان تشخیص زود هنگام روماتیسم با آزمایش خون]

• بخور گل بابونه جهت بهبود آکنه و جوش‏هاى صورت نیز توصیه شده است.

• چای بابونه مسکنى فوق العاده براى سردرد، میگرن، دندان درد و دردهاى عصبى است.[تاثیر

بابونه در کاهش درد رویش دندان شیرخواران]

نوشته شده در دوشنبه 1390/06/07ساعت 11:26 نویسنده یاس سفید

ماموردیکا (خربزه تلخ)

خربزه تلخ

MOMORDICA CHARANTIA L

نام عمومی‏: Aampalaya

خانواده کدوئیان‏: Cucurbitaceae

نام رایج در کشورهای مختلف‏: بالسامو‏: merveille pomme ، pomo‏، دنگ‏: balsamini longa ، muop

‏، گوا‏: sopropo ، arsorossie ، مارا‏: peria ، karela ، balsamina ، balsamapfel‏.

بررسی اجمالی‏:

این گیاه به عنوان خربزه تلخ چینی نیز شناخته شده است‏، و گیاهی گرمسیری و چند ساله است‏.

هنگام برداشت میوه‏های خوراکی آن سبز و پخته شده است‏. طعم آن تلخ است‏. خربزه تلخ دوبرابر موز

پتاسیم دارد و همچنین سرشار از ویتامین A و C است‏. برگهای عمیق با موهای زیاد در سطح دارد‏.

گلهای آن زرد و میوه‏های آن مستطیلی شکل و موج‏دار با رنگ سبز روشن و یا رنگ سفید مایل به سبز و

پوست آن مومی شکل است‏. در سورینام از تراشیدن میوه آن در غذا استفاده می‏شود‏. به نظر می‏رسد

خربزه تلخ در درمان HIV با پروتئین‏های مختلف (مانند آلفا و بتا) مؤثر باشد‏.

یک پروتئین خاص در خربزه تلخ است که برای درمان عفونت HIV بسیار مفید است‏. انواع کوچکتر آن ‏،

درخت گل حنا سیب (M. balaminal) ، که دارای دانه‏های احاطه شده توسط یک خمیر به رنگ قرمز

روشن است‏. این دانه‏ها کوچک و سیاه و سفید است‏. به نظر می‏رسد آب این گیاه برای سقط جنین

مفید باشد‏.

در طب سنتی چین‏، گیاهی است به عنوان محرک اشتها و به عنوان درمان عفونت دستگاه گوارش و

برای سرطان (پستان) استفاده می شود. همچنین برای درمان دیابت نوع 2 مؤثر است‏ و هیچگونه

عوارض جانبی ندارد‏. ثابت شده است برای افزایش تعداد سلول‏های بتا (کسانی که در لوزالمعده تولید

انسولین می‏کنند) مفید است‏. اجزای خاصی از خربزه تلخ شبیه ساختار شیمیایی هورمون انسولین

مورد نیاز برای نگهداشتن تعادل قند خون هستند‏. خربزه تلخ به اندازۀ گلی‏بن‏کلامید (داروی تجویزی برای

دیابت) مؤثر است و هیچگونه عوارض جانبی ندارد‏.

در طب سنتی سورینام‏، خربزه تلخ برای دیابت‏، فشار خون بالا‏، ضد تب‏، درد معده‏ استفاده می‏شود‏.

نیازها‏:

نور‏: سایه

خاک‏: غنی و مرطوب

به مقاومت در برابر سرما بسیار حساس است‏.

کاشت‏: در فصل زمستان ‏، 6 هفته قبل از بهار در گلدان کاشته می‏شود‏.که در این زمان خطری برای

زیادی سرما وجود ندارد‏.

در سورینام غذاهای گوناگونی با خربزه تلخ درست می‏شود‏. از بذر‏، قلمه و ساقه‏های بومی آن در غذاها

استفاده می‏کنند ‏. این گیاه از غذاهای مورد علاقه هلندی ، هندی ، غرب آفریقا ، کریول ، اندونزیایی ،

چینی ، لبنانی و یهودی است‏.

پودر گیاه خربزه تلخ سرشار از فیتوکمیکال های فعال و مفید که به طور طبیعی در این گیاه وجود دارند‏.

خربزه تلخ حاوی آرایه ای از مواد شیمیایی فعال بیولوژیکی گیاه از جمله triterpenes ها ، پروتئین ها ، و

استروئیدهاست‏. این گیاه را به پودر بسیار نرمی تبدیل می‏کنند ‏، برای تهیه چای ‏، tinctures یا عصاره

های آن را آسیاب می‏کنند‏. خربزه تلخ وحشی و در جنگلهای آمازون و برزیل زیاد است بدون هر گونه

سموم یا کود.

پیشنهاد استفاده‏:

این گیاه بهتر است به عنوان عصاره تهیه شود‏. یک قاشق چایخوری از پودر آن برای هر فنجان آب مناسب

است‏. آب را بجوشانید و با حرارت ملایم 20 دقیقه بجوش آید‏. 10 دقیقه اجازه دهید تا کمی خنک شود

بعد مایع گرم را به یک فنجان منتقل کنید و 2-3 بار در روز میل کنید‏.

موارد منع مصرف :

در هنگام بارداری و شیردهی استفاده نشود‏.

این گیاه در آزمایشاتی که بر روی حیوانات انجام شده باعث کاهش باروری در هر دو جنس نر و ماده

می‏شود‏. در نتیجه کسانی که تحت درمان باروری هستند‏، استفاده نمی‏شود‏.

خربزه تلخ سطح قند خون را کاهش می‏دهد‏. بنابراین‏، افرادی که به هیپوگلیسمی مبتلا هستند نباید از

آن استفاده کنند‏.

افراد دیابتی باید با احتیاط استفاده کنند‏.

تداخل دارویی‏:

ممکن است با انسولین و داروهای ضد دیابت تداخل داشته باشد‏.

روش تهیه داروهای گیاهی در سیستم طب سنتی‏:

برخی از این روش ها عبارتند از : تزریق (چای داغ) ، decoctions (جوشانده چای) ، tinctures (عصاره

های الکل و آب) ، و macerations (سرد غوطه ور شدن)‏.

ترجمه متن با خودم بوده‏، اگر روان نیست به بزرگواری خود ببخشید

نوشته شده در سه شنبه 1390/06/01ساعت 11:29 نویسنده یاس سفید

شاه پسند وحشی

شاه پسند وحشی

.(V. officinalis L.(V. spuria L

شاه پسند وحشی گونه ای با تیپ رشدی چند ساله است که در روی اندامهای هوایی آن کرکهای

کوتاه و سستی دیده می شود.ساقه معمولا" دارای انشعابات زیاد و مقطع آن چهار گوش است. ارتفاع

ساقه بسته به شرایط محیطی از 30 تا 80 سانتی متر تغییر می کند. برگها به شکل تخم مرغی وارونه و

طول و عرض آنها به ترتیب 10-3 و 5-2 سانتی متر است. هر برگ دارای چند لوب بوده و هر لوب معمولا"

به دو قسمت تقسیم می شوند. اندامهای هوایی طعم تلخ و بوی معطر دارند. شاه پسند وحشی در

طول فصل تابستان گلدهی می کند. گل آذین بعد از گرده افشانی سریعا" طویل شده و اندازه آن به 30

سانتی متر می رسد. گلها کوچک و گلبرگها ارغوانی روشن و طول آنها چهار میلی متر است. زنبور

عسل از گلهای شاه پسند وحشی عسل خوبی تهیه می کند. کاسبرگها کوچک و حدود دو میلی متر

طول دارند. میوه از نوع فندقه و داارای 1/5 میلی متر طول و تعدادی شیار طولی در قسمت پشتی است.

تکثیر این گیاه عمدتا" به روش جنسی و توسط بذر انجام می گیرد.

شاه پسند وحشی به صورت علف هرز در زمینهای مرطوب، اراضی بایر، مراتع و منار جاده ها و ارتفاعات

کم رشد می کند و از علفهای هرزی است که پراکندگی وسیعی دارد. برخی از گونه های آن به عنوان

گیاه زینتی پرورش داده می شوند و در گروه گیاهان دارویی مهم قرار دارد. امروزه از گکلیه اندامهای گیاه

به دلیل دارا بودن ماد موثر گلوکوزیدی بنام وربنالین در طب سنتی به صورت دم کرده و در صنایع

داروسازی در سنتز داروهای گیاهی به عنوان ماده تب بر و ضد اسهال بطور وسیع استفاده می

شود.سرشاخه های گلدار شاه پسند وحشی را در اکثر ممالک بصورت چای مصرف می کنند.

محل رویش شاه پسند در نواحی مرطوب شمال کشور، سواحل دریای خزر، رشته کوههای البرز، اطراف

تهران، قزوین، شیراز، کرمان، جیرفت، خراسان، کاشان، ارومیه، سنندج، همدان، اراک، نهاوند و لرستان

گزارش شده است.

شاه پسند وحشی از گیاهانی است که در روم قدیم مورد پرستش و تقدیس مردم بود و از آن برای

تبرک خانه ها و معابد استفاده می کردند . چون دارای خاصیت ضد خونریزی است گفته می شود که آنرا

روی زخم های مسیح ریختند و خونریزی قطع شد و روی این اصل در قدیم به آن گیاه صلیب Herb of the

Cross می گفتند .

این گیاه در نواحی جنوب آسیا ، آفریقا و اروپا در حاشیه جاده ها و دشت ها و مزارع می رویند در ایران در

مناطق شمال ایران و اطراف تهران ، فارس ، شیراز و نواحی جنوب می روید .

قسمت مورد استفاده این گیاه برگها و سر شاخه های سبز آن است در اثر مالش دادن بوی مطبوعی در

تمام قسمت های این گیاه منتشر می شود ولی طعم آن گس و تلخ است.

ترکیبات شیمیایی

شاه پسند وحشی دارای مواد شیمیایی مختلفی نظیر تانن ،‌موسیلاژ ، ساپونین ، وربی نالین

Verbenalin ، بتاکاروتن و ماده ای تلخ می باشد .

خواص داروئی

شاه پسند وحشی از نظر طب قدیم ایران سرد و خشک است

1. قابض و ضد تشنج است

2. برای از بین بردن آب آوردگی بدن مفید است و بدین منظور باید آنرا با ملاس چغندر خورد .

3. برای تقویت قلب مفید است .

4. خون را تمیز و تصفیه می کند .

5. عرق آور است .

6. مقدار شیر را در مادران شیرده زیاد می کند .

7. کر م معده را کشته و از بین می برد .

8. خلط آور است .

9. برای برطرف کردن سرماخوردگی مفید است .

10. کمیود ویتامین C را درمان می کند .

11. برای درمان ناراحتی های پوستی مفید است .

12. بیماری زردی را برطرف می کند .

13. برای رفع خونریزی لثه مفید است .

14. سنگ کلیه و مثانه را خارج می سازد.

استفاده خارجی

1. برای ورم مخاط دهان و گلو ، جوشانده آنرا غرغره کنید .

2. کمپرس آنرا روی ضرب دیدگی بگذارید .

3. زخم و بریدگیها را با ضماد آن درمان کنید .

4. برای رفع خستگی پس از کار روزانه از حمام شاه پسند استفاده کنید بدین منظور مقدار 200 گرم

برگهای گیاه را در دولیتر آب ریخته و حرارت دهید تا بجوش آید سپس آنرا روی چراغ برداشته و بگذارید

مدت 15 دم بکشد بعد آنرا صاف کرده و در وان حمام بریزید و برای مدت 20 دقیقه در آن دراز بکشید تا

خستگی عضلات برطرف شود .

طرز استفاده : دم کرده : یک قاشق چایخوری برگهای خشک شده این گیاه را در یک فنجان آب جوش

ریخته و برای مدت 10 دقیقه دم کنید سپس صاف کرده و به مقدار یک فنجان سه بار در روز بنوشید .

جوشانده : مقدار 40-50 گرم برگهای خشک شده این گیاه را در یک لیتر آب جوش ریخته وب گذارید

بمدت 5 دقیقه بارامی بجوشد سپس آنرا صاف کنید .

اسانس : قوی تر از تنطوره می باشد و از مغازه برخی از داروخانه ها می توان خریداری کرد مقدار مصرف

آن یک تا دوقطره در یک لیوان آب می باشد .

مضرات : خوردن زیاد این گیاه ضربان قلب را کم می کند و باعث تحریک روده ها و رحم می شود بنابراین

کسانیکه ناراحتی قلبی دارند و یا خانم های حامله باید در خوردن آن احتیاط کنند .

نوشته شده در چهارشنبه 1390/04/22ساعت 17:13 نویسنده یاس سفید

گل اسپیره

اسپيره يا گل عروس (Spiraea) :

اين گياه از خانواده زراسه (Rosaceae) و دارای گونه‌های مختلف زينتی است. دو گونه آن در ايران به

حالت وحشی يافت می‌شود كه يكی از آن‌ها علفی و چند ساله می‌باشد. گونه‌های آن عبارتند از:

اسپيره سفيد (S.Crenata) كه در دماوند، ارسباران و ارتفاعات سواد كوه ديده می‌شود. گل‌های آن

سفيد مرواريدی و در ارديهشت ماه ظاهر می‌گردند. انواع ديگری از قبيل: اسپيره سفيد پرپر و اسپيره

سرخ (S.Japonica) اسپيره سرخ ابلق(S.j var variegata)، اسپيره رعنا (S. Tunbergii) و اسپیره کوهی

( ‏Spirea ulmaria) وجود دارد كه دورگه‌هايی بين آن‌ها پديد آمده است. به طور كلی گل‌ها كوچك و رنگ

آن‌ها از سفيد تا قرمز متفاوت است. برخی از گونه‌های اسپيره در اوائل فروردين و برخی ديگر از تير ماه

الی شهريور ماه گل می‌دهند. اين گياه در محل‌های نيمه سايه رشد و نمو كافی می‌نمايند. و برای

تزئينات به صورت چند بوته‌ای در فضای چمن‌كاری بزرگ يا تك بوته در فضاهای كوچك و حاشيه‌ها، بالاخره

به عنوان چپر يا ديوار كاربرد دارند. ازدياد اين گياه توسط تقسيم بوته يا جدا كردن پا جوش‌ها است. در

برخی از گونه‌ها و واريته‌ها از قلمه خشبی يا نيمه خشبی و بذر استفاده می‌شود.

گل هاي اين گياه معطر و شامل 5 گلبرگ سفيد و 5 كاسبرگ و 20 تا 30 پرچم درازتر از گلبرگ است.

قسمت مورد استفاده اسپيره گل، سرشاخه گلدار و ريشه آن است ولي تمامي قسمت هاي گياه نيز

ارزش دارويي دارند.

وضعیت برگ: پهن برگ و خزان کننده ( برگها کوچک ساده که لبه آن مضرسی است )

ارتفاع: از 45 سانتیمتر تا 3 متر

قطرتاج : از 60 سانتی متر تا 3 متر

فرم تاج: گرد ، گلدانی شکل ، بوته ای

محل کاشت: آفتابی تا نیمه سایه

نوع خاک:معمولی و نسبتا" حاصلخیز

گلدهی: گلهای سفید رنگ آن در بهار ظاهر می شود

نحوه تکثیر: توسط تقسیم بوته یا جدا کردن پاجوش و در بعضی از واریته ها توسط قلمه خشبی یا نیمه

خشبی و بذر صورت می گیرد.

مواردکاربرد: برای تزئینات به صورت چند بوته ای در فضای چمن کاری بزرگ یا تک بوته در فضای کوچک ،

بعنوان حاشیه کاری ، پرچین و دیواره سبز کاربرد دارد .

اسپيره گياهي است پايا با ساقه اي افراشته و گل آذين ديهيم به گل هاي سفيد يا كرم رنگ. برگ ها

متناوب تك شانه اي با دندانه هاي بزرگ هستند. ميوه هاي آن هر كدام تنها يك دانه دارند. اين گياه به

صورت خودرو در كنار آب ها و نزديك چشمه ها و اماكن مرطوب به وفور يافت مي شود. اين گياه از قديم به

عنوان گياهي دارويي به كار مي رفت.

خواص دارویی‏:

از گل هاي اين گياه بيشتر استفاده مي شود كه آن ها را در يك لايه نازك و منظم در سايه يا در خشك

كني با حداكثر حرارت 35 درجه سانتي گراد خشك مي كنند. همچنين مي توان برگ هاي جوان و ريزوم

هاي آن را جمع آوري كرد.

تمام اين قسمت ها محتوي گلوكوزيد، گااولترين و آسپرين، به مقدار كمي هليوتريپين، نوعي ماده رنگي

زرد، وانيلين و اسيد ساليسيليك آزاد كه از تجزيه گااولترين به دست مي آيد هستند. گل هاي خشك

شده را براي تهيه جوشانده هاي ضد گريپ و به عنوان معرق براي پايين آوردن تب و تسكين دردهاي

روماتيسمي مورد استفاده قرار مي دهند. برگ ها و گل هاي آن مدر است و براي درد هاي مثانه و كليه

مورد استفاده قرار مي گيرد. مصرف آن يا به صورت دم كرده (يك قاشق مرباخوري براي يك فنجان آب، دو تا

سه فنجان در روز) يا به صورت خيسانده (يك قاشق مرباخوري در هر فنجان آب كه 10 ساعت خيس

خورده باشد) است. جوشانده و خيسانده و خود گياه داراي عطر خاصي شبيه عطر متيل استر اسيد

ساليسيليك است.

ريشه گياه اسپيره در رفع خونريزي ها و جوشانده برگ آن در بهبود بريدگي ها و زخم ها بسيار مفيد

است.

سرشاخه گلدار آن داراي اثر دفع كننده اوره و اسيداوريك، معرق، آرام كننده، مقوي قلب، خواب آور و

التيام دهنده زخم و جراحات است.

ريشه و سرشاخه گلدار اين گياه به صورت دم كرده مورد استفاده قرار مي گيرد و در رماتيسم مفصلي

حاد، سنگ كليه و مجاري ادرار، دردهاي عصبي و بيماريهاي قلبي كمك موثري دارد.

جوشانده غليظ برگ گياه به صورت لوسيون يا كمپرس گرم براي بهبود سوختگي، بريدگي و زخم ها به

كار برده مي شود و جوشانده داغ حاصل از تمام قسمت هاي گياه براي رفع دردهاي ماهيچه اي موثر

است.

زياده روي در مصرف اسپيره باعث عوارضي نظير اختلالات قلبي و پيدايش خون در ادرار مي شود.

..: ‏Spirea ulmaria :.. ‏

اسپیره کوهی

اسپيره‌ي كوهي يا ريش بز به دليل ظاهر زيبا و قد بلند آن، در هنگام شكوفه و پوشش زيبايي كه به

چمنزارهاي مرطوب مي‌دهد، عنوان ملكه چمنها را به دست آورده است. گلهاي اسپيره‌ عطر بادام دارند و

شيرين و گرم هستند و برگ‌هاي آن تند و مطعرند .

برگ‌هاي اسپيره‌ وقتي خشك شوند، عطر يونجه را پيدا مي‌كنند و براي خوش‌ طعم كردن نوشابه‌هاي

خنك تابستاني مورد استفاده قرار مي‌گرفته‌اند. اسپيره‌ي كوهي را كف اتاق پخش مي‌كنند تا در طول

ماه‌هاي تابستان هواي داخل اتاق را خشبو نگه دارد .

عطر اسپيره‌ي كوهي به انسان نشاط مي‌بخشد. از گل‌هاي اين گياه براي درمان بيماري مالالريا و

تب‌هاي نوبه و عفونت‌ها‌ چشمي استفاده مي‌شده است. با كشف اسيد ساليسيليك از غنچه‌هاي گل

اي نگياه توسط يك پرفسور ايتاليايي در

سال 1839، معلوم شده كه چرا اين گياه خاصيت تب‌بري دارد. اسيد ساليسيليك همچنين د رپوست و

برگ درخت بيد نيز موجود است و در سال 1889، از همين ماده، آسپرين كه از نام علمي اسپيره‌ي كوهي

گرفته شده است، ساخته شد .

آسپرين مانند اسيد ساليسيليك داراي خواص ضد التهاب نيز مي‌باشد و مي‌تواند حرارت بدن را كاهش

دهد. گياه پزشكان اسپيره‌ي كوهي را جهت دردهاي روماتيسمي و مفصلي و همچنين سرماخوردگي‌ها

تبدار و آنفلوانزا توصيه مي‌كنند. اين گياه همچنين يكي از مؤثرترين داروها جهت رفع سوزش معده و

مقابله با اسيديته معده مي‌باشد و برخلاف آسپرين، باعث تحريك و خونريزي معده بيمار نمي‌شود .

اسپيره‌ي كوهي دارويي ملايم است و خاصيت قابض كنندگي آن مانع اسهال در كودكان مي‌شود. اين

گياه همچنين يك داروي آرايشي مفيد نيز مي‌باشد و از گلاب آن براي تقويت پوست بعد از پاك كردن

صورت استفاده مي‌شود .

زيستگاه طبيعي :

گياه بومي اروپا و آسيا مي‌باشد كه كشت آن در آمريكاي شمالي نيز متداول شده است. بر روي خاك‌هاي

غني و مرطوب در سواحل رودخانه و نهر‌ها و در باتلاق‌ها و مرداب‌ها مي‌رويد .

مشخصات ظاهري :

گياه بادوامي است كه طول آن به 30 تا 60 سانتي‌متر مي‌رسد. ساقه‌هاي اسپيره خشك و متمايل به

رنگ قرمز هستند. برگ‌هاي آن شبيه پر و معطر و دندانه‌دار مي‌باشندو هر برگ داراي 2 تا 5 جفت برگچه

است. روي برگ‌ها سبز تيره و زير آن سفيد مايل به خاكستري است. گل‌هاي اسپيره‌ به رنگ كرم و بسيار

خوشبو هستند كه چندتايي و به طور چسبيده به هم در كنار يكديگر قرار گرفته‌اند. اسپيره، از اواسط

تابستان تا اوايل پاييز گل مي‌دهد، كه همين گل‌ها سپس تبديل به ميوه‌هاي مارپيچ و حلزوني

مي‌شوند .

نوشته شده در شنبه 1390/03/28ساعت 11:48 نویسنده یاس سفید

گیاه بابا آدم

میلاد مولود کعبه بر همگان مبارک

۲۵خرداد روز ملی گل و گیاه بر شما مبارک

نام فارسی :باباآدم – باردان – فیل گوش

تیره :کاسنی Compositae

نام لاتین :Arctium lappa L.-Lappa major Gaertn

نام انگلیسی :Burdock – Peigherolle - Clotbur

نام عربی‏: آراقیطون - راس الحمامه

گیاهی است علفی، بزرگ و دارای ساقه منشعب به طول 80 تا 150 سانتی متر و حتی بیشتر که به

حالت وحشی در دست ها و نواحی مرطوب و سایه دار، تا ارتفاعات 1500 تا 1800 متری می روید.

ریشه ای دراز به قطر انگشت با ظاهر دوکی شکل و به رنگ قهوه ای دارد ولی اگر شکسته شود در

مقطع،رنگ تقریباً سفید نشان می دهد از اختصاصات آن این است که پهنک برگهای آن، بسیار بزرگ و

دارای حالت نسبتاً افتاده بر روی ساقه است. بزرگی پهنک برگها به نسبتی که از قاعده ساقه به راس

آن نزدیک می شویم کم می گردد. رنگ آنها در سطح فوقانی پهنک سبز تیره ولی در سطح تحتانی به

علت پوشیده بودن از تارهای فراوان ، سبز روشن است. کاپیتولهای آن ظاهر کروی و مجتمع دارند و هر

یک از آنها نیز مرکب از گلهائی کوچک ارغوانی به تعداد 40 تا 50 محصور در تارهای ابریشمی است

براکته های انولوکر آن هر یک در انتها به خمیدگی قلاب مانند ختم می شود. میوه آن پس از رسیدن به

صورت فندقه ای با 3 یا 4 سطح مشخص در می آید. رنگ آنها خاکستری یاقهوه ای روشن و یا حنائی و

گاهی منقوش به لکه های نسبتاً تیره است. در بالای میوه آن دسته تارهای ابریشمی کوتاه به رنگ

زرد یا سفید مایل به زرد دیده می شود که زود افت هستند. سطح خارجی میوه گیاه نیز پوشیده از

تارهای ریز است بطوریکه وجود آنها سبب می گردد که به آسانی به دست بچسبد.

انتشار

گرگان : علی آباد کتول ، مازندران ، بین عباس آباد و قائم شهر، گیلان : رودبار ، کوشک (باغ محسنی)

در ارتفاعات 350 متری، ایسپیلی ییلاق آذربایجان : 18 کیلومتری مرند، قره داغ ، حسن بگلو ، نعمت

آباد نزدیک تبریز ، همدان :حیدر ، اراک بختیاری در 2100 متری، جنوب ایران ، کرمان قریه العرب ، راهبور

در 2600 متری مشرق ایران : خراسان ، تهران : شهرستانک در 1700 متری لشکرگ ، بین توچال و

دماوند در 2300 متری ، قزوین،کرج.

نیازاکولوژیکی

باباآدم در هر زمینی مشروط بر آنکه کمی سفت و دارای کود نسبتاً کافی باشد، رشد می کند. کودهایی

که تجزیه کافی حاصل کرده باشند و بعلاوه کودهای شیمیایی ازت دار برای پرورش آن بسیار مناسب

است.

تکثیر گیاه

تکثیر گیاه از طریق کاشتن دانه در زمینهای رسی – آهکی که قبلاً در پائیز به عمق 50 – 45 سانتی متر

بر گردان شده باشد و بعلاوه کود کافی به آن داده باشند، صورت می گیرد. از هر پایه سالم گیاه معمولاً

معادل 25 گرم دانه (میوه) بدست می آید. این دانه ها به مجردی که به سطح زمین بیفتند شروع به

رویش می نمایند. قوه نامیه دانه ها 5 سال دوام دارد. دانه باباآدم را در ماه شهریور بلافاصله پس از جمع

آوری در زمین زراعتی می کارند بدین نحو که آنها را در امتداد خطوطی به فواصل 60 سانتی متر در داخل

حفره های کوچک به عمق 4 سانتی متر بنحوی می کارند که در هر فاصله 20 تا 25 سانتی متر تعداد 3

تا 4 دانه درون حفره کاشته می شود. سپس به آرامی غلتک می زنند تا دانه ها به زمین بچسبد. با این

روش پس از آنکه دانه ها رشد کافی حاصل کردند و گیاه جوان از رویش آنها پدید آمد با حذف کردن پایه

های اضافی فاصله آنها را از یکدیگر معادل 40سانتی متر می نمایند. در بعضی مناطق دانه ها را بدون

آنکه درون حفره ای بکارند در سطح زمین زراعتی می پاشند و پس از آنکه گیاه جوان از رویش دانه ها

حاصل شد فاصله آنها به صورتی در می آورند که هر گیاه با پایه مجاور خود 60-80 سانتی متر از هر طرف

فاصله داشته باشند. در هر دو رویش فوق الذکر پس از کاشتن دانه به ملایمت روی آنها غلتک می زنند تا

سطح دانه از یک قشر نازک یک سانتی متر خاک پوشیده گردد. در کشت وسیع بذر افشانی بوسیله

دستگاههای مکانیکی مخصوص انجام می گیرد. در بعضی موارد دانه (میوه) گیاه را ابتدا در نقطه زمین

آماده ای می کارند و پس از گذشت یک ماه و گاهی بیشتر که گیاهان جوان از نمو دانه ها حاصل گردید

آنها را در زمین زراعتی نشاء می کنند بنحوی که حتی المقدور هر پایه از دیگری فاصله کافی داشته

باشد.

داشت و برداشت

آبیاری و اصلاح زمین زراعتی و همچنین مبارزه با علفهای هرز باید پیوسته در دوران رشد گیاه انجام گیرد

تا رشد کامل پایه های جوان بخوبی تامین شود.

برداشت محصول یعنی خارج کردن ریشه گیاه از زمین معمولاً هنگامی صورت می گیرد که گیاه 18 ماهه

باشد. برای اینکار در بهار قبل از ظاهر شدن دستگاه زایای گیاه، ریشه ها را از زمین خارج می کنند زیرا

اگر این عمل به تاخیر افتد ریشه سخت می شود. خارج کردن ریشه ها از زمین به وسیله چنگالهای فلزی

قوی که بتوانند در عمق نسبتاً زیاد فرو رود باید در نهایت دقت صورت گیرد تا ریشه ها به وضع سالم از

زمین کنده شوند. پس از خارج نمودن ریشه ها از زمین نیز باید آنها را مدتی به حال خود گذاشت تا گل

مرطوب اطراف ریشه که بدان چسبیده است خشک گردیده به سهولت از آن جدا شود. پس از انجام این

کار قسمت هوائی گیاه را قطع می کنند و ریشه ها را پس از شستن به صورت قطعات کوچک در آورده

در معرض گرمای خورشید قرار می دهند و یا بوسیله دستگاه خشک کن مخصوص ریشه گیاه را خشک

می کنند. در صورت استفاده از برگ های گیاه چیدن برگها باید موقعی انجام گیرد. که گیاه را جهت

استفاده از ریشه آن از زمین خارج می کنند.

خواص داروئی:

۱- بهترین تصفیه کننده خون است و خون را تمیز کرده و سموم را از بدن خارج می کند .

۲-جوشهای صورت و کورک را برطرف می کند .

۳-ادرار آور و معرق است .

۴-سیستم لنف بدن را تمیز می کند .

۵-بیماریهای پوستی نظیر اگزما ، گل مژه و زخم ها را برطرف می کند .

۶-تورم را از بین میبرد .

۷- تقویت کننده بدن است .

۸-جوشانده برگهای بابا آدم را در معالجه سرگیجه و رماتیسم بکار می برند .

۹-برای تنظیم قند خون و معالجه بیماری قند از جوشانده برگهای بابا آدم بمقدر سه فنجان در روز استفاده

کنید.

۱۰-برای معالجه سرخک ، برگهای بابا آدم را با کمی شکر بجوشانید و به مریض بدهید .

۱۱-جوشانده تخم بابا آدم ضد عفونی کننده است .

۱۲-تخم بابا آدم ضد کرم معده و روده است .

۱۳-در ناراحتی های ریوی و گلو درد از جوشانده تخم بابا آدم استفاده کنید .

۱۴-در معالجه ذات الریه بکار می رود .

۱۵-ریشه بابا آدم در برطرف کردن سرماخوردگی موثر است .

۱۶-تب حاصل از بیماری مخملک را برطرف می کند.

۱۷-در معالجه یبوست موثر است .

۱۸-بعنوان ضد سم در هنگام نیش زدن جانوران سمی استفاده می شود.

۱۹- برای معالجه کچلی برگ بابا آدم را دم کرده و روی پوست سر بمالید .

۲۰-برای معالجه زخم ها و التیام جراحات ، جوشانده برگ بابا آدم را با مقدر مساوی روغن زیتون مخلوط

کرده و روی زخم ها و جراحات بمالید .

۲۱- ریشه بابا آدم علاج کم خونی و رنگ پریدگی است زیرا دارای مقدر زیادی آهن است .

۲۲-برای معالجه رماتیسم و آرتروز مفید است .

۲۳-نقرس را برطرف می کند .

۲۴-در معالجه بیماریهای عفونی موثر است .

۲۵-درد سیاتیک را آرام می کند .

۲۶-در برطرف کردن کمر درد موثر است .

۲۷-آب آوردن بدن را درمان می کند .

۲۸- هضم غذا را تسریع می کند .

۲۹-ورم کلیه را دفع می کند .

۳۰-آنهائیکه میل زیادی بخوردن شیرینی و شکر دارند اگر صبح ناشتا از دم کرده این گیاه بنوشید بزودی

این عادت رفع خواهد شد .

۳۱-برای ترک قهوه مفید است.

۳۲-کهیر را برطرف می کند.

۳۳-ریشه بابا آدم را له کرده و یا بجوشانید و آنرا روی کورک و یا اگزما بمالید تا آنرا برطرف کند .

۳۴- برای جلوگیری از ریزش مو و تقویت آن جوشانده غلیظ ریشه بابا آدم را به سر مالید .

۳۵-برای برطرف کردن سوزش و درد گزیدگی زنبور با حشرات برگ بابا آدم را له کرده و به محل گزیدگی

بمالید .

ضماد برگ : موجب اكسيده شدن و زائل شدن سم مار مي شود ، رفع كننده خارش و تحريكات جلدي

دانه : داراي روغن كه زود خشك مي شود و در اثر ماندن كهنه نمي شود.

روش استفاده :

برگ و ريشه (دم كرده)

1 – بابا آدم +گزنه + افسنطين + آرنيكا + مريم گلي : تحريك رشد مو ، تقويت موي سر و ضد ريزش مو

2 – بابا آدم + بارهنگ + بنفشه (روغن – موضعي) : رفع درماتيت گهواره و بثورات جلدي ناشي از ادرار

عوارض جانبي و منع مصرف : گزارش نشده است.

نوشته شده در شنبه 1390/03/21ساعت 10:16 نویسنده یاس سفید

گل گچ دوست کم رنگ

گچ دوست کم رنگ گیاهی است با تیپ رشدی چند ساله که دارای ریشه ی عمیق قطور و بسیار

منشعب می باشد.ریشه تا عمق 2-1 متری در خاک نفوذ می کند مقطع ریشه رنگ روشن تری نسبت

به قسمت های سطحی آن دارد.ساقه منشعب و ارتفاع آن بین 90-40 سانتی متر متغیر است و در

قسمت های تحتانی به صورت چوبی در می آید.روی ساقه برگهای باریک و کشیده با آرایش متقابل قرار

گرفته اند.گل ها کوچک و به رنگ های سفید تا صورتی دیده می شوند.گلدهی از اوایل خرداد ماه شروع

شده و تا تیر ماه نیز ادامه پیدا می کند.کپسول دارای تعداد زیادی بذر کوچک به رنگ قهوه ای تیره و تقریبا

مسطح است.

تکثیر ‏:

تکثیر این گیاه به دو روش جنسی از طریق بذر و غیر جنسی از طریق قطعات ریشه انجام می گیرد.

G.paniculata به عنوان علف هرز در مراتع چراگاه ها مناطق کوهستانی و سنگلاخی و خاک های شنی

غنی از کلسیم و آهک به چشم می خورد.

کاربرد داروئی‏:

از نظر کاربرد دارویی ریشه دارای 20-10 % ساپونین است که در معالجه ناراحتی های تنفسی به کار

می‏رود‏.

مصارف زینتی‏:

در صنایع آرایشی و بهداشتی هم به کار می رود.این گونه در برخی ممالک نظیر روسیه مجارستان و

رومانی به

طور وسیع مورد کشت قرار می گیرد.

نوع دیگر این گیاه‏، گچ دوست دالکي نام دارد‏.

نام فارسي: گچ دوست دالکي

نام علمي: Gypsophila biovulata Stapf

اين گياه يكي از گونه هاي سرده "گچ دوست" بوده و به تيره ميخک (Caryophyllaceae) تعلق دارد؛ 36

گونه گياه يکساله يا چند ساله ي علفي يا خشبي از اين سرده در ايران يافت مي شود.

ويژگي هاي گياه شناسي:

گياهي چند ساله، خشبي و پوشيده از کرک هاي غده دار. برگ ها بيضوي، نوک تيز و دمبرگ دار. گل ها

کوچک, سفيد فام و مجتمع در گل آذين هاي خوشه-گرزن. ميوه فشرده- تخت.

زمان گل و ميوه دهي: بهار و اوايل تابستان.

پراكندگي جغرافيايي : اين گياه تنها از دالاکي در نزديکی بوشهرجمع آوري شده است.

فوايد زيست محيطي:

توليد غذا (انرژي و مواد) با استفاده از آب، مواد معدني و انرژي نوراني خورشيد؛ تلطيف هوا با توليد

رطوبت و تبديل دي اكسيد كربن به اكسيژن؛ پالايش هوا با تثبيت ذرات معلق در هوا مانند گرد و غبار،

عوامل بيماريزا، گازهاي سمي و غيره؛ حفاظت از خاك در برابر فرسايش آبي و بادي و بالاخره زيبا سازي

محيط. وجود پوشش گياهي در هر منطقه سبب تعديل شرايط اقليمي آن منطقه شده و موجب مي

شود شرايط زيست براي ساير جانداران مناسب تر گردد.

خواص دارويي:

عصاره گياه معرق, مدر, ضد ميکروب و تصفيه کننده خون بوده و برای درمان رماتيسم، نقرس، بيماري

هاي انگلي و بيماري هاي عفوني تجويز مي شود.

تركيبات:

ريشه داراي ساپونين, ساپو توکسين (ژيتاژين و ژيتاژينين)، لاکتوزين و اندکي چربي است.

مصارف زينتي:

به دليل داشتن گل های بسيار زيبا و معطر اين گياه نيز مانند ساير گونه هاي سرده زينتي به حساب مي

آيد.

نوشته شده در شنبه 1390/02/03ساعت 11:42 نویسنده یاس سفید

گل راعی (علف چای)

نام علمي: Hypericum perforatum

نام انگليسي: St Johns Wort

نام فارسي: علف چاي، گل راعي، هوفاريقون، گل شهناز

گفته مي شود که گياه گل راعي نام انگليسي خودرا از نام شواليه هاي سنت جان گرفته است که ازآن

در ميادين جنگ هاي صليبي براي مداواي زخم استفاده مي کردند. اين باور وجود داشت که اين گياه دافع

ارواح خبيث است و به همين دليل ديوانگان را وادار به خوردن دمکرده آن مي کردند. به دليل رنگ زرد، آن

را موافق مزاج صفراوي مي دانستند و براي درمان يرقان و هيستري به کار مي بردند. اين گياه علاوه بر

اين که از نظر خواص دارويي بسيار غني است، سر شاخه هاي گل دار آن نيز داراي اسانس نافذي است.

ريخت شناسي گياه:

گياهي است پايا، فاقدکرک، پايه چوبي، با ساقه ايستاده، در پايين چوبي، ارتفاع گياه بسته به شرايط

محيطي تعيين مي شود. برگهاي تخم مرغي، دراز، پهن، در سطح زيرين کم رنگ، شامل نقاط شفاف

سوراخ مانند با حاشيه اي سياه و به تعداد فراوان که در واقع کيسه هاي ترشحي مملو از اسانس

هستند. گل ها به رنگ زرد درخشان ،نسبتاً بزرگ و مجتمع در گل آذين وسيع پانيکولي، داراي پنج گلبرگ

مي باشد.در گلبرگها نقاط ريز يا خطوط تيره که عبارتند از غده هاي ترشحي محتوي شيره قرمز مايل به

قهوه اي ديده مي شود. ميوه به صورت کپسول به ابعاد1-./5 ميلي متر و ريشه به طول 70سانتي متر

مي باشد.

محل رويش:

اين گياه در نقاط خشک، مرغزارها و مراتع آفتاب گير مي رويد. در بريتانيا به وفور به خصوص بر روي خاک

هاي آهکي مي رويد. گل راعي اگر چه در زمين هاي بلير و حاشيه جاده ها مي رويد ولي علف هرز

اختصاصي مزارع چايي است. ايران: اين گياه در نواحي مختلف البرز، کرج، راه چالوس، شمال ايران،

گيلان، لاهيجان، طالش، خراسان، مغرب ايران، بروجرد، کوه الوند و نهاوند و نقاط غرب ایران و در مسیر

قله چین کلاغ به حد زیادی می روید.

زمان گلدهي:

اواخر ارديبهشت تا اواخر مهرماه زمان برداشت سر شاخه ها: خرداد تا تير ماه

قسمت مورد استفاده:

سرشاخه هاي گلدار تازه يا خشک شده گياه سرشاخه ها را بايد در زمان گلدهي از گياه چيد. در اين

هنگام طعم آن تلخ ،کمي قابض و به طورملايم شور است. اگر در بين انگشتان فشرده و له شود ،بوي

معطر و رزيني ازآن استشمام مي شود. براي منظورهاي درماني گل را بايد زماني از گياه جداکرد که در

حال طراوت يعني قبل از پلاسيده شدن باشند.

گونه هاي ديگر اين تيره :

1.Hypericum androsaemum داراي اثر درماني مسهل است و در بيماري هاي کليه و مثانه استفاده مي

شود.

2.Hypericum lanceolatum به عنوان يک گياه دارويي التيام دهنده با اثر مقوي استفاده مي شود. از

پوست ساقه اين گياه نوعي گم رزين به رنگ زرد مايل به سبز به دست مي آيد. اين ماده با نام

Baumeda fleursjaunes و با بويي نا مطبوع مي باشد.

3.Vismia guianensis درخت خون که از آن نوعي شيره رزيني به دست مي آيد که اثر مسهل است.

۴. Vismia acuminate در آمريکاي جنوبي مي رويد .

5.Harongama dagascariensis نوعي ماده رزيني از آن به دست مي آيد که از آن در نواحي محل

رويش جهت درمان عفونت هاي زايماني استفاده مي شود.

رقم توپاز يکي از معروفترين ارقام گل راعي در اروپا است که جهت توليد دارو در مقياس صنعتي از آن

استفاده مي شود.در ايران نيز شرکت دارويي زردبند با تهيه بذر رقم توپاز و مطالعات متعددي که بر روي

سازگاري و همچنين اثر شرايط اقليمي کشورمان بر روي آن انجام داده و به اين نتيجه رسيده که رقم توپاز

را مي توان در مقياس وسيع جهت توليد دارو مورد استفاده قرار داد.

گل راعي به عنوان داروي ضد افسردگي:

قدمت مصرف اين گياه، بيش از دو هزار سال پيش است و نزد بيشتر اقوام و ملل جهان به عنوان بهترين

داروي بيماري هاي عصبي مورد استفاده بوده تا اينکه در حدود يک قرن پيش، براي اولين بار در آلمان از

آن فراورده صنعتي تهيه شده و سپس در حدود سه دهه قبل از بيشتر کشورهاي اروپايي و امريکا

محصولات زيادي از آن به بازار آمد. در حال حاضر بيش از50 کار خانه دارو سازي جهان از گياه علف چاي،

دارو هاي مختلف افسردگي تهيه مي کنند. در ايران نيز براي اولين بار در سال 1378 از عصاره اين گياه

دارويي به شکل قطره و با نام هايپيران، منطبق با استاندارد جهاني و با کيفيتي برابر با انواع خارجي

تهيه و به عنوان داروي رسمي ايران شناخته شد. با توجه به اين که به طور اساسي و به علت شرايط آب

و هوايي، گياهان دارويي ايران داراي مرغوبيت خاصي مي باشند، لذا گل راعي ايران داراي بهترين

کيفيت بوده و داروي ساخته شده از آن نيز از کيفيت و استاندارد بالايي بر خوردار است

گلهای این گیاه به رنگ سفید یا زرد است که در بالای ساقه به صورت مجتمع به چشم می خورد که این

گلها کمی معطر و دارای بوی مخصوصی است. چای کوهی از نظر طب قدیم ایران گرم و خشک است و

خواص درمانی بسیاری دارد این گیاه ضد کرم معده و روده است و گرفتگی صدا را باز می کند. این گیاه

برای درمان مرض کزاز بکار می رود و اگر برگ آن را به صورت پودر روی زخمهای عمیق بپاشید این

نوع زخمها را خوب می کند. چای کوهی درمان کننده بیماری مننژیت است؛ درد پشت و گردن و

خشکی گرد را درمان می‏کند و ضدافسردگی است. این گیاه اشتها را باز می کند بنابراین می توان آنرا

به بچه‏ها و افراد مسن که اشتها ندارند داد. کسانی که از داروهای آسم و ضدسرماخوردگی و

حساسیت استفاده می‏کنند نمی‏توانند چای کوهی مصرف کنند خاصیت این گیاه در درمان افسردگی به

اثبات رسیده و مکانیزم اثر ضد افسردگی آن از

طریق مهار آنزیمی است.ماده موثره این گیاه هایپریسین میباشد که فراورده های آن هم بر اساس همین

ماده استاندارد سازی می‌شوند و اثر ضد افسردگی گیاه نیز مربوط به این ماده میباشد.در واقع این ماده

مهارکنندۀ آنزیم mono amino oxidase Mao میباشد که کاملاً مانند داروی ترانیل سیپرومین میباشد.

از این گیاه دو فراورده دارویی در بازار ایران موجود میباشد.قطره هایپیران و قرص پرفوران که هر دو

در درمان افسردگی کاربرد دارند. نکته قابل ذکر در مورد این گیاه و فراورده های آن تداخلات زیاد

آن می‏باشد که مصرف آن را محدود نموده است و دلیلش هم مهار آنزیمی است.

دارو هاي تهيه شده از گل راعي:

1. قرص پرفوران:Perforan coated tablet قرص روکش دار که هر قرص حاوي حدود 160 ميلي گرم

عصاره خشک گياه علف چاي يا هوفاريقون و معادل 300 ميکرو گرم هايپريسين مي باشد.

مواد موثره: مهمترين ماده موثره آن هيپريسين پسود و هيپريسين است .ساير مواد موجود در آن

عبارتند از :فلاونوئيد،گزانتون ها، اسيد هاي کربو کسيليک، فنوليک. آثار فارما کولوژي: در مطالعات اوليه

نشان داده شده است که عصاره گياه علف چاي انواع ايزو آنزيم A,B آنزيم مونو آمينو اکسيداز (MAO) را

مهار مي نمايد. در نتيجه اين اثر ميزان واسطه هاي شيميايي سروتنين، نوراپي نفرينو دوپامين در هسته

هاي مغزي افزايش يافته، موجب بهتر شدن خلق و بر طرف شدن افسردگي مي شود.

حداقل دو مکانيسم براي اثر ضد افسردگي گل راعي پيشنهاد شده است که عبارتند از :

تعديل فعاليت اينتر لوکين و وقفه برگشت سروتونين به عصب. مطالعات باليني: در يک مطالعه باليني بر

روي شش زن افسرده 55-65 سال عصاره علف چاي که ميزان 14/.% استاندارد شده بود به کار گرفته

شد و معلوم شد که اين عصاره ميزان متابوليت هاي نور آدرنالين و دوپامين ادرار بيماران تحت درمان را

افزايش مي دهد. همچنين محققان دريافته اند که افزايش قابل ملاحظه اي در ميزان متابوليت هاي کاتکو

لا مين ها، متوکسي هيدروکسي فنيل گليکول که عامل مشخص کننده اثر بخشي در درمان ضد

افسردگي است در ادرار اين بيماران يافت شده است.

موارد منع مصرف و نکات قابل توصيه: در بيماران حساس به گياهان دارويي توصيه نمي شود.

عوارض جانبي: عوارض آلرژيک و فتو درماتيت در بعضي بيماران گزارش شده است. مقدار مصرف ونحوه

استعمال: روزي سه مرتبه هر بار يک قرص با يک ليوان آب ميل شود.

مصرف در حاملگي و شير دهي: در موارد حاملگي و شير دهي توصيه نمي شود.

2. قطره هايپيران: اين فرآورده از عصاره هيدرو الکلي گياه علف چاي به دست مي آيد و به شکل قطره

در دارو خانه ها موجود است. اثرات درماني: آرام بخش، مسکن، ضد اضطراب، مفيد در بيماري هاي

ميگرن، پرخوابي، مشکلات و دردهاي دوران قاعدگي، ترس و دلهره، شب ادراري کودکان مي باشد.

عصاره اين گياه مي تواند ميزان اکسيژن سلولي را افزايش مي دهد. در دوران قبل از قاعدگي به دليل

بروز تغييرات هورموني، نوساناتي چون خلق و خو، دردهاي ناحيه کمر، دل درد، اسپاسم و سردرد بروز

مي کند. استرس و اضطراب از جمله عوامل تشديد کننده اين عوارض است. شربت گياهي هايپيران

داروي مناسبي براي کاهش هيجانات روحي و تغييرات خلق و خوست. نکاتي که در مورد اثرات ايده آل

اين دارو واکثر دارو هاي گياهي بايد در نظر داشت اين است که حداقل 2-3 هفته پس از مصرف نبايد انتظار

اثر داشت چون دارو هاي گياهي دير اثر بوده و اثر آن ها به طور اصولي پس از يک ماه ظاهر مي شود و

به تدريج به حداکثر مي رسد، به علاوه مقادير مصرف نوشته شده در راهنماي داروهاي گياهي، بايد به

دقت رعايت شود و همچنين داروهاي گياهي را بايد به طور منظم و مرتب مصرف کرد، چرا که مسئله

مقدار، مدت مصرف و نظم در مصرف دارو از شرايط اصلي اثر بخشي داروهاي گياهي است.

3. پماد و کرم هيپريکوم پرفوراتوم: عصاره گياه گل راعي از سرشاخه گل خشک شده و پودر شده وبا

استفاده از دستگاه سوکسله و حلال متانول تهيه مي شود. براي بررسي اثر اين پماد به عنوان ضد

التهاب و التيام بخش، پمادهايي با غلظت عصاره 5-3 درصد انتخاب و پس از مشخص نمودن روش تعيين

مقدار عصاره در فرآورده ها جهت بررسي اثر آن تعداد 20 موش ماده با محدوده وزني 250-200 گرم

انتخاب شد. دو روز پيش از ايجاد سوختگي موي ناحيه پشت نمونه ها تراشيده شد.اين نمونه ها به

چهار گروه پنج عضوي تقسيم شدند. گروه اول تحت درمان با پماد 3 درصد گروه دوم پماد 5 درصد گروه

سوم به عنوان شاهد تحت درمان با پلاسيبور گروه چهارم به عنوان مقايسه استاندارد تحت درمان با کرم

فني توئين 1درصد قرار گرفتند. جهت ايجاد سوختگي پس از بيهوشي ناحيه تراشيده شده پنج ثانيه در

آب جوش 965 درجه به صورت معلق قرار گرفت که باعث ايجاد سوختگي درجه سه شد .درمان در دو دوره

و هر يک در يک هفته صورت گرفت. در هفته نخست هر روز نمونه ها در دو نوبت و در هفته دوم در يک

نوبت دارو دريافت کردند.نمونه هاي شاهد داراي افزايش تدريجي شدت التهاب ،نکروز، لاغر شدن شديد،

عطش فراوان، بي حرکتي، گسترده شدن مناطق آسيب ديده و عفونت بودند. درنهايت به مرگ ان ها در

روز دوازدهم منجر شد. ساير نمونه ها به تدريج با کاهش التهاب والتيام مناطق آسيب ديده، سير

بهبودي را طي کردند.در اين پژوهش نشان داده شد که پماد گل راعي با غلظت 3 درصد تا حدودي بهتر از

غلظت 5 درصد عمل مي کند؛ که اين امر از نظر اقتصادي داراي اهميت بسيار است. همچنين اختلاف

معني داري بين اثرات التيام بخش پماد 3 درصد و کرم 1 درصد فني توئين ديده نشد.

4.هايپر فورات : اثرهايپرسين تغليظ شده در دي کلرو متان ومتانول در کاهش زخم معده تجربي حاصل

از استيل سالسيليک اسيد واتيل الکل 96 درجه در معده موش صحرايي. هايپريسين با مقادير مختلف به

صورت وابسته به دوز جلوي ايجاد زخم توسط ايندو متاسين را مي گيرد ودر ثاني در حيواناتي که

قبلاًتوسط اين ماده پيش مداوا شدند وسپس در آن ها اقدام به ايجاد زخم گوارشي توسط ايندو متاسين

مي شد تا حد قابل توجهي در برابر زخم گوارشي مقاومت نشان مي دادند. پس اين ماده جلوي زخم

زايي ايندو متاسين را مي گيرد و اين کار را با افزايش ترشح موکوس معدي انجام مي دهد. همچنين

ممکن است اين دارو روي سنتز پروستا گلاتوسين ها و ميکروسيرکولاسيون مخاط معده تاثيراتي داشته

باشد.

احتياط مصرف:

قرار گرفتن پوست در معرض آفتاب پس از مصرف خوراکي اين گياه، ممکن است منجر به درماتيت شود. در

هواي مرطوب و آفتابي هرس کردن گياه و چيدن برگ و گل باعث درماتيت تماسي مي شود.

تداخلات دارويي: استفاده طولاني مدت اين گياه مي تواند فعاليت دارو هاي حياتي مانند مهار کننده

هاي پروتئاز براي HIV و دارو هاي ضد وازنش پيوند را که بعد از پيوند اعضا مورد استفاده قرار مي گيرد

،بلوک نمايد. در يک مطالعه بر روي 86 بيمار، بعد از در يافت گل راعي، در برخي از بيماران وازنش پيوند

رخ داد و ساير بيماران مجبور شدند دوز اين داروي گران قيمت را افزايش دهند.

نوشته شده در شنبه 1390/01/20ساعت 14:36 نویسنده یاس سفید

ژرانیوم(شمعدانی عطری)

شمعدانی عطری Geranium

اسم علمی:pelargonium roseum

روش تکثیر: قلمه

زمان کاشت:اوائل بهار

زمان برداشت:مهر آبان

اندام مورد استفاده: اندامهای هوایی

سن رویشی:یکساله یا چند ساله

پراکنش جغرافیایی: اکثر مناطق ایران

خواص درمانی: ضد عفونی کننده و درمان ترک پوست

شمعداني عطري گياهي است که برگ*هاي معطر و گل*هاي صورتي رنگ کوچکي دارد. برگ*هاي ظريف و کرک دار و سبز آن بخش زينتي گياه است كه به نور مستقيم آفتاب بسيار حساس است و بايد گياه را در سايه آفتاب درختان کاشت تا با سوختگي حاشيه برگ*ها مواجه نشويم.

جنس ژرانیوم

گیاهانی علفی ، با گونه‌های فراوان هستند که تقریبا همه آنها در نیمکره شمالی تا مرز مناطق گرمسیری انتشار دارند. پهنک برگها دارای بریدگی‌های کم و بیش عمیق با رگبرگهای پنجه‌ای و متصل به دمبرگی نسبتا بلند است. گلها منظم ، منفرد ، یا دو بدو مجتمع‌اند و پرچمهایی دارند که همه بارور و در قاعده بهم پیوسته‌اند.

مریکارپها ، پس از آنکه بوسیله تار یا منقار حاصل از امتداد جدار برچه بر روی خامه که نسبت به خشکی و رطوبت هوا احساس است از هم جدا شدند، به انتهای خامه چسبیده باقی می‌مانند و به خلاف جنس قبلی ، هیچگاه به شکل فنر لوله نمی‌شوند. گیاهان این جنس یکساله یا پایا ، دارای گلهایی نسبتا درشت به رنگهای صورتی ، سرخ ، بنفش و یا رنگهای حد واسط آنها هستند. این جنس تقریبا در تمام نقاط ایران بیش از 23 گونه دارد.

كاشت:

تكثير بوسيله قلمه در پاييز انجام مي گيرد. معمولا بعد از سه ماه ريشه دار ميشود.

خواص درماني:

اسانس ژرانيوم، از نظر درماني داراي اثر ضد عفوني كننده است. در عطر سازي و تهيه گرد دندان، پماد ها و فراورده هاي زيبايي، مصرف مي شود. و خاصيت ضد تب دارد.

چاى شمعدانى وحشى (عطرى)، آرامبخش افراد افسرده و مضطرب

استفاده از برگ هاى ژرانيوم (شمعدانى عطرى و يا وحشى) كه در نواحى آذربايجان به نام عطر چايى يا عطر شاهى معروف است، از ديرباز در ميان خانواده هاى ايرانى متداول بوده است. اغلب خانواده ها براى اين منظور يك گلدان از اين گياه زيبا را كه داراى برگ هاى سبز پرچين و شكن و بسيار معطر است، در خانه نگهدارى مى كنند و با افزودن چند برگ شمعدانى معطر، در داخل قورى چاى، از عطر دلپذير و طعم مطبوع چاى و خواص درمانى ژرانيوم برخوردار مى شوند.
ژرانيوم، از تيره گياهان معطرى است كه داراى اثرات ضددرد، ضداضطراب، ضدافسردگى، مقوى مسكن و آرامبخش است.
بهترين و ساده ترين روش استفاده از اين گياه، قرار دادن چند برگ آن در چاى معمولى است. اما براى موارد ياد شده، مصرف روزانه 2 فنجان از دم كرده اين گياه به ميزان يك قاشق چاى خورى از پودر برگ آن در يك فنجان آب جوش براى مدت 2-1 هفته تا برطرف شدن كامل ناراحتى، توصيه مى شود.

نوشته شده در شنبه 1389/10/18ساعت 10:20 نویسنده یاس سفید

مریم گلی

مریم گلی(سالویا)

به فارسی در بعضی مناطق «مریمی» و«مریم گلی» در کتب طب سنتی و به عربی «مریمیه» و «شالبیه» و «مریمیه صغیره» نام برده می شود. به فرانسوی Sauge و به انگلیسی Common sage گفته می شود.گیاهی است از خانواده نعناLabiatae،نام علمی Salvia officinalis L. ومترادف آن Salvia argentea Hort. می باشد.

مشخصات

مریم گلی گیاهی است علفی چند ساله چهار گوش کرکدار ،بلندی گیاه زیاد نیستو در حدود ۵/۰ متر می باشد .متقابل پوشیده از کرک به رنگ سبز مایل به سفید .برگهای پایین ساقه دراز ،بیضی ،به طول ۵-۴ سانتی و نوک تیزپ،کناره برگها دارای دندانه منظم بادمبرگ ولی برگهای واقع در قسمت بالای ساقه بدون دمبرگ و کوچک است.
گلها به رنگ آبی کمرنگ یا ارغوانی معمولا در تابستان سال دوم ظاهر می شود.گونه دیگری از این گیاه که از نظر طبی چندان مورد توجه نیست دارای گلهای قرمز زیبایی است که به نام سلوی در گل کار کاشته می شود،نام علمی آنSalvia ambigua می باشد.
مریم گلی وحشی در اراضی خشک و سنگلاخ مناطق مختلفه آسیا و شمال آفریقا می روید،در ایران نیز این گیاه در آذربایجان شرقی و بعضی مناطق دیگر ایران در باغچه ها کاشته می شود.

گیاه شناسی

مریم گلی گیاهی است چند ساله از خانواده نعناعیان مه منشا آن نواحی شمالی مدیترانه و شمال آفریقا گزارش شده است . این گیاه در کوه های آهکی مونته نگرو و هرزگوین در یوگسلاوی سابق گسترش فراوانی دارد. در ایران بیشتر در آذربایجان به ویژه تبریز یافت می شود. ریشه مریم گلی کم و بیش ضخیم است و به طور مستقیم در خاک فرو می رود. ریشه آن انشعاب های فراوانی دارد. این گیاه ساقه مستقیم و ارتفاع آن بین 50 تا 80 سانتی متر است . ساقه های جوان به رنگ سبز تیره و پوشیده از کرک های انبوه و خاکستری رنگ هستند . باگذشت عمر گیاه، ساقه چوبی و رنگ آن قهوه ای می شود . برگ های بلند و نیزه ای شکل هستند. برگ های پایینی دارای دمبرگ بلندی هستند. در حالی که برگ های قسمت فوقانی ساقه دمبرگ کوتاهی دارند . سطح فوقانی و تحتانی برگ ها پوشیده از کرک ها ظریفی است. گل ها به رنگ بنفش متمایل به آبی، صورتی یا گیاهی سفید و به صورت مجتمع در قسمت فوقانی ساقه ها، روی چرخه های مخصوصی مشاهده می شوند. روی هر چرخه 5 تا8 گل وجود دارد. میوه کپسول و به رنگ قهوه ای روشن یا قهوه ای تیره است. طول میوه 2 تا 3 میلی متر و عرض آن 2 میلی متر است. وزن هزار دانه 6/7 تا8/7 گرم است .مریم گلی 5 تا 7 سال عمر می کند. همچنین این گیاه تا چهار سال بازدهی اقتصادی دارد. بذور 3 الی 4 سال از قوه رویشی مناسبی برخوردار است.

نیازهای اکولوژیکی

مریم گلی گیاهی است مدیترانه ای که در طول رویش به گرما و هوای خشک نیاز دارد. در درجه حرارت 12 تا 15 درجه سانتی گراد شروع به رویش می کند. رشد گیاه در سال اول کند است و گلدهی تا اوایل تابستان همچنان ادامه دارد. تشکیل میوه از اواخر مرداد شروع می شود. گیاهان جوانی که از بذر رویش یافته ند ، نیاز زیادی به آب دارند. این گیاه در فصل زمستان ، در دمای پایین تر از15ـ درجه سانتی گراد دچار سرمازدگی و در 5 تا6 روز خشک می شوند.

مریم گلی برای رویش به خاک خاصی ندارد و در هر نوع خاکی به خوبی رشد می کند. هوای گرم و خاک های با بافت متوسط که دارای مقادیر مناسبی ترکیبات کلسیم باشند برای کشت این گیاه و در افزایش مواد موثره آن تاثیر به سزایی دارند.

برگرداندن خاک بین ردیف ها به منظور تهویه، نقش عمده ای در افزایش عملکرد دارد. PH خاک برای کشت مریم گلی بین 9/4 تا 2/8 مناسب است .

مواد و عناصر غذایی مورد نیاز

افزودن 20 تا 30 تن در هکتار کودهای حیوانی به طور کامل پوسیده در فصل پاییز هنگام آماده ساختن خاک نتایج مطلوبی به همراه دارد. چنانچه از کود حیوانی استفاده نشود در فصل پاییز، قبل از کاشت گیاه افزودن 60 تا 80 کیلو گرم در هکتار اکسید فسفر و 40 تا 60 کیلو گرم در هکتار اکسید پتاس به خاک نتایج خوبی در افزایش عملکرد و مواد موثر به همراه خواهد داشت. در اوایل بهار قبل از کشت نیز 60 تا 80 کیلو گرم در هکتار ازت به زمین می افزایند.

کاشت

مریم گلی را می توان به وسیله بذر یا از راه رویشی تکثیر کرد. کشت به وسیله بذر به دو روش مستقیم و غیر مستقیم انجام می گیرد.

کشت مستقیم

بذور را در زمان مناسب به صورت ردیفی در زمین اصلی کشت می کنند. مقدار بذر مورد نیاز برای هر هکتار زمین 15 تا 20 کیلوگرم است. زمان مناسب برای کشت مستقیم بذر در زمین اصلی اواخر پاییز است. بذور در ردیف هایی به فاصله 60 تا 70 سانتی متر کشت می شوند. عمق بذر مریم گلی در زمان کاشت باید 3 تا 4 سانتی متر باشد.

کشت غیر مستقیم

در این روش بذور را در خزانه هوای آزاد که بستر آن بر کشت میرم گلی آماده شده است، کشت می کنند. برای هر هکتار زمین به 250 تا 300 متر مربع خزانه و 5/1 تا 2 کیلو گرم بذر با کیفیت مطلوب نیاز است . زمانی که ارتفاع آن ها به 15 تا 20 سانتی متر رسید، به زمین اصلی منتقل می کنیم . زمان مناسب برای کشت در خزانه آزاد بهار است.

تکثیر رویشی:

تکثیر رویشی از راه تقسیم بوته صورت می گیرد. در این بوته هایی را که 3 تا 4 سال از عمر آن ها می گذرد از زمین خارج می کنند. هر یک از بوته ها را به 3 تا 4 قطعه تقسیم و سپس آن ها را در زمین اصلی کشت می نمایند. بهترین زمان برای تکثیر رویشی مریم گلی فصل پاییز است.

مراقبت و نگهداری

بهار سال دوم برای تسریع در رویش و افزایش عملکرد ، ساقه گیاهان از فاصله 8 تا 10 سانتی متری زمین بریده می شوند. پس از آن، گیاه به سرعت رشد می کند و شاخه های جدید با برگ های انبوه که سرشار از اسانس اندبه وجود می آیند. در طول رویش مریم گلی ، وجین علف های هرز لازم است و تأثیر فراوانی در رشد و افزایش مواد موثره گیاه دارد. علاوه بر برداشت مکانیکی علف های هرز، مبارزه شیمیایی با آن ها نیز ضرورت دارد.از بیماری های قارچی مریم گلی می توان از قارچ کله برگی و سفیدک سطحی نام برد. استعمال قارچ کش های مناسب و استفاده از روش ها به زراعی مناسب نقش عمده ای در کنترل بیماری های قارچی دارد.

برداشت

چنانچه تکثیر به وسیله بذر انجام گیرد و بذر به صورت مستقیم در فصل پاییز کاشته شده باشند یا نشاء ها در فصل پاییز به زمین اصلی منتقل شده باشند، می توان یک سال بعد محصول را برداشت کرد. تحقیقات انجام شده در ایران نشان می دهد که در سال می توان سه بار محصول را برداشت کرد. اولین برداشت قبل از گل دهی و اوایل خرداد انجام
می گیرد. باید توجه کرد که در هنگام برداشت به ترتیب در تابستان و پاییز انجام
می گیرد. باید توجه کرد که در هنگام برداشت ، ساقه های چوبی که همراه با دیگر قسمت های گیاه است به طور آشکاری بر کیفیت مواد دارویی گیاه تأثیر می گذارد.

پس از برداشت در سایه و یا در خشک کن های الکتریکی خشک می شود. در سال دوم و سوم عملکرد برگ تازه 5/2 تا 3 تن در هکتار و عملکرد پیکر رویشی تازه 5 تا 8 تن در هکتار است.

بهترین زمان برداشت مریم گلی ظهر است چون دارای بیشترین اسانس می باشد.

مقدار اسانس حاصل از پیکر رویشی مریم گلی 8 تا 10 کیلو گرم در هکتار است.

ترکیبات شیمیایی

اندام های گیاهی هوا به ویژه برگ ها، دارای اسانس هستند. مقدار اسانس در شرایط اقلیمی مختلف متفاوت و بین 1 تا 5/2 درصد است. از ترکیبات اسانس آن تویون، سینئول، کامفور، بورنئول و پنین را می توان نام برد. گیاه همچنین شامل مواد تلخ ، مواد تاننی، فلاونویید و مواد گلیکوزیدی و رزینی است.

خواص دارویی

این گیاه را علیه ناراحتی های معده و روده ای به کار برده و همچنین علیه اسهال، نفخ و تعرق شبانه بیش از حد نیز موثرند. این گیاه ترشح غدد شیری را کاهش می دهد و همچنین اسانس آن آرامبخش است. در مصارف خارجی برگ های آن را در غرغره های ضد ورم حفره دهان ، آنژین ها، دندان درد ها به کار می برند. امروزه اسانس مریم گلی یکی از مهم ترین طعم دهنده های غذایی محسوب می شود. به علاوه از اسانس آن به عنوان نگهدارنده و آنتی اکسیدان نیز در صنایع غذایی استفاده می شود.

نوشته شده در شنبه 1389/07/10ساعت 11:22 نویسنده یاس سفید

گل قرنفل يا گل بوقلمون

قرنفل: گیاهی است دوساله از جنس میخک‌ها (Dianthus)، راسته کاریوفیلالس (Caryophyllales)، خانواده میخکیان (Caryophyllaceae).

گياهي است دو ساله با گل هاي كوچك، مخملي به رنگ هاي صورتي، سفيد، قرمز، بنفش و مخلوط سفيد و قرمز كه به تعداد زياد در يك گل آذين چتر مانند با هم مجتمع مي شوند. عمر گل ها به چند هفته مي رسد. برگ ها باريك و سرنيزه اي به رنگ سبز متمايل به خاكستري است. اين گياه نسبت به سرما مقاوم است و عمدتاً در حاشيه باغچه كاشته مي شود يا به شكل گل بريده از آن استفاده مي كنند.

قرنفل گل‌های کوچک، مخملی به رنگ‌های صورتی، سفید، قرمز، بنفش و مخلوط سفید و قرمز دارد که به تعداد زیاد در یک گل آذین چترمانند با هم مجتمع می‌شوند. عمر گل‌ها به چند هفته می‌رسد. قرنفل گلی است معطر که در باغ‌ها برای زینت می‌کارند. قرنفل و میخک را گاه یکی می‌گیرند.

اصل نام آن کرن‌پهول از زبان هندی و به معنای «گل گوش» است که صورت عربی‌شدهٔ آن به شکل قرنفل درآمده‌است. کرن در هندی به معنای گوش و پهول به معنای گل است. زنان اهل هند آن را در سوراخ گوشواره در گوش می‌کردند تا بسته نشود .واژه کرن‌پهول در هندی بعداً به معنای عام گوشواره نیز به‌کار رفت

نيازمند مكان آفتابي، خاك مرطوب، حاصلخيز و تقريباً غني از مواد آلي و به خوبي زهكشي شده است. تكثير آن از طريق تقسيم بوته و تهيه قلمه خوابانيدن و كاشت بذر امكانپذير است. بذر را در فروردين يا ارديبهشت در مخلوطي از خاك برگ و خاك باغچه در خزانه هواي آزاد مي كارند و پس از چهار برگ شدن نشاها آن ها را به گلدان منتقل مي كنند. قلمه را نيز در اواخر زمستان يا اوايل بهار از شاخه هاي گل نداده انتخاب مي كنند و در ماسه مي كارند. قرنفل با گرامينه هاي زينتي، پامچال و بومادران هماهنگي خاصي دارد.

در ایران از قدیم در باغها كشت می‌‌شده است. نسبت به سرما مقاوم است. بذر آن در تیر و مرداد كشت و نشاها در شهریور و مهر به محل اصلی منتقل می شود

اين گياه بومي فرانسه مي باشد.

مشخصات گياه شناسي گياهي است دو ساله با ارتفاع بوته بين 30-45 سانتيمتر.داراي گل قرمز صورتي وسفيد كه از اواسط بهار ظاهر ميشود دوره گلدهي تا اواسط تابستان ميباشد اين گياه داراي ارقام كم پر- پر پر- پا كوتاه و پا بلند است .

قرنفل ـ مقوی قلب-معده-اعصاب-گوا رش-وسواس-بد بویی دهان

نوشته شده در یکشنبه 1389/05/31ساعت 14:34 نویسنده یاس سفید

گل عروسک پشت پرده

عروسک پشت پرده يا کاکنج (Physalis alkekengi-L) به صورت بوته هاي علفي در اغلب کشورهاي

اروپايي، آسيايي و آمريکاي شمالي و همچنين در نواحي مرکزي و شمال ايران به طور خودرو يافت مي شود

در طب سنتي ايران و بسياري از کشورها، ميوه و برگ آن به عنوان دارو مصرف مي گرديده است.

عروسک پشت پرده که کاکنج نيز ناميده مي‌شود گياهي است يک ساله يا چند ساله، زيبا و به بلندي کمتر از

نيم متر. گلهاي آن سفيد وکوچک هستند. کاسه گل پس از گرده افشاني و لقاح مي‌رويد، درشت، متورم و

رنگين مي‌شود و به رنگ نارنجي تند با برگ هاي برجسته در مي‌آيد. درون آن ميوه گياه به شکل سته

نارنجي رنگي تشکيل مي‌شود. معمولأ در پاييز پارانشيم کاسه گل تحت تأثير فعاليت‌هاي باکتري هاي

سلولز خوار تجزيه مي‌شود، در نتيجه فقط شبکه رگبرگ هاي کاسه به شکل تور سفيد رنگ ظريف و نازکي

باقي مي ماند و ميوه گرد درون آن نمايان مي شود. به همين علت است که اين گياه را عروسک پشت پرده

مي‌نامند.

اين گونه از عروسك پشت پرده فقط در جنگل هاي شمال مي رويد و برگ و ميوه آن خاصيت دارويي دارد.

اين گياه طبعي سرد و خشك دارد و داراي اثراتي نظير تب بر، ضدانگل، و تصفيه كننده خون است.

براي رهايي از كرم كدو و انگلهاي معده و روده مي توان از 25 گرم ميوه عروسك پشت پرده استفاده كرد.

ميوه اين گياه شبيه گيلاس است و ويتامين C آن بيشتر از ليمو است.

عروسك پشت پرده در درمان بيماري هاي برونشيت، تنگي نفس، رماتيسم، هپاتيت و زخم مجاري ادرار

موثر است.

همچنین عروسك پشت پرده در درمان ناراحتي هاي پوستي مانند جوش و كرك مفيد است.

نوشته شده در شنبه 1389/02/04ساعت 14:23 نویسنده یاس سفید

اسطوخودوس (لاواندر)

نام انگلیسی: Lavender

نام علمی: Lavandula

اسطوخودوس كلمه يونانی است، يعنی حافظ الروح، در زبان فارسی دری به آن شاه سپرم و در زبان عربی انس الروح می گويند.

اسطوخودوس در بیشترنقاط دنیا به حالت خود رو می روید، مخصوصاً در جنوب فرانسه، مناطق مدیترانه و تورنتو به مقدار زیاد وجود دارد و بسته به شرایط محیط و خاک به شکل های مختلف ظاهر می شود.

اسطوخودوس گیاهی است چندین ساله، به ارتفاع حدود نیم متر با برگ های متقابل، باریک، دراز، سـبزرنگ و پوشیده از کرک های سفید پنبه ای – گل های آن به رنگ بنفش و به صورت سنبله می باشد. اسطوخودوس گياهی است از خاندان لوندر، طعم تلخ ، تخمهايش شبيه ارزن، كوچك و زرد می باشد. قسمت مورد استفاده ی این گیاه، گل ها و سرشاخه های گلدار آن است. اسطوخودوس بوی بسیار مطبوعی دارد و به همین دلیل در عطر سازی مصرف می شود، ولی طعم آن تلخ است.

اسانس اسطوخودوس که از تقطیر گل و سرشاخه های گلدار این گیاه به دست می آید مایعی است زرد رنگ یا زرد مایل به سبز که دارای بوی نامطبوعی است. اگر از قسمت های مختلف آن گرفته توسط دست مالش داده شود، بوی مخصوص كافور به مشام می رسد، تقريباً از هر (160) كيلوگرم آن یک كيلوگرم اسانس بدست می آيد، اسانس آن برنگ زرد بوده بوی كافور می دهد. از قديم تا امروز استعمال عطر و محلول زیبائی اسطوخودوس رواج دارد، يونانيها و روميان برای زيبائی جلد خود، حين استحمام از عرق لاوندر (اسطوخودوس) زياد تر استفاده می كردند.

روميان برای معطر ساختن اطاق از چند قطره عطر اسطوخودوس كه بالای آتش می ريختند، از ابتلأ زكام و سرما خوردگی جلوگيری می كردند.
ملكه زيبائی يونان وكلئوپاترا ملكه سرزمين نيل، هر روز خود را با مخلوط عطر لاوندر، بشيره اسطوخودوس و زنبق مالش می دادند، و قشنگی، لطافت، و زيبائی، جلد و روی خود را مرهون عطر لاوندرمی دانستند.

(ویليام تورنر) گیاه شناس مشهور، در كتاب خود نوشته است هرگاه شخصی بوقت خواب، گل اسطوخودوس را در كلاه شب خود بگذارد از سر درد و سرما خوردگی محفوظ، مغزش را تقویت می كند. گلهای اسطوخودوس، در برج جوزا بصورت پندک می باشد كه مردم بقسم دسته جمع نموده، در سقف خانه خشک می كنند.

ترکیبات شیمیایی:

اسانس اسطوخودوس دارای حدود 40% استات لینالیل است، همچنین در آن ترکیباتی نظیر اسید بوتریک، اسید پروپیونیک و اسید والریک، لینالول آزاد و ژرامبول وجود دارد.

روشهای مصرف دارویی اسطوخودوس:

1- دم کرده ی اسطوخودوس: حدود پنج گرم سرشاخه های گلدار و یا گل این گیاه را در یک لیتر آب جوش بریزید و برای مدت 10 دقیقه دم کنید، مقدار مصر این دم کرده 3 تا 4 فنجان در روز است.

2- کمپرس اسطوخودوس: 30 گرم گل یا سرشاخه ی گلدار این گیاه را با یک لیتر آب جوش مخلوط و به مدت 10 دقیقه دم کنید.

3- اسانس و روغن اسطوخودوس را می توانید از مغازه های عطاری تهیه کنید. برای مصرف، یک قطره از آن را با یک قاشق روغن بادام با روغن زیتون مخلوط و برای ماساژ استفاده کنید و یا یک قطره ی آن را روی یک حبه قند بریزید و یا با یک قاشق عسل مخلوط کنید و بخورید.

خواص طبی اسطوخودوس:

اسطوخودوس ازنظر طب قدیم ایران گرم و خشک است.

علم جديد بعد از تحليل و تجزيه استعمال گل و عرق اسطوخودوس، اين گياه را مفيد خوانده و نظريات قدما را تصديق و تائيد نموده اند.

بوعلی سینا راجع به اسطوخودوس در كتاب خود چنين نوشته است: عطر اين گياه خاصيت قوی خواب آور داشته، مخدر است، حساسيت را كم و درد را تسكين می دهد، كم كننده غم و اندوه است.

1- برای رفع خستگی و آرامش، چند قطره روغن اسطوخودوس را در وان آب گرم بریزید و برای مدت یک ربع ساعت در آن دراز بکشید.

2- گرفتگی ها را باز می کند.

3- تقویت کننده ی معده است.

4- ادرار آور می باشد.

5- باعث عرق کردن شده و تب را پائین می آورد.

6- صفرابر است و کبد را به کار می اندازد و بیماری های کبدی را برطرف می کند.

7- ضد تشنج است.

8- برای تقویت عمومی بدن خوب است.

9- کرم های معده و روده را از بین می برد.

10- بیماریهای سینه و سرفه را برطرف می کند.

11- در معالجه زکام موثر است.

12- از آن می توان به عنوان مسهل و تمیز کننده استفاده کرد.

13- برای رفع بیماریهای مجاری ادرار مفید است.

نوشته شده در شنبه 1389/01/14ساعت 11:52 نویسنده یاس سفید

روناس

روناس (نام علمی: Rubia tinctorum)
روناس يك گياه دائمي است كه گل دهي آن از خرداد تا مرداد مي باشد. بصورت بومي در كشورهاي اروپايي حاشيه مديترانه و تركيه مي رويد و قبلا بطور وسيعي در فرانسه كشت مي شد و ماده رنگ طبيعي موجود آن بنام آليزارين براي رنگ كردن شلوارهاي قرمز پياده نظام فرانسويان و نيز براي بعضي مقاصد ديگر مثل كلاههاي قرمز تركيه اي استفاده مي شود. در حال حاضر اين گياه براي مقاصد پزشكي در اروپا و آسياي مركزي كشت مي شود. از زمانهاي بسيار قديم در نواحي مديترانه اي كشت و پرورش داده مي شده است. ريشه اين گياه در بهار ( فروردين ) و يا پاييز ( مهر ) از گياهان دو ساله و يا استثنائا سه ساله برداشت مي شود. آنها ابتدا تميز شده و سپس خشك مي شوند. حرارت اعمال شده بطور معمول مصنوعي و كمتر از ۵۰ درجه سانتي گراد است. داروي حاصله داراي بوي مشخص و داراي مزه قدري تلخ و قابض مي باشد. داراي مشتقات انتراكينوني كه پيگمانهاي محلول در آب هستند. يكي از مهمترين عواملي درماني موجود آن روبريتيك اسيد مي باشد.خاصيت جلوگيري از تشكيل سنگ در كليه و مجاري ادراري و ادرار آور است و نيز داراي اثر ضدعفوني كنندگي و مسكن مي باشد. دارو بصورت پودر مصرفي داخلي داشته بفرم جوشانده در تهيه چاي علفي مخلوط و بصورت تركيبي ويژه دردرمان سنگ هاي كليه و مثانه كاربرد دارد. ثابت شده است كه نقش فعالي در تخريب سنگها و دفع آن توسط ادرار دارد. اين گياه همچنين سبب شل شدن كشش عضلاني مي گردد. در استعمال خارجي اين دارو گاهي براي درمان آبسه و زخمهايي كه ديربهبود هستند بكار مي رود.

موارد استفاده:
- خواص داروئي
1)باز كننده گرفتگي ها در بدن است
2)درا آور است و حبس البول را درمان مي كند .
3)براي معالجه بيماري فلج آنرا با عسل مخلوط كرده و به بيمار بدهيد .
4)ترشح شير راز ياد مي كند.
5)درد سياتيك را رفع مي كند.
6) يبوست هاي سخت را معالجه مي كند .
7)اشتها آور است.
8)قاعده آرو است .
9)خارش پوست را برطرف مي كند بدين منظور مي توان از ضماد استفاده كرد و يا اينكه جوشانده آنرا در وان حمام بريزيد و مدتي در آن استراحت كنيد .
10)اوره خون را پائين مي آورد .
11)جوش خوردن استخوان شكسته را تسريع مي كند .
12)تورم را در بدن از بين مي برد .
13 از كمپرس جوشانده روناس براي رفع بيماريهاي پوستي استفاده كنيد ست هاي سخت را معالجه مي كند .
آشاميدن :
- دم كرده : يك قاشق مربا خوري ريشه خرد شده روناس را در يك ليوان آب جوش ريخته . بگذاريد به مدت 10 دقيقه دم بكشد . مقدر مصرف آن نصف فنجان سه بار در روز است .

نوشته شده در شنبه 1388/05/31ساعت 14:18 نویسنده یاس سفید

گل همیشه بهار

بیا مهدی شب هجران سحر کن

همیشه بهار تا مدتها به عنوان گیاهی زینتی کشت می شد تا این که خواص دارویی آن شناخته شد و به عنوان گیاه دارویی مورد استفاده قرارگرفت . کشت این گیاه در اروپا از قرن هفتم آغاز شد . در برخی از فارماکوپه ها به عنوان دارو معرفی شده اند و برای مداوای بیماری های معده و روده ای استفاده می شوند . مواد رنگی استخراج شده از گل همیشه بهار در رنگ کردن موادغذایی و همچنین در رنگ کردن بعضی از انواع چربی ها استفاده می شود . گل همیشه بهار 500 سال پیش پراکندگی وسیعی در ایتالیا داشته است .

این گیاه در کشورهای آلمان ، استرالیا، چک اسلواکی ، اطریش ، سوییس ، مجارستان و به تازگی در مصر و سوریه به عنوان گیاهی دارویی کشت می شود .

ویژگی های گیاه شناسی

گل همیشه بهار (Calendula officinalis L.) گیاهی زیبا و علفی و یک ساله است از خانواده مرکبان که منشاء آن مدیترانه و غرب آسیا و اروپای مرکزی گزارش شده است . در این گیاه ریشه مخروطی شکل است و به طور مستقیم در عمق خاک فرو می رود . ارتفاع ساقه بین 40 تا 70 سانتی متر است . از قسمت تحتانی ساقه ، شاخه های فراوان و کوتاهی منشعب می شوند .

برگ ها بلند ، باریک ، کم و بیش کرکدار و بدون دندانه هستند و به صورت متناوب روی شاخه قرار گرفته اند . رنگ آنها سبز روشن است . گل ها درشت و قطر آنها بین 4 تا 7 سانتی متر است . گلچه های زبانه ای روی محورهای دایره ای متحدالمرکز که تعداد آن ها 4 تا 8 یا بیشتر است ، قرار می گیرند . رنگ گل ها زرد یا نارنجی است که به تناسب گرما و رطوبت محیط زندگی ، به طور منظم صبح ها در فاصله ساعت 9 تا 10 شکفته و سپس در بعد از ظهر بین ساعات 4 تا 5 جمع می شود . میوه فندقی و قهوه ای رنگ و سطح آن ناصاف است . وزن هزار دانه 8 تا 12 گرم است .

نیازهای اکولوژیکی

از آن جایی که منشأ این گیاه نواحی گرم مدیترانه ای است ، در طول رویش به گرما و همچنین تابش نور نیاز دارد . همیشه بهار به خوبی قادر است خشکی را تحمل نماید . بذور در دمای 8 تا 10 درجه سانتی گراد پس از 4 تا 5 روز جوانه می زنند . بذور تا 5 الی 6 سال از قوه رویشی مناسبی برخوردارند .

همیشه بهار درجه حرارت های پایین را به خوبی تحمل می کند . حتی برای مدت محدودی قادر به تحمل درجه حرارت های زیر صفر است . اگر چه این گیاه در خاک های فقیر (از نظر مواد غذایی) نیز گل های زیبایی تولید می کند ، ولی در این شرایط حداقل مقدار ماده موثره را خواهند داشت . بافت خاک هایی که در آن همیشه بهار کشت
می شود باید طوری باشد که عمل تهویه به سهولت انجام گیرد . سطح زمین باید به طور کامل صاف باشد زیرا پستی و بلندی سبب آب ایستایی شده که برای رویش گیاه خطرناک است. رطوبت زیاد برای همیشه بهار مضر است و خطر گسترش بیماری های قارچی را افزایش می دهد . ph خاک برای همیشه بهار بین 5/4 تا 2/8 مناسب است .

مواد و عناصر غذایی مورد نیاز گیاه

ازت زیاد برای همیشه بهار مناسب نیست زیرا سبب تحریک رشد رویشی و کاهش رشد زایشی آن و در نتیجه کاهش تعداد گل ها می شود . افزودن 60 تا 80کیلو گرم در هکتار اکسید فسفر و 80 تا 100 کیلو گرم در هکتار اکسید پتاس به خاک در فصل پاییز به هنگام آماده ساختن زمین برای گیاهان مفید است . در فصل بهار و پس از رویش گیاهان (بین ماه های خرداد ـ تیر ) 40 تا60 کیلو گرم در هکتار ازت به زمین می افزایند . زمین هایی که همیشه بهار در آن ها کشت می شود ، نباید مواد آلی فراوان داشته باشند . از این رو اضافه کردن کود های حیوانی به خاک باید با دقت انجام گیرد .

آماده سازی خاک

در فصل پاییز زمین را شخم عمیق زده ، پس از افزودن کودهای شیمیایی مورد نیاز ، آن ها را با دیسک به عمق 15 تا 20 سانتی متری زمین فرو می کنند و اواخر زمستان زمین را تسطیح می کنند . عمق تسطیح باید به خوبی صورت گیرد به طوری که زمین بدون هرگونه پستی و بلندی گردد تا سبب آب ایسایی نشود .

کاشت

اواخر زمستان زمان مناسبی برای کاشت همیشه بهار است. بذور در ردیف هایی به فاصله 40 تا 50 سانتی متر کشت می شوند. عمق بذر همیشه بهار در موقع کشت باید 2 تا 3 سانتی متر باشد . برای هر هکتار زمین به 6 تا 8 کیلو گرم بذر با کیفیت مناسب نیاز است.

جهت تسریع و هماهنگی در رویش بذر، آبیاری زمین پس از کاشت ضرورت دارد.

مراقبت و نگهداری

پس از رویش، زمانی که گیاهان 3 تا 5 برگی شدند، چنانچه در طول ردیف ها تراکم زیادی داشته باشند آنها را طوری باید تنک کرد که فاصله دو بوته از هم به 5 تا 8 سانتی متر برسد. چون دوره رویشی همیشه بهار طولانی است، باید علفهای هرز را در طول رویش گیاهان 1 تا 2 بار وجین کرد. برای مبارزه با علفهای هرز می توان از علف کش های مناسب مانند مالوران و دوآل استفاده کرد.

ممکن است گیاهان از اوایل تابستان به وسیله برخی عوامل بیماری زای قارچی مانند سفیدک آلوده شوند. برای مبارزه می توان از قارچ کش های سولفوره استفاده کرد.

برخی آفات نیز در طول رویش همیشه بهار خسارت زیادی به بار می آورند. از آفات مهم این گیاه می توان از شب پره برگخوار و جالیز و صیفی نام برد. رعایت فاصله کشت، وجین علفهای هرز و مبارزه شیمیایی با لارو های سن اول نقش عمده ای در مبارزه با آن دارد. برداشت گیاهان به سرعت رشد می کنند و گل ها بیشتر از اواخر بهار باز شده و قابل برداشت می شوند. پس از چیدن گل ها ، همواره گل های جدیدی به وجود می آید به طوری که برداشت گل ها را می توان تا قبل از بروز سرما همچنان ادام داد.

برای اینکه گلبرگها رنگ خود را از دست ندهند و از کیفیت مطلوبی برخوردار باشند، گل ها را باید به سرعت خشک کرد .

گل ها اگر کم باشند آنها را در سایه و اگر مقدار آن زیاد باشد در خشک کن های الکتریکی در دمای 30 تا 40 درجه سانتی گراد خشک می کنند .

مقدار محصول گل خشک شده به همراه کاسبرگ 1 تا 2 تن در هکتار و بدون کاسبرگ 350 تا 400 کیلوگرم در هکتار خواهد بود .

ترکیبات شیمیایی

مواد موثره این گیاه در گل ها ساخته و ذخیره می شود . مهمترین آنها فلاونوییدهای محلول در آب ، کارتونویید ها ، اسانس ، مواد موسیلاژی و ویتامین "E" و همچنین دارای ماده ای به نام کالاندولین است . تحقیقات اخیر نشان می دهد که بذور همیشه بهار دارای روغن است.

خواص دارویی

امروزه این گیاه به عنوان گیاهی تزئینی و دارویی کشت می کنند . نوع پرتقالی رنگ آن از نظر دارویی برتری دارد چرا که دارای مقدار زیادی مواد موثره است .

گل همیشه بهار دارای خاصیت معرق با اثر قوی ، تصفیه کننده خون ، التیام دهنده ، نیرو دهنده، ضد تشنج و دفع قی استفاده به عمل می آورند.

از دیگر خواص آن رفع التهاب و زخم معده و دستگاه گوارش، درمان اختلالات کبدی و زردی در پایین آوردن کلسترول خون برای رفع جوش های صورت ، کورک و پینه مورد استفاده قرار می گیرد . همچنین صنعت تولید لوازم آرایشی در خیلی از موارد از این گیاه برای نرم کردن پوست ، حمام ها ومصارف موضعی استفاده می کند .

نوشته شده در دوشنبه 1388/05/12ساعت 11:30 نویسنده یاس سفید

گل قاصدک

گل قاصدک (نام علمی: Taraxacum) که بنام‌های هند بابری، خبرآرو و کاسنی بری نیز معروف است گیاهی است علفی و دائمی که ساقه آن بارتفاع 40 سانتی متر می‌‌رسد. این گیاه دارای ریشه‌ای است به رنگ قهوه‌ای مایل به زرد که پر از شیرابه سفید رنگی می‌‌باشد. در انتهای ساقه گل آن قرار دارد. برگهای گل قاصدک سبز رنگ و بریدگیهای مثلث شکل و نوک تیز دارد و بر روی سطح زمین می‌‌باشد. گل قاصدک در وسط چمن، حاشیه شوره زار، کنار جاده‌ها و اراضی بایر و بطور کلی در همه جا می‌‌روید و شاید دلیل آن این است که طبیعت می‌‌خواهد به انسان بگوید که در هر نقطه‌ای زندگی می‌‌کند نیاز به این گیاه دارید و هنگامیکه آن را با وسائل مکانیکی و شیمیایی از بین می‌‌برید دوباره بعد از چندی سر از خاک بیرون می‌‌آورد. گل قاصدک در حدود 15 نوع گوناگون دارد. زنبور عسل این گیاه را بسیار دوست دارد و شهد زیادی از آن بدست می‌‌آورد. برگهای جوان گل قاصدک را معمولاً به سالاد می‌‌خورند و چون خیلی تلخ است باید آن را با ترشی یا آبلیمو مصرف کرد. از قسمت‌های گوناگون گیاه مانند ریشه، برگ و شیرابه آن در درمان استفاده می‌‌شود.

ترکیبات شیمیایی

ریشه این گیاه دارای ماده ای تلخ به نام تراگزاسین، کولین و تاراگزاسترول می باشد همچنین در ریشه آن مقدار کمی تانن وجود دارد و نوعی الکالوئید به نام تاکزین و تاراگزه رول در اعضای این گیاه یافت می شود. املاح کلسیم، پتاسیم، آهن، منیزیوم، سدیم، منگنز، فسفر، سلیس و گوگرد در این گیاه ثابت شده است.

خواص داروئی

این گیاه از نظر پزشکی قدیم ایران سرد و خشک است و از دیرباز برای درمان بیماریهای کبدی بکار می‌‌رفته است.

قابض و مقوی معده است.
خوردن آن خونریزی از سینه را متوقف می‌‌کند.
برای ازدیاد شیر نافع است و خانم‌های شیر ده باید مقداری از آن را با سالاد بخورند
خنک کننده و معرق است.
ترشح صفرا را زیاد می‌‌کند.
خون را تصفیه می‌‌کند.
خوردن آب این گیاه مخلوط با روغن زیتون برای رفع مسمومیت مفید است.
ضماد ریشه آن را در محل نیش کژدم یا زنبور و یا مار می‌‌گذارند که بسیار مفید است.
اوره را رفع می‌‌کند.
کلسترول خون را کاهش می‌‌دهد.
درمان کننده اگزما و بیماریهای پوستی است.
درمان کننده کم خونی است.
رماتیسم و نقرس را درمان می‌‌کند.

محل رویش

پراکندگی این گیاه در کره زمین طوری است که در غالب نواحی اروپای شمالی، غرب آسیا، شمال آفریقا و امریکای شمالی می روید.تا کنون بالغ بر ده گونه از این نوع گیاه شناخته شده است.

نوشته شده در شنبه 1388/02/26ساعت 11:20 نویسنده یاس سفید

گل ماهور Scrophulariacea	:تیره
Verbascum Thapsus L.-V.schraderi G.F.Meyer	:نام لاتین
Shepherds club -Mullein	:نام انگلیسی
خرگوشک – بویون بلان	:نام فارسی
بزیر	:نام عربی

نام لاتین:	Vinca minor
تیپ رویشی:	نشاء يک ساله
وضعیت خزان:	----------
سرعت رشد:	سريع
ارتفاع:	3/0 متر
قطر تاج:	4/0 متر
نیاز نوری:	نيم سايه - سايه
نیاز آبی:	متوسط
معیار زیبایی:	گل
زمان ظهور معیار زیبایی:	اواسط تابستان تا اواسط پاييز
قابلیت هرس:	-----------
مقاومتهای اکولوژیک:	مقاوم به گرما و کم آبی
خاک مناسب:	هر نوع خاک
کاربرد در فضای سبز:	کاشت در پارکها، باغهای صخره ای، چمن کاريها، ميادين و بولوارها
وضعیت سازگاری با شرایط اکولوژیک موجود: خوب پریوش گیاهی است گرمسیری چند ساله حساس به گرما که می‏توان با فراهم کردن شرایط مناسب آن را به مدت طولانی نگهداری کرد‏. در باغچه به عنوان گل حاشیه‏ای در بهار کشت می‏شود و در پاییز در اثر سرما از بین می‏رود‏. دارای برگ‏های کشیده‏، بیضی شکل‏، براق و به رنگ سبز تیره می‏باشد‏. و رگبرگ‏های آن رنگ روشن داشته که به تشخیص آن کمک می‏کند‏. گل۴ها دارای ۵ گلبرگ به رنگ‏های سفید‏، صورتی‏، قرمز و ارغوانی است‏. گلدهی‏: مدت گلدهی آن در باغچه به نسبت طولانی بوده و از اواسط اردیبهشت تا شروع سرما گل می‏دهد‏. نیازها‏: پریوش به گرما و خشکی مقاوم است و اگر هوا خنک شود به تدریج برگ‏ها زرد می‏شوند‏. در صورتی که در گلخانه نگهداری شود بوته آن بزرگ شده و هر سال گل زیادی می‏دهد‏. تکثیر: بذر ان در اواخر زمستان تا اوایل بهار در دمای ۱۵ تا ۱۸ درجه سانتی گراد کشت می‏شود و در اردیبهشت پس از رفع خطر یخبندان نشا منتقل می‏شود‏. از طریق قلمه نیز در اواخر زمستان یا اواسط بهار قابل تکثیر است‏. خواص گل پروانش (پریوش) به معنی رام vincare نام انگلیسی این گیاه است.در مازندران به گل پریوش معروف است. این گیاه یكی از اجزای همیشگی شربت عشق – معجونی خوفناك از تركیب كوبیده ی گیاه پروانش (گل تلگرافی) با كرم خاكی و آبرون كبیر- بوده است. خواص درمانی گیاه: از نظر پزشكی پروانش یا گل تلگرافی یك قابض شفابخش است. برگهای تازه ی آن را بر روی زخم میمالند و یا در حفره بینی فرو میكنند و خونریزی را بند می آورند پمادی از برگهای كوبیده آن برای بواسیر بسیار مفید است. هنوز هم این گیاه را به عنوان قابض مصرف میكنند و چای آن را برای درمان خونریزیهای شدید ماهانه خانمها و همچنین خونریزی لثه تجویز مینمایند. پروانش همچنین تا حدودی مثل یك مسكن عمل میكند و برای رفع نگرانیهای عصبی مصرف میشود . پروانش ماداگاسكار یا پروانش گل سرخ یك داروی سنتی آفریقایی برای درمان دیابت یا مرض قند میباشد. در سال 1950 هنگامی كه پژوهشگران به دنبال پیدا كردن خواص ضد بیماری قند گیاه بودند كشف كردند كه این گیاه بر روی گویچه های سفی خون عمل كرده و از رشد سرطان جلوگیری میكند .

تیره :کاسنی Compositae
نام لاتین :Arctium lappa L.-Lappa major Gaertn
نام انگلیسی :Burdock – Peigherolle - Clotbur
نام عربی‏: آراقیطون - راس الحمامه گیاهی است علفی، بزرگ و دارای ساقه منشعب به طول 80 تا 150 سانتی متر و حتی بیشتر که به حالت وحشی در دست ها و نواحی مرطوب و سایه دار، تا ارتفاعات 1500 تا 1800 متری می روید. ریشه ای دراز به قطر انگشت با ظاهر دوکی شکل و به رنگ قهوه ای دارد ولی اگر شکسته شود در مقطع،رنگ تقریباً سفید نشان می دهد از اختصاصات آن این است که پهنک برگهای آن، بسیار بزرگ و دارای حالت نسبتاً افتاده بر روی ساقه است. بزرگی پهنک برگها به نسبتی که از قاعده ساقه به راس آن نزدیک می شویم کم می گردد. رنگ آنها در سطح فوقانی پهنک سبز تیره ولی در سطح تحتانی به علت پوشیده بودن از تارهای فراوان ، سبز روشن است. کاپیتولهای آن ظاهر کروی و مجتمع دارند و هر یک از آنها نیز مرکب از گلهائی کوچک ارغوانی به تعداد 40 تا 50 محصور در تارهای ابریشمی است براکته های انولوکر آن هر یک در انتها به خمیدگی قلاب مانند ختم می شود. میوه آن پس از رسیدن به صورت فندقه ای با 3 یا 4 سطح مشخص در می آید. رنگ آنها خاکستری یاقهوه ای روشن و یا حنائی و گاهی منقوش به لکه های نسبتاً تیره است. در بالای میوه آن دسته تارهای ابریشمی کوتاه به رنگ زرد یا سفید مایل به زرد دیده می شود که زود افت هستند. سطح خارجی میوه گیاه نیز پوشیده از تارهای ریز است بطوریکه وجود آنها سبب می گردد که به آسانی به دست بچسبد. انتشار گرگان : علی آباد کتول ، مازندران ، بین عباس آباد و قائم شهر، گیلان : رودبار ، کوشک (باغ محسنی) در ارتفاعات 350 متری، ایسپیلی ییلاق آذربایجان : 18 کیلومتری مرند، قره داغ ، حسن بگلو ، نعمت آباد نزدیک تبریز ، همدان :حیدر ، اراک بختیاری در 2100 متری، جنوب ایران ، کرمان قریه العرب ، راهبور در 2600 متری مشرق ایران : خراسان ، تهران : شهرستانک در 1700 متری لشکرگ ، بین توچال و دماوند در 2300 متری ، قزوین،کرج.

زیباترین خلقت خدا

انواع گلها

دیگر نامها :

خواص :

شناسنامه:

شرح گیاه:

نیاز اکولوژیکی:

آماده سازی خاک:

تناوب کشت و فواصل کاشت:

روش کاشت:

آماده سازی زمین:

داشت:

برداشت:

دامنه انتشار:

خواص داروئی:

خواص دم کرده گل ماهور:

این گیاه به صورت علفی می باشد و

خودرو است، ولی انواع گوناگونی از آن کشت می شوند. دارای ریزوم فیبری کوچک با ریشه های

فرعی فراوان است. ریشه آن محکم است و زمانی که تازه باشد بوی تندی از آن به مشام می

رسد. ریشه آن محتوی ۵ تا ۱۰% ساپونین با ساختمان تری ترپن است که شامل فنیل

گلیکوزیدهایی نظیر پریماورین و پریمولاورین و هم چنین حاوی مقادیر فراوانی اسید پری مولیک

می باشد. برگ ها همگی قاعده ای و به صورت طوقه ای، دارای بافت خشن، به شکل تخم مرغی

کشیده و دارای حاشیه ای با دندانه های هلالی و در سطح زیرین کرک دار هستند. این برگ ها

محتوی ۲% ساپونین و ۱% ویتامین ث هستند. گل ها زرد رنگ بوده، درون یک گل آذین چتر مانند

انتهایی، گره دار، یک طرفه و روی ساقه ای به ارتفاع 10 سانتی متر قرار گرفته اند. کاسه گل

استکانی و جام گل دارای 5 لوب می باشد.

زالزالک و دیابت

دیگر خواص زالزالک

۱. طبع آن گرم و مرطوب است.

۲. مقوی نیروی جنسی می‌باشد.

۳. در گذشته جهت تقویت كودكان همراه شیر به آن‌ها می‌دادند.

۴. جهت درمان رعشه (تشنج‌های كزازی) از ثعلب به صورت دمكرده می‌توان استفاده كرد.

۵. برای درمان سرماخوردگی و اخلاط خونی به صورت دمكرده استفاده شود.

۶. جهت درمان ورم كلیه و مثانه از دمكرده این گیاه می‌توان استفاده كرد.

۷. جهت جلوگیری از ریزش مو و تقویت موی سر ثعلب را با روغن زیتون و گل سرخ مخلوط نموده

به پوست سر بمالند.

۸. برای رفع ورم حاد روده در رابطه با بیماری حصبه ۲ گرم ثعلب را در ۱۵۰ سی‌سی آب جوشانده

بنوشند.

۹. جهت كم‌خونی از دمكرده ثعلب می‌توان استفاده كرد.

۱۰. برای جلوگیری از انزال زودرس از ثعلب استفاده كنند.

۱۱. افرادی كه لاغر هستند از ثعلب استفاده كنند مخصوصاً در تابستان عصرانه بستنی میل كنند.

۱۲. در گذشته جهت تقویت كودكان همراه شیر به آن‌ها می‌دادند.

۱۳. جهت ناراحتی‌های معده از دمكرده این گیاه می‌توان استفاده كرد.

۱۴. مقدار دمكرده این گیاه ۱۸ گرم در ۱۰۰۰ سی‌سی آب می‌باشد.

۱۵. تقویت كننده اعصاب می‌باشد.

۱۶. جهت درمان فلج و لقوه از ثعلب می‌توان استفاده كرد.

۱۷. از پودر ثعلب و گل پنیرك می‌توان مانند ژل جهت موی سر استفاده كرد. بدین صورت كه ۵۰ گرم

ثعلب را با كمی روغن نارگیل و ۲۰ گرم گل پنیرك در یك لیتر آب جوشانده سپس صاف نموده

می‌گذاریم سرد شود این ژل برای مو مفید است.

۱۸. یك ژل دیگر جهت تقویت مو: ابتدا ۵۰ گرم سبوس برنج را در یك لیتر عرق گزنه جوشانده سپس

صاف نموده آن گاه مجدداً ۵۰ گرم پودر ثعلب به محلول اضافه كرده و جوشانده صاف نموده

می‌گذاریم سرد شود از این ژل جهت آرایش و تقویت مو می‌توان استفاده كرد.

۱۹. مصرف زیاد ثعلب باعث سقط جنین می‌گردد.

۲۰. كسانی‌كه بیماری وریكوسل دارند كمتر مصرف كنند.

۲۱. مصرف زیاد ثعلب تارهای صوتی را از كار می‌اندازد.

الف: گل پنیرک

ب: برگ پنیرک

عوارض جانبی

تاکنون عوارضی از مصرف گل و یا برگ پنیرک گزارش نشده است.

نکات قابل توجه

1- گیاه پنیرک موجود در ایران(Malva neglecta)، از نظر خواص دارویی مشابه با پنیرک موجود در

نقاط دیگر دنیا است. این دو گونه گیاه از یک جنسی هستند .

پنیرک در طب سنتی

گاو زبان گیاهی است چند ساله و دارای ریشه‌های نیمه غده‌ای كه بطور عمودی تا عمق 50

سانتیمتر در خاك فرورفته است و بعلت داشتن ریشه‌های اصلی و فرعی در اعماق خاك

مقاومت آن در برابر خشكی خاك زیاد است. برگهای آن زبانه‌ای و پوشیده از خارهای ظریفی

است كه به آن حالت خشن میدهد و به همین علت به گاوزبان معروف است. گلهای آن به

رنگ قرمز خوشرنگی است كه پس از خشك شدن به رنگ آبی تیره در می‌آید .

تركیبات شیمیایی :

این گیاه حاوی مواد موسیلاژ، قندی، تانن و تركیبات فنلی و نیز مقدار كمی آلكالوئید میباشد

(آرام بخش)

سازگاری :

گاوزبان بیشتر در ارتفاعات رامسر، رودسر و تنكابن بصورت خودرو و نیز زراعی وجود دارد.

بطور كلی شرایط آب و هوایی كوهستانی سردسیر و نیمه مرطوب كه در طول بهار و تابستان

دارای بارانهای متناوب هستند، برای كشت این گیاه مفید است.

روش تكثیر و كاشت :

كشت گاوزبان در دو فصل پائیز و بهار انجام می شود و بهترین روش كاشت بذر در فصل پائیز

است. عمق كاشت 2ـ 1 سانتیمتر و فاصله بین بوته‌ها 50 ـ 40 سانتیمتر و فاصله بین ردیف‌ها

70ـ60 سانتیمتر است.

میزان مصرف بذر در هر هكتار 15ـ 10 كیلوگرم است. عمر مفید بوته گاوزبان 2 سال و حداكثر

تاکنون عوارضی از مصرف گل و یا برگ پنیرک گزارش نشده است.

نکات قابل توجه